เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 339 ที่นี่ไม่เลวเลย
บทที่ 339 ที่นี่ไม่เลวเลย
“คุณครู!” หยางรั่วหราน ถามด้วยดวงตาเป็นประกาย
“แถวนี้มีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งอยู่นะ!”
ดวงดาวที่ปรากฏในวันนี้เป็นแผนที่ดาวแบบเรียลไทม์ ที่ได้จากการสำรวจระหว่างที่ยานอวกาศกำลังบินอยู่
ในตอนนี้ ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งปรากฏขึ้นบนแผนที่ดาว ลั่วโหวรีบสั่งให้ยานอวกาศลดความเร็วลง
ยานอวกาศกำลังบินวนรอบดาวเคราะห์สีเขียวที่สวยงามดวงหนึ่ง
ดาวสีเขียวขนาดมหึมา ทะเลสีคราม ป่าดึกดำบรรพ์สีเขียวขจี และเมฆสีขาวที่ลอยล่องอยู่ในอากาศ ดาวดวงนี้ดูงดงามยิ่งกว่าโลกเสียอีก
พวกคนหนุ่มสาวยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ชี้นิ้วไปยังดาวเคราะห์อันงดงามเบื้องล่าง พูดคุยกันอย่างออกรส
ลั่วโหวและโจวรุ่ยเสวียต่างจ้องมองดาวเคราะห์เบื้องล่างด้วยสีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความใฝ่ฝัน
นี่ไม่ใช่ดาวเคราะห์ของสัตว์อสูร แต่เป็นดาวเคราะห์ที่ลั่วโหวค้นพบระหว่างทาง!
“ลั่วโหวเริ่มขั้นตอนการลงจอดได้!” ลั่วโหวสั่งการ
“ได้ค่ะ ลั่วโหว!”
ในตอนนั้นซิงเฉินก็พูดขึ้นในสมองของลั่วโหวว่า
“ฮึ่ม ๆ ไอ้ลิงน้อย ดาวเคราะห์ดวงนี้เจ้านายคนก่อนของฉันก็ไม่เคยมาเลยนะ!”
ในชั่วขณะต่อมา ยานอวกาศลำใหญ่ก็หยุดอยู่บนวงโคจร ทุกคนขึ้นยานอวกาศพลเรือนประเภท 3 บินผ่านชั้นบรรยากาศ เหนือน่านฟ้าของดาวสีเขียวที่กำลังโบยบิน!
อ้อ ไม่ใช่ดาวสีเขียวที่ซิวอยู่ ลั่วโหวเรียกมันอย่างเป็นทางการว่า “ดาวแห่งความหวัง”
ว้าว!
หลินหลิงเปล่งเสียงอุทานออกมา
“ดูสิ ทะเล แล้วก็นกตัวใหญ่นั่นด้วย!”
“มีชายหาดด้วย รู้สึกคุ้นเคยจังเลย!”
“นี่มันไม้สีม่วงจริง ๆ ด้วย!”
“บ้าเอ๊ย นี่เราอยู่ในโลกคู่ขนานหรือไง?”
การเดินทางเกือบสี่เดือน สำหรับคนหนุ่มสาวแล้ว แม้จะเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ แต่ก็หลีกเลี่ยงความน่าเบื่อไม่ได้ พอลงจากยานอวกาศ พวกเขาก็ถอดรองเท้าวิ่งเล่นบนชายหาดที่ปราศจากมลพิษของดาวสีเขียว
ไม่นานนัก เหล่าเด็กหนุ่มก็ถอดเสื้อออก เปลือยท่อนบน ว่ายน้ำอยู่ในทะเลใกล้ฝั่ง
ลั่วโหวคิดในใจ
ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนที่ดีจริง ๆ ถ้าลูกศิษย์ของฉันที่อยู่บนดาวมอนสเตอร์มาที่นี่ด้วย คงจะครึกครื้นน่าดูเลย!
“พี่ จะลงไปว่ายน้ำสักหน่อยไหม?”
โจวรุ่ยเสวียถามด้วยรอยยิ้ม
ลั่วโหวส่ายหน้าพลางตอบว่า
“คุณอยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปดูป่าแถว ๆ นี้หน่อย ไม่ต้องกังวล มียานอวกาศและหุ่นยนต์อัจฉริยะคอยปกป้องพวกคุณอยู่”
“อาจารย์คะ หนูก็จะไปกับคุณด้วย!”
หลินหลิงที่มีสายตาไวพูดขึ้น
สาวน้อยทั้งสามวิ่งตามมา
“พวกเธอวิ่งตามมาทำไมกัน?” ลั่วโหวรู้สึกขำ ๆ ถาม
“อาจารย์ คุณจะไปจับสัตว์อสูรเหรอ?” หลินหลิงตะโกนถาม
ลั่วโหวพูดว่า
“วันนี้ไม่จับแล้ว ฉันจะเดินดูแถว ๆ นี้ ดูว่ามีที่ไหนเหมาะสำหรับสร้างฐานบ้าง! บางทีที่นี่อาจจะไม่ใช่ดาวเคราะห์ของสัตว์อสูรก็ได้”
โจวรุ่ยเสวียตะโกนบอกพวกเด็กผู้หญิงว่า
“ไปกันเถอะ พวกเรากลับไปที่ชายหาดกัน ปล่อยให้พี่ชายยุ่งอยู่คนเดียวเถอะ!”
สามสาวจึงเดินตามโจวรุ่ยเสวียกลับไป
ดาวแห่งความหวังเนื่องจากมีปริมาณออกซิเจนที่อุดมสมบูรณ์และสภาพอากาศที่อบอุ่น ทำให้สัตว์ต่าง ๆ มีขนาดร่างกายที่ใหญ่โตผิดปกติ!
