ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 959 เชื้อเชิญผู้ปลุกพลังจากสวรรค์บรรพกาล!

อย่างที่คิด…

หลังจากที่โดนกำปั้นของฉู่โม่วไปแล้ว เมฆโกลาหลก็สั่นสะเทือนชั่วขณะหนึ่ง ราวกับมันเองก็ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดเหมือนกัน

และหลังจากนั้นเอง…

เมื่อเมฆโกลาหลกลับมาได้สติ ก้อนเมฆก็มืดดำมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่ากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ออกมาด้วย

ครืน!

เมฆโกลาหลขยายวงกว้างขึ้น มันเพิ่มพลังทำลายล้างและจิตสังหาร รวมไปถึงสายฟ้าฟาดที่กระหน่ำลงมาเองก็ขยายไปทั่วเช่นกัน สายฟ้าฟาดแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความอหังการ

ทันทีที่สายฟ้าฟาดปรากฏขึ้นมา กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างก็ปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้านับล้านกิโลเมตร

โดยเฉพาะพลังที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้น มันทรงพลังยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ อยู่มาก ราวกับนี่เป็นความบริสุทธิ์ขั้นสูงสุดที่ถูกส่งลงมาเพื่อชำระล้างมลทินบนโลก

ไกลออกไป…

เหล่าจักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่เฝ้ามองหายนะต่างก็เสียวสันหลังวาบกับอสนีบาตแห่งการทำลายล้างรอบนี้ พวกเขาเกรงกลัวราวกับว่ากำลังตกเป็นเป้าหมายของบางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลังเกินไป

“ไม่ดีแล้ว! สายฟ้าแห่งสวรรค์กำลังจะทำลายล้างโลกใบนี้”

“สายฟ้านี้บริสุทธิ์เกินไป มันอยู่เหนือพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าเสียอีก ต่อให้เป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็ต้านไว้ไม่ได้หรอก”

“เว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นมีพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าและสำเร็จเจตจำนงแห่งสายฟ้าไปแล้วเท่านั้นถึงจะทนไว้ได้… แต่นั่นก็หมายถึง เขาต้องเป็นผู้ใช้ธาตุสายฟ้าระดับเทวะด้วย!”

“นี่คือการโต้กลับ สวรรค์กำลังทำลายสรรพสิ่ง!”

“เจ้าหนูนั่นกำลังเจอปัญหาใหญ่แล้ว!”

“เขาบุ่มบ่ามที่คิดจะเข้าไปโจมตีเมฆโกลาหลก่อนเอง ถึงแม้เขาอาจจะมีโอกาสทำลายเมฆเหล่านั้นไปได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว!”

เหล่าอัจฉริยะล้วนตกตะลึงและส่ายหน้าโดยไม่เห็นทางไปต่อ

ทว่าตอนนั้นเอง

จู่ ๆ อัจฉริยะคนหนึ่งก็หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว “ดูนั่น! เขาเริ่มขยับอีกครั้งแล้ว!”

ทุกคนหันมองตามเสียงพูด และเมื่อมองไปยังปลายทาง พวกเขาก็พบกับภาพที่น่าตกใจที่สุดในชีวิต

ไกลออกไป สายฟ้ากำลังก่อตัวกันหนาแน่น มันปลดปล่อยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวไปทั่วทั้งฟากฟ้า ราวกับจะทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งปวง

แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้

ฉู่โม่วคลี่ยิ้มโดยไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด

เขามีรัศมีที่สูงส่งปกคลุมร่างกาย แววตาของเขาจับจ้องไปยังอสนีบาตแห่งสวรรค์ที่กล้าแกร่ง ในแววตาคู่นั้นปราศจากความกลัว กลับเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่เอ่อล้นออกมา

“คิดว่าจะโจมตีกันซะอีก”

“ที่แท้กระแสไฟฟ้าพวกนี้ก็คือวัตถุดิบที่ให้ฉันใช้สำหรับก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์นี่เอง!”

ควบคู่ไปกับความแข็งแกร่งที่กลืนกินฟากฟ้า

วินาทีถัดมา…

เลือดและพลังปราณในร่างของเขาก็กระตุ้นขึ้นสู่จุดสูงสุด เจตจำนงแห่งกระบี่จำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากทั่วร่างกาย กระบี่ทมิฬในมือหมุนคว้าง ในขณะที่แสงสว่างความโกลาหลปรากฏขึ้นในแววตา รวมไปถึงรัศมีศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายไม่หยุดเช่นกัน ราวกับว่าสิ่งเหล่านี้จะก้าวข้ามความยิ่งใหญ่ของสรวงสวรรค์และแทนที่ด้วยความแข็งกล้าอย่างไม่มีใครเอื้อมถึง

“พิชิต!”

ด้วยเสียงที่สั่นสะเทือนโลก

ดวงดาวขนาดใหญ่มากมายระเบิดไปตาม ๆ กัน

แม้แต่อัจฉริยะที่เฝ้าดูจากระยะไกลยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศทุ่งสังหารที่พร้อมพรากชีวิตนี้ได้ และทำให้พวกเขาอดหน้าถอดสีไม่ได้

เสียงนั้นสงบลง….

ฉู่โม่วทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า และมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่เมฆ ไม่มีใครที่จะเอื้อมถึง ราวกับชายผู้นี้สามารถผลักดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ให้โคจรขนานกันแล้วสร้างยุคสมัยใหม่ขึ้นมาได้

ตอนนั้นเอง สายฟ้าแห่งสวรรค์สีม่วงสว่างก็ได้สะสมพลังงานจนเต็มกำลังแล้ว ผ่าลงมายังร่างของชายหนุ่มโดยตรงพร้อมกับพลังอันไร้ขีดจำกัด

ชายหนุ่มไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด เขาอาบพลังของสายฟ้าฟาดนั้นและสะท้อนมันกลับไปด้วยพลังของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์

ครืน!

เขากวัดแกว่งกระบี่ออกไป

คลื่นกระบี่มากมายก็พุ่งออกไปประดุจเม็ดฝน ยามใดที่มันปะทะเข้ากับสายฟ้า ก็จะระเบิดและกลายเป็นอนุภาคสีม่วงขนาดเล็กกระจัดกระจายออกไป

ฉู่โม่วไม่ลังเลที่จะโจมตีเข้าไปอีกครั้ง

และครั้งนี้ เขาก็เป็นฝ่ายมีชัยเหนือกว่าท้องฟ้าและทำลายเมฆโกลาหลได้ในที่สุด กระนั้นกระบี่ทมิฬก็ยังคงกวัดแกว่งต่อเป็นแนวยาว และตลอดเวลาที่ปราณกระบี่ยังถูกปลดปล่อยออกไป มันก็ทำให้สายลมโดยรอบเกรี้ยวกราดมากขึ้น กลิ่นอายที่น่ากลัวนี้กระจายออกไปเบื้องหน้าและกลืนกินเมฆแห่งการทำลายล้างทั้งหมดจนไม่เหลือสิ่งใดอีก

ในพื้นที่แห่งนี้ไม่มีสายฟ้าเกิดขึ้นอีก มีเพียงรัศมีของปราณกระบี่ที่กระจายตัวออกไป กลายสภาพเป็นเขตแดนกระบี่ด้วยตัวมันเอง

ภายในเขตแดนกระบี่แห่งนี้ เขาคือผู้ปกครองทั้งโลกและสวรรค์ เขาคือผู้ออกกฎเพื่อควบคุมทุกสิ่ง

ครืน! ครืน! ครืน!

เมฆโกลาหลที่เกรี้ยวกราดก่อเกิดใหม่อีกครั้ง และสาดสายฟ้าฟาดที่รุนแรงลงมา พยายามที่จะทำลายสรรพสิ่งที่คิดจะต่อต้านมัน

แต่ไม่ว่ามันจะรวบรวมสายฟ้าฟาดที่รุนแรงขนาดไหนขึ้นมา ไม่ว่าความแข็งแกร่งนั้นจะน่ากลัวเพียงใด มันก็ไม่สามารถสังหารฉู่โม่วได้ กลับเหมือนบันไดที่เชื้อเชิญให้ฉู่โม่วเข้าไปถึงใจกลางของมวลเมฆได้เสียอีก

“พิชิต!”

ณ ขณะนั้น เงาร่างนับไม่ถ้วนยืนอยู่เบื้องหน้าของฉู่โม่ว

พวกเขาผสานเป็นหนึ่งเดียวกับสายฟ้า แต่ละร่างมีหลายรูปแบบและมาจากหลายเผ่าพันธุ์ ทั้งผู้หญิงและผู้ชายแตกต่างกันไป แต่ไม่ว่าจะร่างไหน พวกเขาล้วนมีรัศมีที่น่าตกตะลึงและประกอบด้วยจิตวิญญาณของความชั่วร้าย

นี่…

คือเหล่าผู้ปลุกพลังที่มาจากทุกเผ่าพันธุ์ในอวกาศอันไกลโพ้น ผ่านยุคสมัยต่าง ๆ

พวกเขาเป็นลูกหลานของจักรวาลมาตั้งแต่โบราณกาล และถูกจักรวาลจดจำเอาไว้

และทุกคนคือผู้ได้ก้าวผ่านอสนีบาตทำลายล้างมาได้ เป็นผู้มีพลังน่าเหลือเชื่อและเป็นตัวแทนของสุดยอดอัจฉริยะในยุคสมัยนั้น ๆ

ร่างเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ภายใต้แสงของอสนีบาตทำลายล้าง เปี่ยมด้วยจิตสังหารและพยายามจะสังหารฉู่โม่ว

ชายหนุ่มสบตามองทุกคน

เขาเห็นผู้ปลุกพลังอัจฉริยะที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแรงกล้า มากด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ และผสานด้วยพลังแห่งทวยเทพอันพลุ่งพล่าน เฉกเช่นเทวรูปรูปงามที่ฟันฝ่าสวรรค์ทั้งเก้า

