เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 358 ไม่อนุญาต!

ลั่วโหวกล่าวว่า

“งั้นก็ไปสร้างในทะเลทราย ไปสร้างบนที่ราบสูง แล้วส่งนักเรียนที่ไม่สามารถเรียนในพื้นที่ได้ไปที่เหล่านั้น ประเทศจีนเหลือประชากร 500 ล้านคน และในอนาคตก็จะมีมนุษย์รุ่นใหม่ อ้อ พวกคุณมีแผนอะไรบ้าง?”

ดร.ดี คิดสักครู่แล้วกล่าวว่า

“ทางผู้บริหารยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่ส่วนตัวผมคิดว่า จาก 500 ล้านคน จริง ๆ แล้ว 90% สามารถเข้าเรียนต่อในสถาบันได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสามารถในการฝึกฝน ดังนั้นจะคัดเลือกจากทั่วประเทศก่อนหรือไม่ คนที่ผ่าน ส่งเข้าโรงเรียน คนที่ไม่ผ่านก็ให้ไปเป็นทหารธรรมดา?”

ลั่วโหวรีบส่ายหน้า

“ไม่ได้ สำนักเทียนหยุนไม่อนุญาตให้ทำแบบนี้ในประเทศจีน ทุกคนที่อยู่ในสำนักเทียนหยุนต้องมีโอกาส อ้อ ในอนาคตเมื่อมนุษย์รุ่นใหม่เกิดขึ้น พื้นที่ในโรงเรียนก็จะเป็นปัญหาจริง ๆ งั้นแบบนี้แล้วกัน โรงเรียนพื้นฐานขนาดใหญ่ที่จะสร้างในอนาคต ให้สร้างให้สูงขึ้น พวกเราจะใช้วัสดุก่อสร้างที่แข็งแรงที่สุด! เช่น พื้นที่ 100,000 หมู่ที่รองรับคนหนุ่มสาวได้ 100,000 คน ในอนาคตเมื่อสร้างพื้นที่ 100,000 หมู่ จะสามารถรองรับได้ 200,000 หรือ 500,000 คน”

นาย D ยิ้มขื่น

“ที่ดินน่ะ แม้ว่าจีนจะเหลือประชากร 500 ล้านคน แต่ที่ดินก็ยังไม่มากนะ”

ลั่วโหวหัวเราะ

“พวกคุณนี่ ที่ดินสำคัญจริง แต่คนที่มีความสามารถสำคัญกว่า บนดาวอังคารยังมีที่ดินอีกกว่า 100 ล้านตารางกิโลเมตรเลยนะ! กังวลไปทำไม รีบวางแผนเถอะ อ้อ ขอให้คุณออฟฟ่าช่วยวางแผนให้จีน ภายในปีนี้ สร้างโรงเรียนฝึกบำเพ็ญให้ได้ 600 แห่ง ขอแค่มีคนที่มีความสามารถ ในอนาคตบนดาวอังคาร ดาวศุกร์ หรือแม้แต่ระบบดาวฤกษ์อื่น ๆ มีที่ดินมากมาย ไม่มีคน มีที่ดินก็ไร้ประโยชน์ อ้อ มองโกเลียนอกจากที่ดินที่ให้สหพันธ์เช่าแล้ว ก็ยังมีที่ดินอยู่ไม่ใช่หรือ? สหพันธ์จะรีบให้ผลประโยชน์บางอย่างกับชาวมองโกเลีย ให้พวกเขาปล่อยเช่าที่ดิน เพื่อรองรับนักเรียนจากทั่วโลก”

