ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 954 รับแผ่นตำราสวรรค์และออกจากมหาสมุทรอณูแห่งชีวิต
“ฉันแพ้แล้ว!”
“กายเนื้อของแกแข็งแกร่งมาก ฉันเทียบแกไม่ได้เลย!”
อัจฉริยะขวานยักษ์พยายามใช้อณูแห่งชีวิตกับพลังศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองขับไล่เจตจำนงกระบี่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายจึงถูกกัดกร่อนช้า ๆ
ด้วยบาดแผลสาหัสเช่นนี้ เขาไม่เหลือพลังที่จะต่อสู้อีกต่อไป
จึงทำได้เพียงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างช่วยไม่ได้
“สมบัติชิ้นนี้ฉันยกให้แก!”
เขาคำนับแก่ฉู่โม่ว จากนั้นหันหลังบินจากไปเพื่อมองหาสถานที่ปลอดภัยสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บ
เพราะเจตจำนงกระบี่นั้นบริสุทธิ์มาก จนทำให้บาดแผลขยายตัวและย่ำแย่กว่าเดิม เขาจึงต้องรีบฟื้นฟูทันที มิฉะนั้นหากล่าช้าเป็นเวลานานก็มีโอกาสที่จะส่งผลให้รากฐานพลังเสียหาย
หลังอัจฉริยะขวานยักษ์ยอมรับความพ่ายแพ้และจากไป อัจฉริยะกระบี่ยาวก็ฟื้นฟูร่างกายของตัวเองได้สำเร็จ
แต่อาการบาดเจ็บยังคงหนักหนาอยู่ สีหน้าของเขาซีดเซียวและกลิ่นอายอ่อนแอถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง จึงไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ในเวลาอันสั้น
ดังนั้น…
อัจฉริยะกระบี่ยาวจึงครุ่นคิดเป็นเวลานาน ก่อนจะมองไปที่หน้าตำราสีทองซึ่งลอยอยู่กลางอากาศด้วยความไม่เต็มใจ
แต่สุดท้าย เขาก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะทำความเคารพแก่ฉู่โม่ว แล้วหันหลังจากไป
เฮือก!
แม้แต่อัจฉริยะสองคนที่ทรงพลังที่สุดยังยอมรามือ สถานการณ์นี้ทำให้อัจฉริยะที่เหลืออยู่ตกใจ
พวกเขาไม่คิดว่าความแข็งแกร่งของฉู่โม่วจะมากมายถึงเพียงนี้
ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าร่วมมือกันต่อสู้ ก็ยังเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้
แม้แต่อัจฉริยะไร้เทียมทานทั้งสองคนยังถูกบีบให้จากไปด้วยความไม่ยินยอม หลังจากพ่ายแพ้การต่อสู้
ดังนั้นในตอนนี้…
หลังจากที่อัจฉริยะทั้งสองจากไป ปัญหาจึงตกอยู่ที่พวกเขาทันที
“พวกเราควรทำยังไงดี?”
“ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนก็จากไปแล้ว เราควรต่อสู้ต่อไปไหม?”
คนทั้งหมดแสดงอาการลังเล และไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรชั่วขณะ
หากประเมินจากสถานการณ์ปัจจุบัน อีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พวกเขาจะรับมือได้
ถ้ายังสู้ต่อไปก็ตายเปล่า ๆ
แต่จะให้ปล่อยไปทั้งแบบนี้ พวกเขาก็ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง!
จากนั้นเมื่อมองไปที่หน้าตำราสีทอง ซึ่งดูลึกลับและมีที่มาไม่ธรรมดา มันย่อมมีพลังโชคลาภอันน่าตกใจซ่อนอยู่ในนั้น
“ช่างเถอะ!”
“สมบัติแห่งสวรรค์และโลกคู่ควรสำหรับผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงเท่านั้น!”
“ในเมื่อเราไม่แข็งแกร่งพอ จะแย่งชิงต่อไปก็มีแต่ความตายที่รออยู่”
“ฉันยอมแพ้!”
ในที่สุด อัจฉริยะผู้หนึ่งก็ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ เขาแสดงความเคารพต่อฉู่โม่ว ก่อนจะหันหลังจากไป
เมื่อมีคนแรก อัจฉริยะที่เหลือก็ทยอยจากไปเช่นกัน
เพียงไม่นานก็เหลืออัจฉริยะอยู่ไม่ถึงยี่สิบคนเท่านั้น
พวกเขายังคงลังเล
“นายยังจะสู้กับฉู่โม่วอยู่ไหม?”
“เอาสิ สู้จนกว่าจะตายกันไปข้าง!”
