เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 312 ชีวิตในวิทยาลัย สองสาวกลับมา
บทที่ 312 ชีวิตในวิทยาลัย สองสาวกลับมา
ขณะที่สมาชิกสภาเทียนจับมือกับหลัวโหวหลัวโหวได้แอบเกาใจมือของเธออย่างเบามือ แต่สมาชิกสภาเทียนกลับไม่กล้าแม้แต่จะส่งเซียวไป๋ให้เลยสักดวงตา ท่ามกลางกล้องของนักข่าว
หลังจากเจ้าหน้าที่เหล่านั้นจากไป ห้อง A105 ก็ครึกครื้นขึ้นทันที
อาร์อันถูกกลุ่มคนหนุ่มล้อมไว้ แต่อาร์อันกลับผลักคนออก แล้วมองไปที่หยางรั่วหรานซึ่งยังนั่งอยู่ที่เดิม เขาหน้าแดงเดินไปหาเธอ “หยาง เธอจะยอมเป็นเพื่อนกับฉันได้ไหม”
ภายใต้สายตาของหลัวโหวและเหล่าคนหนุ่ม หยางรั่วหรานหน้าแดงระเรื่อ แล้วกะทันหันก็ปิดหน้าด้วยมือ และวิ่งออกไปที่ประตูห้องเรียน
“เฮ้ อาร์อัน รีบตามไปเร็ว” แดเนียลส์ผู้มีปากกว้างตะโกน
อาร์อันวิ่งไล่ตามอย่างรวดเร็ว
หลัวโหวหัวเราะดังฮ่าๆ และเหล่าคนหนุ่มที่เหลือก็หัวเราะอย่างเบิกบาน แต่หลัวโหวกลับเห็นว่า หนุ่มน้อยแองกัสที่ขี้อายคนนั้น กำลังกัดริมฝีปาก มองที่ประตูห้องเรียน นิ่งเงียบ
ความสัมพันธ์ของหนุ่มสาว
ที่จริงฉันก็เป็น “หนุ่มน้อย” เหมือนกัน
หลัวโหวคิดถึงประโยคนี้ แล้วเดินจากไปอย่างภาคภูมิ
เมื่อมีชื่อเสียงแล้วไม่ใช่เรื่องดีหลัวโหวจึงต้องอดทนกับสายตาจับจ้องและการชี้นิ้วของผู้คนที่สัญจรไปมาบนแผ่นเหยียบต้านแรงโน้มถ่วง
บนท้องฟ้าของวิทยาลัยศักยภาพ ยานบินสีเงินขาวหลายลำกำลังบินอย่างรวดเร็ว
เมืองดิยาส
ในอาคารสไตล์โรมันหลังหนึ่ง
“สตีฟ เรื่องของหนุ่มคนนี้สืบทราบรายละเอียดหรือยัง” ชายชราแบบขุนนางกล่าวกับชายผมแดงวัยกลางคน
“ท่านบิดา ข้อมูลของเขาถูกตั้งค่าเป็นความลับระดับสูงสุด คอมพิวเตอร์กลางของสหพันธรัฐให้คำอธิบายว่าเป็นบุคคลพิเศษ คนธรรมดาไม่สามารถเข้าถึงได้”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทองคำและดอลลาร์สหรัฐจะไร้อำนาจ ไม่มีแมวตัวไหนไม่กินปลา” ชายชราขมวดคิ้วกล่าว
“ท่านบิดา หมายความว่าจะใช้เหล่าของเก่าเหล่านั้นหรือ” ชายวัยกลางคนก้มตัวถามชายชราที่นั่งอยู่
ชายชราโบกมือ “ยังไม่ถึงเวลา สหพันธรัฐเพิ่งก่อตั้งไม่นาน และกำลังเผชิญวิกฤต ผู้คนหันไปหาความดี มีคำพูดของชาวจีนบอกว่า ความเร่งรีบนำไปสู่ความล้มเหลว เราต้องไม่ทำอะไรโพล่งๆ ตอนนี้ เรามาเพลิดเพลินกับชีวิตกันก่อน ฉันต้องไปดื่มสักหน่อย ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอิสระขนาดนี้” ชายชราลุกขึ้นเดินไปยังบาร์ประจำ พึมพำระหว่างเดิน “จริงๆ แล้ว ชีวิตตอนนี้ดีทีเดียว แต่เกียรติยศของตระกูลเล็กซ์จะต้องไม่ดับลงในมือของฉัน”
วิทยาลัยพลังพิเศษ สำนักงานวิชาการ
“ไม่คิดเลยว่าคนนี้จะมีความสามารถบ้าง แต่ก็ยังห่างจากพี่ชายฉันหลายขุม เอ๊ะ บ้านของเขาอยู่ข้างๆ ฉันเลยหรือ” หัวหน้าโจวมองเห็นวิลล่าสวยงามในภาพฉายสามมิติบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยความสงสัย
โจวรุ่ยเสวียมีบ้านพักในโรงเรียนด้วย แต่เธอโดยปกติไม่ได้พัก