สำนักเทียนหยุนได้ประกาศแถลงการณ์ใหม่ เนื่องจากผู้ฝึกวิชาต้องการพื้นที่มาก ดังนั้นโรงเรียนฝึกวิชาแห่งใหม่ที่คล้ายกับสถาบันพลังแฝงจึงต้องการพื้นที่จำนวนมาก สำนักเทียนหยุนจึงวางแผนที่จะเช่าที่ดินจากประเทศหรือภูมิภาคที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ เพื่อสร้างโรงเรียนพื้นฐานขนาดใหญ่และโรงเรียนระดับสูงขนาดใหญ่บนที่ดินเหล่านี้ โดยโรงเรียนเหล่านี้จะต้องรับนักเรียนจากทั่วโลก สำนักเทียนหยุนวางแผนที่จะเช่าที่ดินจากประเทศเหล่านี้ รัสเซีย มองโกเลีย ออสเตรเลีย แคนาดา และไอซ์แลนด์ ค่าเช่ารายปีสำหรับพื้นที่ 100,000 ตารางกิโลเมตรอยู่ระหว่าง 50,000 ล้านถึง 100,000 ล้านสหพันธ์หยวน หากมีการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกเชิงพาณิชย์สำหรับนักเรียนบนที่ดินเหล่านี้ ประเทศนั้น ๆ จะได้รับสิทธิพิเศษ… ขอให้ทั้งห้าประเทศพิจารณาอย่างรอบคอบ

หลังจากประกาศนี้ออกมา ทั้งห้าประเทศมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน โดยรัสเซียเป็นประเทศที่เต็มใจน้อยที่สุด ประเทศนี้ให้ความสำคัญกับที่ดินมากกว่าใคร พวกเขายินดีให้สร้างเมืองสำหรับมนุษย์ต่างดาวอาศัย และยินดีให้มนุษย์ต่างดาวจากทุกประเทศทั่วโลกอาศัยอยู่ในประเทศของตน แต่การให้ที่ดินเพื่อสร้างโรงเรียนสำหรับนักเรียนจากประเทศอื่น พวกเขาไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดใจสำนักเทียนหยุน ดังนั้นรัสเซียจึงแสดงความจำนงว่าสามารถจัดหาที่ดิน 500,000 ตารางกิโลเมตรให้ได้…

ส่วนมองโกเลีย ประชาชนของประเทศนี้เต็มใจมากที่สุด เพราะพวกเขามีพื้นที่ประเทศที่กว้างใหญ่มากแต่มีประชากรน้อย พวกเขาก็แสดงความจำนงว่าสามารถจัดหาที่ดิน 500,000 ตารางกิโลเมตรให้ได้เช่นกัน

ประเทศออสเตรเลียมีพื้นที่กว้างใหญ่ อาจเป็นเพราะเป็นประเทศที่รับผู้อพยพ พวกเขาก็เต็มใจ ดังนั้นพวกเขาจึงวางแผนที่จะให้เช่าพื้นที่ 2 ล้านตารางกิโลเมตร

ส่วนแคนาดาก็คล้าย ๆ กัน แสดงความจำนงว่าสามารถจัดหาพื้นที่ให้ได้ 2 ล้านตารางกิโลเมตร

แล้วไอซ์แลนด์ล่ะ? ไม่ใช่ประเทศที่รับผู้อพยพ ประชาชนค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ไม่คุ้นเคยกับการมีคนบนเกาะมากเกินไป ดังนั้นจึงไม่ค่อยเต็มใจนัก พวกเขาบอกว่าประเทศของพวกเขาเหมาะสำหรับเป็นสถานที่ท่องเที่ยว แต่ถ้าเป็นการสร้างโรงเรียนเวทมนตร์ระดับสูง พวกเขาก็ยินดีที่จะจัดหาพื้นที่ให้ 100,000 ตารางกิโลเมตร

ลั่วโหวเห็นการตอบสนองจากประเทศต่าง ๆ ในวันถัดมา จึงหัวเราะพูดว่า

“พวกรัสเซียยังคงหวงแผ่นดินน้อยนิดของพวกเขาอยู่นั่นแหละ ออสเตรเลียกับแคนาดานี่แหละที่เปิดกว้างกว่า สมกับเป็นประเทศที่รับผู้อพยพ พวกเขารู้ว่าแบบนี้จะนำประชากรต่างถิ่นจำนวนมากเข้าประเทศ ยิ่งมีประชากรมาก ก็ยิ่งเจริญรุ่งเรือง อำนาจต่อรองในเวทีโลกก็จะยิ่งมากขึ้น ส่วนไอซ์แลนด์ ฮ่า ๆ แค่สถานที่ท่องเที่ยว พวกคุณไปยุ่งกับเรื่องของตัวเองเถอะ สำนักเทียนหยุนจะไม่ช่วยสร้างสถาบันเวทมนตร์ขั้นสูงให้พวกคุณหรอก”