นอกจากนี้ยังมีผู้ปลุกพลังในเกราะนักรบ ถือหอกสำหรับการต่อสู้และร่างปกคลุมด้วยรัศมีของความเหี้ยมโหด เขาดูจะเป็นคนที่สามารถทำลายทั้งจักรวาลและสังหารสิ่งมีชีวิตอีกนับร้อยล้านพันธุ์ได้ด้วยตัวคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ก็ยังมีชายชราที่มีกลิ่นอายเข้มข้นและล้ำลึก ในชั่วพริบตา ดาวเคราะห์มากมายสามารถเกิดและถูกทำลายได้ด้วยแรงกดดันจากชายผู้นี้ โดยที่เจ้าตัวไม่ต้องทำอะไร

ไหนจะตัวตนของผู้ปลุกพลังในแต่ละเผ่าพันธุ์ ผู้เกิดมาพร้อมกับพลังและเติบใหญ่มาเป็นเทพเจ้า ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ห้อมล้อมด้วยแสงแห่งเทพเสมือนว่าจอมใจของจักรวาล

…

ทุก ๆ ร่างเปี่ยมด้วยพลังระดับสุดยอด

มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากสำหรับแต่ละยุคสมัย

ในตอนแรก พวกเขาได้ข้ามขั้นจากมหาเทวะยุทธ์เพื่อเป็นราชันย์เทวะยุทธ์ บางทีบางคนอาจจะได้ก้าวขึ้นไปเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์หรือสูงกว่านั้นแล้ว และเช่นกัน บางคนก็ไม่อยู่ให้คิดถึงอีกต่อไป

แต่ไม่ว่าอย่างไร…

ชื่อของพวกเขาก็จะยังได้รับการกล่าวขานต่อไปไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหน เพื่อให้ทุกเผ่าพันธุ์ได้จดจำ

และตอนนี้ ฉู่โม่วเพียงคนเดียวกำลังเผชิญหน้ากับผู้มีพรสวรรค์จำนวนมาก แม้ว่าคนเหล่านี้จะเป็นเพียงภาพเสมือนที่เมฆโกลาหลสร้างขึ้นมา แต่พวกเขาก็ยังคงน่ากลัวอยู่ดี

หากเป็นผู้ปลุกพลังคนอื่น เกรงว่ายังไม่ทันได้สู้ แค่เห็นผู้ปลุกพลังจำนวนมากเหล่านี้ พวกเขาก็อาจจะหวาดกลัวจนไม่สู้ต่อแล้ว

อย่างไรเสีย

ทุกคน ณ ที่นี้ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ไร้เทียมทานในยุคสมัยหนึ่งแล้ว หากเป็นการสู้หนึ่งต่อหนึ่งก็คงจะพอมีหวังบ้าง แต่ถ้าต้องสู้กับทุกคนตอนนี้ด้วยตัวคนเดียว ไม่ว่าคนคนนั้นจะแข็งแกร่งขนาดไหน อย่างไรก็ไม่มีใครกล้าฟันธงว่าจะชนะ

แต่…

ฉู่โม่วไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด มันกลับยิ่งทำให้จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นสูงกว่าเดิมหลายต่อหลายเท่า

เหตุผลที่เขาเข้าไปยังเมฆโกลาหลและยั่วยุมัน ก็เพราะอยากเห็นอสนีบาตแห่งการทำลายล้างแสดงศักยภาพมากกว่านี้

การก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์

ถึงแม้จะต้องเจอกับวิบากกรรมครั้งใหญ่ แต่ยิ่งมันยิ่งใหญ่ มันก็ยิ่งมากด้วยโอกาส

ยิ่งได้พบกับอสนีบาตแห่งการทำลายล้างที่น่ากลัวเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งได้รับผลตอบแทนที่ดีมากขึ้นเท่านั้นหลังจากผ่านมันไปได้แล้ว

ตอนนี้มีร่างจำแลงของผู้ปลุกพลังจำนวนมากถูกสร้างขึ้น หากกำจัดพวกเขาได้ทั้งหมด นั่นหมายถึงเขาจะรอด และได้รับผลประโยชน์อย่างมาก!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาของเขาเปล่งประกายแสง และเลือดลมภายในร่างก็ถูกกระตุ้นให้ไหลเวียนราวกับมีภูเขาไฟนับร้อยล้านลูกกำลังจะปะทุ

“เข้ามาเลย!”

เขาลอยอยู่กลางอากาศ ผ้าคลุมและปลายผมต่างพลิ้วไหว และตอนนี้ก็ได้กล่าวท้าทายกับผู้ปลุกพลังทั้งหมดในคราเดียว

เป็นความบ้าบิ่นที่อยู่ในระดับสูงสุดแล้ว

ใครก็ตามที่ได้เห็นภาพนี้จะต้องใจสลายกันแน่ ๆ !