ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 815 ชายผู้ฟื้นคืนชีพจากเปลวไฟ

บทที่ 815 ชายผู้ฟื้นคืนชีพจากเปลวไฟ

“ข้าสัญญากับเขาว่าจะถอนพิษให้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับจะฆ่าเขา นี่ไม่ใช่การทำให้ข้าเสียหน้าหรือ?” คำพูดประโยคเดียวของลู่เฉิน ทำให้คนบางส่วนหัวเราะลั่น และรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังโอ้อวดลม ๆ แล้ง ๆ

แม่ใหญ่คนนั้นยิ่งพูดกับหั่วเอ่อร์ว่า “ผู้อาสวุโสใหญ่ เด็กคนนี้ช่างหยิ่งผยองนัก”

“ความหยิ่งผยองล้วนต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย” หั่วเอ่อร์พูดจบ เปลวไฟก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอีกครั้ง แล้วพันรัดรอบร่างกายของชายหนุ่มทั้งหมด

ผู้คนต่างคิดว่าเปลวไฟนี้จะจัดการลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาเพียงขยับ ‘ร่างกาย’ เบา ๆ เปลวไฟเหล่านั้นก็หายวับไป

ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน และพากันสงสัยว่าเปลวไฟของผู้อาสวุโสใหญ่หายไปไหน

ไม่เพียงคนเหล่านั้นเท่านั้น แม้แต่หั่วเอ่อร์เองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาจ้องตาลู่เฉินแล้วถามด้วยน้ำเสียงตั้งคำถามว่า “เด็กน้อย เปลวไฟของข้าไปอยู่ที่ไหน?”

“การโจมตีห่วย ๆ แบบนั้นของเจ้า ข้าสะบัดมันออกไปแล้ว” คำพูดของลู่เฉินทำให้ผู้คนรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

แม่ใหญ่ฉวยโอกาสนั้นเติมเชื้อไฟว่า “ผู้อาสวุโสใหญ่ เห็นหรือไมาว่าเด็กคนนี้อวดดีแค่ไหน”

“ความอวดดีต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย!” หั่วเอ่อร์ส่งเสียงฮึมฮัม แล้วรวบรวมเปลวไฟขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เปลวไฟมีหลายสีปะปนกัน ดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ผู้คนต่างอยากรู้ว่านี่คือเปลวไฟชนิดใด

หั่วเอ่อร์จ้องมองลู่เฉิน แล้วเยาะเย้ยว่า “เด็กน้อย ถ้าเก่งก็ลองสะบัดเปลวไฟนี้ออกไปให้ข้าดูสิ!”

“มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรือ?” ลู่เฉินสะบัดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเปลวไฟเหล่านั้น ก็กระจัดกระจายออกไปอีกครั้ง

เมื่อเห็นเปลวไฟดับลงอีกครั้ง สีหน้าของหั่วเอ่อร์ก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับถูกใครตบหน้าแรง ๆ

ลู่เฉินถามกลับว่า “ยังมีกลอุบายอื่นอีกหรือไม่?”

ใบหน้าของหั่วเอ่อร์หม่นหมองลงเป็นอย่างมาก ขณะที่เทียนเซียวมองด้วยความชื่นชมนับถือ ส่วนประมุขตระกูลเทียนนั้นแอบตกใจ ‘คนคนนี้เก่งกาจจริง ๆ’

แม่ใหญ่ยังคงไม่ยอมแพ้ จึงถามหั่วเอ่อร์ว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

หั่วเอ่อร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าจำเป็นต้องเรียกวิญญาณเพลิงสุราออกมาแล้ว!”

เมื่อทุกคนได้ยินคำว่าวิญญาณสุราเพลิง ต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ เพราะพวกเขารู้ดีว่าหั่วเอ่อร์เคยปราบวิญญาณสุราตัวหนึ่งไว้ในไหเหล้าโบราณ และวิญญาณสุรานั้นก็สามารถ ทำให้ผู้คนเกิดอาการ ‘มึนเมา’ ขึ้นมาได้ทันที จนสูญเสียความสามารถในการต่อต้านทั้งหมด

แม่ใหญ่ดีใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินและเอ่ยว่า “ดีมาก”

แต่ประมุขตระกูลเทียนกลับโกรธและพูดว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยไม่ใช่หรือ?”

“ใครบอกให้มันมาสร้างปัญหาให้ข้าเล่า!” หั่วเอ่อร์ตอบอย่างเย็นชา

ประมุขตระกูลเทียนวิตกกังวล จึงรีบส่งเสียงทางจิตถึงลู่เฉินว่า ‘ขอความกรุณาท่าน ช่วยพาลูกชายข้าหนีออกจากที่นี่ด้วย’

เห็นได้ชัดว่าประมุขตระกูลเทียนรู้ดีว่า หากหั่วเอ่อร์เรียกวิญญาณสุราออกมาจริง ๆ ก็จะไม่มีใครในสถานแห่งที่นี้เป็นคู่ต่อกรได้ ทว่าลู่เฉินกลับไม่สนใจ และยังคงยืนมองอยู่อย่างเงียบ ๆ

ประมุขตระกูลเทียนกระวนกระวายใจอยู่ฝ่ายเดียว แต่ไม่ว่าจะส่งเสียงทางจิตไปกี่ครั้ง ก็ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ

ฝ่ายหั่วเอ่อร์ เขาหยิบขวดสีแดงเพลิงออกมา และเมื่อเปิดฝาออก เงาสีแดงเพลิงก็บินออกมาจากข้างใน และบริเวณรอบ ๆ เงานั้นยังมีฟองอากาศสีแดงเพลิง ผุดขึ้นมาให้เห็นอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีกลิ่นสุราอันเข้มข้นโชยออกมา

บางคนที่มีระดับการฝึกฝนต่ำเกินไป ถึงกับหน้ามืดตาลายและล้มลงกับพื้น ขณะที่บางคนก็แสดงความประหลาดใจว่า “วิญญาณสุรานี้ช่างทรงพลังอย่างยิ่ง”

แม่ใหญ่ยิ่งตื่นเต้นไม่หยุด นางพูดขึ้นมาว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ จัดการเด็กหนุ่มคนนั้นให้ตายซะ”

“อย่าเพิ่งร้อนใจ” หั่วเอ่อร์พูดจบ วิญญาณสุราก็พุ่งตรงไปยังลู่เฉิน

จากนั้นวิญญาณสุราก็ก่อตัวเป็นม่านพลังสีแดงขนาดมหึมา ห่อหุ้มลู่เฉินไว้ภายใน ราวกับถุงลมที่มีคนอยู่ข้างใน

และเมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่เฉินก็หัวเราะขึ้นมาว่า “แค่นี้เองหรือ?”

“เจ้าหนู รอสักครู่เจ้าก็จะรู้เองว่ามันน่ากลัวแค่ไหน” หั่วเอ่อร์มั่นใจว่าวิญญาณสุราของตน จัดการลู่เฉินได้อย่างไม่มีปัญหา

แต่ชายหนุ่มกลับยกยิ้มมุมปาก แล้วปล่อยพลังแห่ง ‘วิญญาณ’ ออกมา วิญญาณสุรารู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเมื่อมันพยายามจะหลบหนี ลู่เฉินก็ใช้คาถาสยบภูตผีร่ายใส่ พันธนาการวิญญาณสุรานั้นไว้

จากนั้นทุกคนก็เห็นวิญญาณสุราตนนั้น ดิ้นรนดุจถูกจัดการแทน

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นั้น ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง และบางคนพูดขึ้นอย่างไม่อาจเชื่อได้ว่า “ดูสิ มันดูเหมือนจะหนี”

“คงไม่ใช่เช่นนั้นจริง ๆ หรอกนะ วิญญาณสุรานี้กลัวเด็กหนุ่มคนนั้นหรือ?”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน?”

บรรดาผู้คนในสถานที่แห่งนั้น ต่างพากันถกเถียงอย่างคึกคัก ส่วนเทียนเซียวสูดลมหายใจอย่างตะลึง “ผู้อาวุโสเก่งกาจจริง ๆ”

ประมุขตระกูลเทียนก็ตะลึงงันเช่นกัน ส่วนแม่ใหญ่นั้นไม่พอใจเลย นางรีบสอบถามหั่วเอ่อร์ทันที “ผู้อาวุโสใหญ่ เกิดอะไรขึ้น?”

หั่วเอ่อร์เผยสีหน้าหม่นหมอง “วิญญาณสุราหลุดจากการควบคุมแล้ว!”

“หลุดจากการควบคุม? หมายความว่าอะไร?” แม่ใหญ่ถามอย่างกังวล

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” แววตาของหั่วเอ่อร์เผยให้เห็นความตะลึงงัน แต่มือยังคงร่ายคาถาอยู่ เขาพยายามควบคุมวิญญาณสุราให้กลับมาอยู่ในอำนาจ

แต่ไม่ว่าหั่วเอ่อร์จะพยายามสักเพียงใด ก็ไม่สามารถทำอะไรกับวิญญาณสุราได้เลย

หั่วเอ่อร์จึงยิ่งกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งวิญญาณสุรานั้นถูกลู่เฉิน เก็บรวบรวมเข้าไปอย่างสมบูรณ์ หั่วเอ่อร์จึงตกตะลึงจนหน้าซีด “วิญญาณสุราของข้าไปไหน?”

“วิญญาณสุรานี้ไม่เลว ดังนั้นข้าจึงให้มันมาสังกัดอยู่ใต้ข้า” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหั่วเอ่อร์

“อะไรนะ?” หั่วเอ่อร์งุนงง และรู้สึกราวกับจะเป็นบ้า

ลู่เฉินยิ้มอย่างอารมณ์ดี “จะลองลิ้มรสความทรงพลังของมันดูหรือไม่?”