ดังนั้นไม่นานก็มีประกาศออกมา สำนักเทียนหยุนขอขอบคุณทั้งสี่ประเทศที่ยินยอมให้เช่าที่ดิน และได้มีส่วนร่วมในแผนพัฒนาบุคลากรของโลก ขอเชิญทั้งสี่ประเทศติดต่อกับท่านหญิงเวทมนตร์และคณะที่ปรึกษา เพื่อร่วมมือวางแผนสำหรับโรงเรียนฝึกบำเพ็ญในอนาคต โดยแต่ละประเทศมีสิทธิ์กำหนดรูปแบบของโรงเรียนให้เข้ากับสไตล์ท้องถิ่น… และลงนามในสัญญาเช่า

…

ดาวสัตว์อสูรก็มีสี่ฤดูเช่นกัน

โจวรุ่ยเสวียพาคนหนุ่มสาว 10 คนมาที่นี่ พวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น แน่นอนว่า โจวรุ่ยเสวียได้ “จัดสรร” ทั้ง 10 คนให้กับศิษย์อาวุโสบางคนของลั่วโหว

ผู้ฝึกฝนบนดาวสัตว์อสูรต่างชื่นชอบการใช้ชีวิตที่นี่ อากาศปราศจากมลพิษ และชีวิตเต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

สิ่งของที่มาจากโลกหรือดาวดวงอื่นทำให้ผู้ฝึกฝนหลายคนรู้สึกมีความสุข สำหรับชาวจีนบางคนถึงกับพบว่าในร้านอาหารในเมืองมีหม้อไฟให้กิน!

บรรดาผู้ทดสอบในป่าทดสอบนอกเมืองต่างนั่งล้อมวงผิงไฟ กินเนื้อย่าง ดื่มสุรา และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ในเมืองใหญ่ที่มีโดมป้องกันซึ่งสร้างโดยชาวดาวเงิน ปัจจุบันสามารถรองรับประชากรได้ถึง 50 ล้านคน มีทั้งพ่อค้าจากโลก และชาวต่างดาวบางส่วน เช่น พ่อค้าจากดาวเวทมนตร์หรือดาวน้ำ ก่อนหน้านี้ลั่วโหวได้ตกลงที่จะเปิดเส้นทางการบินระหว่างดาวสัตว์อสูรและโลก

ในเมืองที่เรียกว่า “ป้อมปราการสีน้ำเงิน” นี้ ประชาชนต่างใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เมื่อเร็ว ๆ นี้ทางโลกได้เริ่มทำการผ่าตัดเพื่อยืดอายุขัย พ่อค้าที่ร่ำรวยหลายคนได้เข้ารับการผ่าตัด เมื่อชีวิตยืนยาวขึ้น พวกเขาก็ยิ่งมีความหวังต่ออนาคตมากขึ้น

ในตึกหลังหนึ่งพี่สาวหลินกำลังคุยกับเพื่อนร่วมชั้นหลายคน

“หลิน เธอคิดถึงบ้านไหม?” ฟีนิกซ์ถาม

“อยากกลับ แต่อาจารย์ไม่อนุญาต!” พี่สาวหลินตอบ

อาจารย์ของเธอคือหลี่เฉิงหยางอาจารย์ของหยางรั่วรานคือหลิวเซิงซุน อาจารย์ของฟีนิกซ์และเอมอนคือเจาเปิ่นชูอาจารย์ของแองกัสและแอนไซด์คือวิลเลียมอาจารย์ของแดเนียลคนผิวดำคือคลีฟอาจารย์ของอามันริชและโรเกอร์คือเสิ่นอีเฟยส่วนอาจารย์ของเด็กอ้วนคือจางชุนหลังจากที่เป็นศิษย์ของคนหลัง เด็กอ้วนก็ไม่ได้อ้วนอีกต่อไป กลายเป็นชายหนุ่มร่างกำยำแล้ว