“โจวรุ่ยเสวียช่วยบอกทุกคนอย่าเดินออกไปไกลเกินไป ให้อยู่ในระยะที่ยานอวกาศและหุ่นยนต์อัจฉริยะสามารถตรวจจับได้!”
ลั่วโหวตะโกนบอกโจวรุ่ยเสวียที่กำลังเดินกลับมา
“ได้ค่ะ เข้าใจแล้ว คุณวางใจได้เลย!”
โจวรุ่ยเสวียแสดงความ “เป็นผู้ใหญ่” ต่อหน้าคนหนุ่มสาว
หุ่นยนต์อาร์โฟร์หลายตัวและมนุษย์อัจฉริยะหลายคนกำลังลาดตระเวนอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
ลั่วโหวเดินไปได้หลายร้อยเมตร แล้วหยุดอยู่ที่จุดหนึ่ง พูดเบา ๆ ว่า
“ที่นี่ไม่เลวเลย ภูมิประเทศค่อนข้างสูง ด้านหลังติดกับป่า ด้านหน้าเป็นชายหาดและทะเล ที่นี่อยู่ใกล้ดาวมอนสเตอร์ เข้าสู่มิติพับได้ไม่ถึงวันก็ถึงแล้ว แต่พวกนักเรียนพวกนี้ยังอ่อนแอเกินไป ยังไม่เหมาะที่จะไปดาวมอนสเตอร์ ที่นี่ดีกว่า”
ในขณะที่ลั่วโหวกำลังครุ่นคิดถึงรูปแบบของฐานทัพ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องและตะโกนโวยวายดังมาจากทางนั้น
ในชั่วพริบตา เขาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!
เนื่องจากดาวแห่งความหวังมีระบบนิเวศที่ดี ในทะเลใกล้ฝั่งจึงมีปลาขนาดเล็กอยู่มากมาย เด็กชายหลายคนที่กำลังว่ายน้ำเดินลงไปในน้ำลึกถึงเอว มองดูน้ำทะเลใสจนมองเห็นพื้น พยายามจับปลาหลากสีที่ไม่กลัวคนเหล่านั้น พอจับได้ก็โยนขึ้นฝั่ง!
พวกผู้หญิงยืนเชียร์อยู่บนฝั่ง!
ลั่วโหวพูดพลางเดินกลับ
“ได้เวลาที่ฉันจะไปเดินเล่นที่ชายหาดแล้ว ไปสัมผัสบรรยากาศคึกคักสักหน่อย!”
“อาจารย์ ผมเจอปลาตัวใหญ่ ดูสิ ๆ !”
หลินหลิงตะโกนบอกจากระยะห่างสิบกว่าเมตรบนชายหาด เขาเก็บปลาขาวตัวอ้วนท้วมที่ถูกซัดขึ้นฝั่งความยาวกว่าสองฟุต
ลั่วโหวไม่คิดว่าถึงแม้หลินหลิงจะอายุ 12 ปีแล้ว แต่ก็ยังชอบพึ่งพา “ผู้ใหญ่” อยู่เลย!
“ดีเลย คืนนี้เราจะได้กินปลาย่างกับต้มปลากัน!”
ลั่วโหวพูดจบก็นั่งลงบนกองทรายที่ไม่รู้ว่าใครก่อไว้ แล้วหยิบเบียร์เย็น ๆ ออกมาจากพื้นที่เก็บของ ดื่มอย่างมีความสุข
“ฮิ ๆ อาจารย์ ฉันเอาชานมมาด้วย เอามาจากโลกมนุษย์ อาจารย์อยากดื่มด้วยกันไหม?”
หลินหลิงโยนปลาในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้ามาพูด
“ได้ ๆ ทุกคนมาจุดไฟทำอาหารกันเถอะ คืนนี้พวกเราจะมาจัดปาร์ตี้รอบกองไฟกัน!”
โจวรุ่ยเสวียตบมือพลางร้องบอก
เหล่าคนหนุ่มสาวต่างโห่ร้องด้วยความยินดี!
โจวรุ่ยเสวียพูดต่อหลังจากเห็นอามันลี่ชีพยักหน้า
“ได้ คราวนี้ฉันจะแบ่งกลุ่มอามันลี่ชี คุณพาคนไปสองคนเข้าไปในป่าเพื่อไปเก็บฟืน ระวังดูการเตือนของปัญญาประดิษฐ์ด้วย อย่าออกนอกระยะการเตือนภัยของยานอวกาศ และก็อย่าให้ปัญญาประดิษฐ์ช่วยพวกคุณทำงาน มาที่นี่แล้วควรจะลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง”
“อานซีเต๋อ คุณพาคนไปหนึ่งคน ไปเก็บก้อนหินใหญ่ ๆ มา เพื่อทำเตาหินให้พวกเราและลิ่นหลิง เธอพาเด็กผู้หญิงไปจัดการปลาพวกนี้ อ้อใช่ พี่ชาย พี่จะไปล่าสัตว์ที่กินได้บนดาวดวงนี้มาสักตัวไหม อาหารเย็นคงไม่ได้กินแต่ปลาใช่ไหม?”
ลั่วโหวยืนขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม ดื่มเบียร์ในมือจนหมดในคำเดียว แล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางเสียงประหลาดใจของทุกคน
แม้ว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นการแสดงของลั่วโหวแต่ก็ยังมีเสียงทึ่งดังขึ้น หลังจากความประหลาดใจ ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใส!