ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 964 จักรพรรดินีไท่หยินประทานพร และการเดินทางกลับ!
เมื่อเสียงนั้นเบาลง จักรพรรดินีไท่หยินก็โบกมือเบา ๆ จนกระทั่งกล่องหยกปรากฏขึ้น ข้างในมีขวดยาซึ่งเรืองแสงสว่างราวกับพระจันทร์ถูกผนึกไว้
“นี่คือโอสถจันทราที่ทำขึ้นมาจากต้นเยว่กุ้ยในพระราชวังกวงฮั่น มันมีแก่นพลังแห่งดวงจันทร์อยู่ คนที่ทำก็คือกระต่ายหยกที่นั่งอยู่ข้างหน้าตำหนัก ซึ่งใช้เวลาหลายพันปีเลยละ”
“ข้าจะมอบมันให้กับสหายน้อย”
เมื่อพูดจบ เธอก็โบกมืออีกครั้ง แล้วโอสถจันทราก็ลอยมาหาตรงหน้าชายหนุ่ม
ฉู่โม่วรับโอสถนั้นมาโดยไม่ลังเล “ขอบพระทัยที่มอบสมบัติที่ให้กระหม่อม… แต่กระหม่อมยังไม่เข้าใจ พระองค์หมายความว่ายังไง?”
“จากนี้ เจ้าควรจะไปที่เขตแดนลับตำหนักหยก”
“ข้าต้องการให้เจ้าพยายามชุบชีวิตสิ่งนี้ขึ้นมาก่อนจะเข้าไปในเขตแดนลับ และหลังจากที่เข้าไป ก็ปลูกมันเอาไว้ข้าง ๆ บ่อน้ำของตำหนักซะ”
เมื่อพูดจบ จักรพรรดินีไท่หยินก็หยิบอีกสิ่งหนึ่งออกมา มันคือกิ่งไม้ก้านหนึ่ง
“นี่อะไรเหรอครับ?”
ฉู่โม่วถามด้วยความสงสัย
“นี่คือต้นเยว่กุ้ย”
“ต้นเยว่กุ้ยเหรอ?”
ใครบางคนอุทานด้วยความตะลึงงัน
จักรพรรดินีไท่หยินกล่าวเสียงดัง “ทุกอย่างที่เจ้าเห็นเป็นแค่ภาพสะท้อนที่หลงเหลืออยู่ ในความเป็นจริง พระราชวังกวงฮั่นและแม้แต่ต้นเยว่กุ้ยนี้ได้หายไปแล้ว ที่นี่คือตำแหน่งที่ตำหนักได้ฝังกิ่งต้นเยว่กุ้ยเอาไว้ก่อนที่มันจะถูกทำลาย”
“มันมีแก่นพลังแห่งดวงจันทร์อยู่ข้างใน ถ้าได้รับการบำรุงอย่างดีข้างบ่อน้ำนั่น มันอาจจะสร้างพลังแห่งดวงจันทร์ได้ ในอนาคต ตำหนักแห่งนี้ก็อาจจะมีโอกาสกลับคืนมาได้…”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ จักรพรรดินีไท่หยินก็ส่ายหน้าไปมา “ช่างมันเถอะ เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญสำหรับเจ้าในตอนนี้ เจ้าแค่ต้องรู้ว่าจะเพาะกิ่งต้นเยว่กุ้ยนี้ได้ยังไง แล้วเข้าไปข้างในเขตแดนลับตำหนักหยก และปลูกมันไว้ข้างบ่อน้ำใกล้ตำหนักนั้น”
“ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าคงมีคำถามอยู่มากมาย แต่ข้ายังตอบไม่ได้ บางที ตอนที่ไปถึงเขตแดนลับและได้เห็นบ่อน้ำ เจ้าอาจจะพบคำตอบเองก็ได้”
“อีกอย่าง…”
“เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ดี อย่าเข้าไปในตำหนักโดยที่ไม่มั่นใจเด็ดขาด!”
“นี่คือสิ่งที่ข้าอยากจะบอกเจ้า! เข้าใจไหม?”