โรงเรียนพลังพิเศษแห่งนี้ แม้จะเป็นช่วงเวลาฝึกอบรม แต่เนื่องจากช่วงนี้สหพันธ์กำลังมีบรรยากาศที่ให้ความสำคัญกับมนุษย์ เคารพเสรีภาพส่วนบุคคลและการพัฒนา จึงไม่เหมือนการฝึกทหารแบบปิดและโหดร้าย
พอถึงตอนเย็น กิจกรรมของชมรมนักเรียนต่างๆ ก็เริ่มขึ้น ในลานกว้าง มีนักเรียนนั่งกระจายกันเป็นกลุ่มเล็กๆ บ้างก็เล่นดนตรี บ้างก็คุยวิดีโอผ่านเครื่องฉายสามมิติกลางแจ้ง
มีกลุ่มคนรวมตัวกันดูการแข่งดาบ กลุ่มหนึ่งรวมตัวกันดูการแข่งมวยปล้ำ และอีกกลุ่มหนึ่งดูการแสดงศิลปะการต่อสู้
หลัวโหวยังเห็นกลุ่มคนที่ใหญ่กว่า กำลังทำกิจกรรมเดียวกับที่เขาเคยทำในชั้นเรียนวันนั้น
มีคนในกลุ่มนั้นตะโกนถามเมื่อเห็นหลัวโหวเดินผ่าน “เฮ้ คุณ จะมาร่วมกิจกรรมของเราไหม”
หลัวโหวมองใบหน้าต่างๆ ที่มีอายุตั้งแต่สิบกว่าถึงสามสิบกว่า ใบหน้าที่อ่อนเยาว์หรือสุขุม หล่อเหลาหรือธรรมดา แล้วตอบเสียงดังจากระยะห่างยี่สิบกว่าเมตร “ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันมีนัดแล้ว”
กลุ่มคนนั้นพากันหัวเราะลั่น
“ยินดีต้อนรับสู่ชมรมนักปฏิบัติ”
“ยินดีต้อนรับสู่ชมรมคนรักยานบิน”
“ยินดีต้อนรับสู่ชมรมนักสำรวจ”
“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมกังกง”
“ยินดีต้อนรับสู่ชมรมคนรักโบราณวัตถุ”
“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมวิจัยเรื่องลี้ลับ”
บนลานกว้าง เต็มไปด้วยป้าประกาศรับสมาชิกชมรมทุกหนทุกแห่ง
มีชาวโลกแต่งกายอนุรักษ์นิยม ย้อนยุค หรือทันสมัย
สิ่งมีชีวิตต่างดาวนานาชนิด
สิ่งมีชีวิตอัจฉริยะและหุ่นยนต์อัจฉริยะที่มีประกายโลหะ
“คุณดู” เสียงหนึ่งร้องเรียกหลัวโหวที่กำลังมองซ้ายมองขวา
เด็กหนุ่มผมแดงสองสามคนรวมตัวกัน ผู้ร้องคือแอนซีดจากชั้นเรียน
“หลัวโหวกำลังทำอะไรอยู่” เขาหัวเราะถาม
“คุณดู คาบเรียนของคุณวันนี้ยอดเยี่ยมมาก” เด็กหนุ่มผมแดงคนหนึ่งยิ้มพูด
นั่นคือแอนเดรย์
แต่หลัวโหวไม่รู้จักเขาเลย
“จริงหรือ คุณเป็นใคร” หลัวโหวถามด้วยความสงสัย
“ผมเป็นพี่ชายของแอนดรูว์ และเป็นลูกพี่ลูกน้องของแอนซิด” เลกซ์ยื่นมือออกไปตอบ
จับมือเบาๆ แล้วแยกออก
หลัวโหวก็รู้ว่าคนข้างๆ ที่ดูเรียบง่ายและมีผมสีแดงคนนี้คือแอนดรูว์
เนื่องจากเขาได้รับสิทธิพิเศษมาโดยตลอด ดังนั้นแม้แอนดรูว์จะดูเรียบง่าย แต่จริงๆ แล้วเขาค่อนข้างหุนหันพลันแล่น
“แอนดรูว์” หลัวโหวหัวเราะ
แอนดรูว์มองเขาด้วยความภาคภูมิใจบ้าง
หลังจากแยกย้ายกันออกจากโรงเรียนพรสวรรค์
พวกเขามาถึงพื้นที่ทับซ้อนของคุนหลุน และพบว่ามังกรและมังกรฟ้ายังคงนอนหลับอยู่หลัวโหวส่ายหน้าไม่หยุด
“รู้แล้วว่าแค่กินแล้วนอน นอนแล้วกิน”
หลัวโหวนึกถึงเรื่องของดาวจอมทัพอีกครั้ง และนึกถึงเรื่องจุดแลกเปลี่ยนอวกาศ โอ้ การแลกเปลี่ยนอวกาศ หลายอย่างได้มอบหมายให้คณะที่ปรึกษาดูแลแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีอะไรต้องทำชั่วคราว
ชั้นสามของคฤหาสน์ใหญ่ของเมืองจินหนิง