หั่วเอ่อร์โกรธจนพุ่งตัวไปยืนตรงหน้าลู่เฉินในพริบตา แล้วกระแทกไม้เท้าไปยังชายหนุ่มอย่างรุนแรง แต่ลู่เฉินหลบเลี่ยงได้อย่างรวดเร็ว แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “เพียงแค่นี้จะทำร้ายข้าได้หรือ?”

“เจ้า!” หั่วเอ่อร์ยิ่งโกรธมากขึ้น

“มีกลอุบายอื่นอีกหรือไม่? ถ้าไม่มีแล้ว ข้าจะลงมือแล้วนะ!” ลู่เฉินพูดโดยไม่ยอมผ่อนปรน ให้ฝ่ายตรงข้ามมีหน้ามีตาแม้แต่น้อย

ไม่มีใครคาดว่าลู่เฉินจะกล้าลงมือ กับผู้อาวุโสใหญ่ถึงเพียงนี้

ฝ่ายหั่วเอ่อร์รู้สึกเหมือนถูกดูถูกเหยียดหยาม จึงส่งเสียงฮึดฮัดขึ้นทันทีว่า “เด็กน้อย ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าข้าน่าสะพรึงกลัวเพียงใด!”

บนมือทั้งสองข้างของหั่วเอ่อร์ มีกระดิ่งสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นมา และเมื่อกระดิ่งทั้งสองแกว่งไหว เสียงลมก็พัดกระหึ่มมาจากภายนอก

บรรดาผู้คนต่างพากันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

ในช่วงเวลานั้นเอง ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งพุ่งเข้ามา คนผู้นั้นมีดวงตาไร้วิญญาณ สวมเกราะเกล็ดสีแดงเพลิง และเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงยิ่ง เขาพุ่งเข้าโจมตีลู่เฉินในพริบตา แต่ชายหนุ่มได้ใช้เคล็ดวิชาสายฟ้าวิญญาณไว้แล้ว

การโจมตีของฝ่ายตรงข้าม จึงกระทบเพียงเงาวิญญาณเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉินจึงไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย

บรรดาผู้คนไม่คาดคิดว่าลู่เฉิน จะไม่เป็นอะไรเลยแม้เผชิญกับการจู่โจมเช่นนั้น แต่ทุกคนต่างสงสัยมากกว่าว่า ผู้สวมเกราะเกล็ดสีแดงเพลิงคนนี้คือใคร

พวกเขาจึงพากันมองอีกครั้ง และได้เห็นว่าใบหน้าของคนผู้นั้นแตกระแหงไปทั่ว และบริเวณที่แตกระแหงนั้น ดูเหมือนมีเปลวไฟพวยพุ่งออกมา

บรรดาผู้คนต่างเกิดความสงสัย บางคนกระซิบพึมพำว่า “นี่คงไม่ใช่คนที่โดนไฟเผาตาย จากพื้นที่ที่เจ็ดหรอกใช่หรือไม่”

“ดูเหมือนจะใช่จริง ๆ”

“หมายความว่าผู้อาวุโสใหญ่ สามารถควบคุมมันได้หรือ?”

“เรื่องแบบนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอก”

ผู้คนต่างรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง ส่วนประมุขตระกูลเทียนตั้งคำถามอย่างเฉียบขาดว่า “หั่วเอ่อร์ เจ้าได้คนที่โดนไฟเผาตายมาจากไหนกัน?”

“ข้าได้มาโดยบังเอิญ” หั่วเอ่อร์ตอบอย่างลิงโลด จากนั้นก็สั่งให้ไฟตายนั้นโจมตีลู่เฉินอีกครั้ง

แต่ด้วยพลังของเคล็ดวิชาสายฟ้าวิญญาณของลู่เฉิน การโจมตีของคนที่โดนไฟเผาตายคนนั้น จึงแทบไม่เป็นผลอะไรต่อลู่เฉินเลย หั่วเอ่อร์จึงจำใจสั่งคนที่โดนไฟเผาตายคนนั้นว่า “ฆ่าอีกสองคนที่เหลือ”

สองคนที่ว่านั้นหมายถึง เทียนเซียวและประมุขตระกูลเทียนนั่นเอง

เห็นได้ชัดว่าคนที่โดนไฟเผาตายพุ่งตรงไปยัง เทียนเซียวในพริบตา แล้วยื่นมือออกคว้าตัวเทียนเซียว แต่ลู่เฉินก็ใช้ฝ่ามือแปดวิญญาณทันที ฟาดลงไปบนตัวคนที่โดนไฟเผาตาย ทำให้มันเจ็บปวดจนถอยหลังไปหลายก้าว

หั่วเอ่อร์ยังคงไม่ยอมแพ้ และสั่งให้มันพุ่งเข้าไปใหม่อีกครั้ง และคนที่โดนไฟเผาตายก็วิ่งพุ่งออกไปอย่างไม่หวั่นเกรง

ลู่เฉินหัวเราะเย็น “ยังจะมาอีกหรือ?”