เมื่อจักรพรรดินีไท่หยินพูดจบ สีหน้าของเธอพลันเคร่งขรึมขึ้น
ในตอนนี้…
แม้ว่าฉู่โม่วจะมีข้อสงสัยอยู่ในหัวใจมากมาย แต่เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เขาก็ได้แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมจดบันทึกเอาไว้แล้วครับ”
“ดีมาก”
“เจ้าต้องไปที่นั่นก่อน… พอเรื่องนี้สิ้นสุดลง ร่องรอยของตำหนักแห่งนี้จะจางหายไป เช่นเดียวกับภาพลวงนี้ ถ้าเจ้ามีเวลาก็มาเที่ยวที่ดาวจักรพรรดินีไท่หยินของข้าได้นะ”
จักรพรรดินีไท่หยินโบกมือให้
“ผมขอตัวลาครับ”
ฉู่โม่วพยักหน้าและเดินจากไป
…
หลังจากที่รอจนฉู่โม่วเดินจากไป
ข้ารับใช้ตำหนักข้างกายจักรพรรดินีไท่หยินก็เอ่ยสิ่งที่เก็บงำออกมาในที่สุด “เหตุใดท่านจักรพรรดินีต้องใจดีกับเจ้าหนุ่มนั่นขนาดนี้ด้วยเพคะ พระองค์มอบโอสถจันทราขวดสุดท้ายแก่เขา กระต่ายหยกใช้เวลาทำมันขึ้นมาตั้งหลายพันปีแท้ ๆ แล้วยังมีพลังจันทราบริสุทธิ์ ที่เป็นตัวตัดสินว่าท่านจักรพรรดินีจะกลับมาในอนาคตได้หรือไม่ด้วย”
จักรพรรดินีไท่หยินกล่าวเบา ๆ ด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ถึงข้าจะมีโอสถจันทราอยู่ แต่จะมีโอกาสกลับมาได้สักเท่าไหร่เชียว?”
เพียงเท่านั้น…
ข้ารับใช้สาวก็ได้แต่นิ่งเงียบ แต่แล้วก็ถามขึ้นมาในทันใด “แต่ก็ยังเพิ่มโอกาสได้นะเพคะ!”
จักรพรรดินีไท่หยินส่ายหน้าไปมา
“จะเพิ่มโอกาสพวกนั้นไปให้ได้อะไรกัน”
“เมื่อเผชิญหน้ากับหายนะ เหล่าผู้ปลุกพลังและผู้เป็นอมตะทั้งปวงจะล่มสลาย พวกเขาต้องปกป้องชีวิตของตัวเอง ถึงตำหนักของข้าจะทรงพลังมาก มันก็ยังไม่ได้มีพลังสูงที่สุด”
“ส่วนเรื่องของฉู่โม่ว ถึงข้าจะยังไม่มั่นใจมาก ก็มีแน้วโน้มสูงที่เขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งในจักรวาล”
“หรืออาจจะ…”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ จักรพรรดินีไท่หยินพลันหยุดพูดไป
“อาจจะอะไรเพคะ?” เทพธิดาในพระราชวังกวงฮั่นหลุดปากถาม “เขาอาจจะ…เป็นถึงยอดคนคนหนึ่งเลยก็ได้!”
จักรพรรดินีไท่หยินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุของเพลิงแห่งดวงตะวันจากเขา”
ทันทีที่นางพูดเช่นนั้น
เทพธิดาแห่งพระราชวังกวงฮั่นก็เบิกตากว้างทันที “ฝ่าบาท พระองค์หมายความว่า นี่…”
จักรพรรดินีไท่หยินส่ายหน้าไปมา
นางเดินออกมาจากด้านหลังม่าน เผยให้เห็นใบหน้าอันสง่างาม ก่อนจะเดินมาจากประตูของตำหนัก พลางทอดสายตามองไกลออกไปยังดวงอาทิตย์สีแดงฉาน แต่ในตอนนี้กลับหมองหม่นลงจนแทบจะดับมอด
“ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร อย่างไรเสีย เขาก็มีบางอย่างไม่ธรรมดา ถ้าเราคว้าไว้ได้จะดีกว่า”
“พอเวลานั้นมาถึง เหตุและผลจะถูกเปิดเผยออกมาเอง”
…
ข้างนอกพระราชวัง
ฉู่โม่วหันไปมองกล่องหยกที่มีโอสถจันทราในมือด้วยสีหน้าสับสนงุนงง
จนถึงตอนนี้ คำพูดของจักรพรรดินีไท่หยินก็ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา
‘ถ้าไม่มั่นใจ อย่าเข้าไปข้างในตำหนัก หรือว่าจะมีอันตรายครั้งใหญ่อยู่ในตำหนักนั่น?’