“วันนี้จะขอบคุณฉันยังไงล่ะ ฉันสร้างเงื่อนไขที่ดีขนาดนี้ให้เธอหลอกลวงทั่วโลก สนุกใช่ไหมล่ะ”เถียนจิ้งหัวเราะ
หลัวโหวดึงเธอเข้ามากอด แล้วพูดว่า “จริงๆ แล้ว ชีวิตควรเป็นแบบนี้ หลายปีต่อมาเมื่อนึกถึง ก็จะรู้สึกว่าน่าตื่นเต้นมาก”
“ทำไมฉันถึงไม่มีประสบการณ์ที่น่าสนุกแบบนี้นะ”เถียนจิ้งพูดอย่างไม่พอใจในอ้อมกอด
“หลัวโหวหัวเราะ ” ประสบการณ์ของเธอก็ดีนะ ประสบการณ์ของนักการเมืองหญิง”
“ไม่ดีหรอก ยุ่งวุ่นวายทุกวัน พูดแต่เรื่องไร้สาระ” เถียนจิ้งจับมือเขาแล้วประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน
“นี่ก็เป็นประสบการณ์อย่างหนึ่งนะ เธอควรใช้หัวใจสัมผัสชีวิต แล้วไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะน่าสนุก”หลัวโหวสูดดมกลิ่นผมของเธอ
เงียบไปครู่หนึ่ง
“สเนล์กลับมาลับๆ เธอไม่บอกคุณ แต่กลับบอกฉัน ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกคุณ”เถียนจิ้งพูดพลางลูบอกเขาเบาๆ
ในเวลานั้น เงาคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
เป็นโจวรุ่ยเสวียเธอยิ้มอย่างน่ารัก
หลัวโหวโบกมือหาเธอ “หนูดี กลับมาพอดี พวกคุณสองคนมานั่งกับฉันนะ พี่ชายอยากกินปลาตาเดียว”
“พี่ชายตัวดี” โจวรุ่ยเสวียหัวเราะ
ต่อมา พวกเขาเริ่มพูดถึงคนที่มียีนส์สมบูรณ์แบบคนนั้น
“คนที่คิดว่าตัวเองมียีนส์สมบูรณ์แบบคนนั้น” โจวรุ่ยเสวียพูด
“เขาเหรอ คนที่มีถุงใต้ตาดำ” หลัวโหวหัวเราะ
“ใช่ พี่ชาย เขายังมีความสามารถนิดหน่อย พี่ชายอยากรับเขาเป็นศิษย์ไหม” โจวรุ่ยเสวียพูดอย่างออดอ้อน
“ที่รัก” หลัวโหวจูบปากเธอ
มือหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือหนึ่งลูบหน้าอกของเธอ
หนึ่งอันที่นุ่มนวลและอิ่มเอม
“พี่ชาย…” หัวหน้าโจวกล่าวอย่างออดอ้อน
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลัวโหวมาถึงวิทยาลัยพรสวรรค์อีกครั้ง
ชายและหญิงหลายคนต่างก็แสดงสีหน้าเป็นมิตร
ห้อง A105
“คุณครู คุณครู บทเรียนของเราเมื่อวานนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ” เสียงของแดเนียลดังขึ้นทันทีที่เข้ามา
หลัวโหวทำท่าให้ทุกคนเงียบลง แล้วไอออกมาอย่างเขินอาย
แต่แล้วประตูห้องเรียนก็ถูกเคาะ
“คุณครูดู ฉันสามารถเข้าร่วมชั้นเรียนของคุณได้ไหมคะ” หนุ่มชาวเอเชียหนุ่มเดินเข้ามาอย่างเบามือ และถาม
แล้วเห็นชัดเจน ประตูถูกผลัก
“คุณดู…”
“อาจารย์ดู…”
คราวนี้หลัวโหวรับมือไม่ไหวแล้ว มีคนมากมายจริงๆ
“สารเลว เมื่อวานเขาโดดเด่นเกินไป เขาควรไปดาวอสูร” หัวหน้าโจวจากสำนักงานวิชาการ กล่าวขณะมองภาพฉายสามมิติของความวุ่นวายในและนอกห้อง A105
หลัวโหวหนีกลับมาที่คฤหาสน์ใหญ่
เพราะเขาก็ต้องกลับมา และผู้หญิงสองคนของเขาก็กลับมาด้วย
ถังเทียนเจ๋อและลั่วเสวียนก็ทนความคิดถึงไม่ไหว กลับมาจากดาวอสูรหลังจากอยู่มาเกือบปี
“เทียนเจ๋อ คิดถึงสามีจนแทบตาย”หลัวโหวกอดคุณหนูถังในห้องรับแขกชั้นสาม แล้วลูบที่อกของเธอ จากนั้นก็จูบปากเล็กของเธอ