‘แล้วคำพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของจักรพรรดินีไท่หยินหมายความว่ายังไง’
‘พอไปถึงที่ปากบ่อน้ำแล้ว จะชัดเจนขึ้นไหมนะ?’
คำถามมากมายผุดขึ้นในความคิด
เขาคิดว่าการได้พบกับจักรพรรดินีไท่หยินในครั้งนี้จะช่วยคลายข้อสงสัยได้บ้าง แต่ใครจะไปรู้ว่านอกจากจะไม่ได้อะไรแล้ว ชายหนุ่มยังมีข้อสงสัยมากยิ่งกว่าเก่า
“ช่างเถอะ!”
“ในเมื่อท่านจักรพรรดินีไท่หยินบอกว่าทุกอย่างจะกระจ่างขึ้นพอไปถึงปากบ่อน้ำ งั้นตอนนี้ก็ไม่ต้องไปคิดมากหรอก!”
“ตอนนี้ฉันก็กลายเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์และไปสำรวจเขตแดนลับตำหนักหยกได้แล้ว!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ส่ายหน้าไปมาเพื่อกำจัดความคิดยุ่งเหยิง แล้วเริ่มเตร็ดเตร่ไปบนดาวจักรพรรดินีไท่หยินแทน
ดาวจักรพรรดินีไท่หยินนี้สมดังที่ถูกตั้งชื่อตามจักรพรรดินีไท่หยิน
มีพลังหยินมากมายรวมตัวกันอยู่ที่นี่ รวมถึงมีพลังแห่งกฎเกณฑ์เผยออกมาให้เห็น พวกมันเต็มไปด้วยเต๋า ผสมผสานไปด้วยทักษะวิชาและภาพลวงตา ทำให้ดูลึกลับอย่างถึงที่สุด
ฉู่โม่วมองพืชพรรณตลอดทางผ่านและเห็นต้นเยว่กุ้ยที่สมบูรณ์ มันปกคลุมไปด้วยแสงจันทราราวกับต้นไม้ที่เกิดจากกลุ่มแสงและผสมผสานไปด้วยความลึกลับ
หลังจากที่มองได้เพียงแวบเดียว เขาก็รู้สึกว่าเข้าใจอะไรมากยิ่งขึ้น
ใต้ต้นเยว่กุ้ยมีร่างหนึ่งกำลังโค่นมันลงมาด้วยขวาน แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ต้นเยว่กุ้ยก็ไม่มีทีท่าว่าจะล้มแม้แต่น้อย
นอกจากนั้น เมื่อฉู่โม่วมองออกไปไกลอีกครั้ง เขาก็มองเห็นสิ่งก่อสร้างอันสง่างามถูกปกคลุมอยู่ในชั้นเมฆ นับได้สามสิบสามชั้นพอดี
“นี่คือสวรรค์เหรอ?”
ฉู่โม่วตกตะลึง
บรรยากาศในสวรรค์แห่งนี้เหนือยิ่งกว่าจินตนาการของเขาจริง ๆ แม้จะถูกแยกออกจากกันด้วยระยะทางไกลโข มันก็ยังน่าตกตะลึงยิ่งกว่าภาพลวงตาของสวรรค์ที่เขาได้เห็นด้วยตาตัวเองในเขตแดนลับเสียอีก
ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเพ่งมองอยู่นั้นเอง
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าภาพสวรรค์เบื้องหน้าพังทลายลง แล้วแพร่กระจายออกไปโดยรอบ
ในไม่ช้า มันก็ปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ แล้วภาพของดวงจันทร์ที่พังทลายราวกับความฝันก็ปรากฏขึ้น ทำให้สรรพสิ่งเมื่อครู่กลายเป็นฝุ่นผงในทันที
ฉู่โม่วรู้ว่าภาพลวงตาที่จักรพรรดินีไท่หยินสร้างขึ้นจางหายไป ทุกอย่างที่นี่จึงพังทลายลงไปด้วย
“ฉู่โม่วขอกล่าวลาท่านจักรพรรดินีไท่หยิน!”
ชายหนุ่มยืนตรงกับที่และโค้งคำนับให้กับพระราชวังกวงฮั่น
หลังจากที่ภาพของดวงจันทร์จางหายไปจนหมด ด้วยความคิดเดียว ปฐมวิญญาณของเขาก็กลายเป็นลำแสงพุ่งตรงออกไป กลับเข้าสู่ร่างหลักพร้อมทั้งเชื่อมต่อเข้ากับกายเนื้อ