ชายหนุ่มมองไปที่พวกมัน พร้อมกับกระตุ้นพลังจนพลุ่งพล่านและคำรามดังลั่นราวกับพยัคฆ์มังกร
“ฉะ… ฉันยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว จะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าพรั่นพรึงและจิตสังหารที่แผ่มาจากร่างและน้ำเสียงของฉู่โม่ว พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มศีรษะแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
ในที่สุด อัจฉริยะสิบคนสุดท้ายก็เลือกที่จะจากไป
เมื่อดูพวกเขาจากไป ชายหนุ่มก็สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะหายตัวไปหยิบสมบัติทันที
เขาได้หน้าตำราสีทองมาไว้ในมือแล้ว
“ในที่สุดฉันก็ได้ครอบครองมัน!”
ท่าทางตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที
แผ่นกระดาษหน้าเดียวที่ดูเหมือนมาจากตำราสวรรค์!
ฉู่โม่วตระหนักดีว่าพลังโชคลาภที่อยู่ภายในนั้นน่ากลัวเพียงใด
เขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะส่งสัมผัสเข้าไปดูความลึกลับที่อยู่ภายในนั้น
แต่…
เมื่อส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไป เขากลับพบว่าตำราสีทองไม่มีเนื้อหาใด ๆ เลย ราวกับมันว่างเปล่า
ชายหนุ่มพยายามลองวิธีการต่าง ๆ ไม่ว่าจะใช้พลังวิญญาณ พลังปราณ หรือแม้แต่สังเวยหยดเลือดของจักรพรรดิเทวะยุทธ์ ก็ยังไม่มีการตอบสนองใด ๆ
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เขาขมวดคิ้ว
ตอนที่มองไปยังแสงจารึกศักดิ์สิทธิ์ที่พัวพันกันบนหน้าตำราสีทอง ซึ่งก่อตัวเป็นคำว่า ‘เหอหลัว’ ก่อนหน้านี้ มันได้ขับกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ที่ลึกลับออกมามากมาย
แต่เมื่อชายหนุ่มได้มันมาครอบครองและแทรกสัมผัสวิญญาณเข้าสู่สมบัติ มันกลับว่างเปล่าอย่างไม่สามารถหาคำอธิบายได้
“ฉันจนปัญญาแล้ว!”
“ในเมื่อหาสาเหตุไม่ได้ในตอนนี้ ก็พักไว้ก่อนแล้วกัน บางทีมันอาจจะสำแดงพลังในภายหลัง”
ชายหนุ่มรู้สึกสิ้นหวัง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเก็บสมบัติไว้โลกในฝ่ามือก่อน รวมถึงส่งข้อความแจ้งเตือนไปยังสมาชิกของเผ่าเทพโบราณเพื่อขอให้พวกเขาช่วยดูแล หากมีการเปลี่ยนแปลงก็ให้พวกเขารีบติดต่อมา
สมาชิกของเผ่าเทพโบราณรับคำสั่งทันที
แต่เมื่อพวกมันเห็นตำราสีทองนี้ ดวงตาก็กลายเป็นความตกใจทันที “นะ…นี่มันตำราสวรรค์ไม่ใช่หรือ? นายท่านครอบครองตำราสวรรค์ได้ยังไงกัน?!”
ชายหนุ่มไม่แปลกใจเลยที่เผ่าเทพโบราณจะโห่ร้อง หลังจากเห็นตำราทองคำเล่มนี้
พวกเขาสืบทอดความทรงจำมาจากบรรพบุรุษที่เคยเป็นผู้ปลุกพลังผ้าโพกหัวสีเหลือง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะรู้จักตำราสวรรค์
แต่เมื่อคิดได้อย่างนั้น หัวใจของฉู่โม่วพลันเคลื่อนไหว
เนื่องจากพวกเขารู้จักตำราแห่งสวรรค์ จึงอาจจะรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวตำรานี้ก็เป็นไปได้ ดังนั้นเขาจึงถามทันที
“นายท่าน พวกเรารู้จักมันแค่ผิวเผินจากความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับมรดกทางสายเลือดเท่านั้น แต่พวกเราไม่รู้ถึงที่มาหรือรายละเอียดของตำราสวรรค์เลย”
เมื่อสมาชิกเผ่าเทพโบราณส่ายหัวและกล่าวเช่นนั้น ฉู่โม่วจึงรู้สึกผิดหวังไม่น้อย
แต่เขาก็พูดต่อไปว่า “อาจเป็นเพราะฉันเพิ่งมีตำราหน้าเดียว ในตอนนี้จึงยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แต่หากในอนาคตฉันได้รับอีกสองสามหน้า มันก็อาจจะสำแดงพลังบางอย่างก็ได้”
ในตอนนี้ ฉู่โม่วทำอะไรไม่ได้เลย
แต่การได้รับแผ่นตำราทองคำในครั้งนี้ก็นับว่าเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่แล้ว
ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ จะไปหาแผ่นตำราทองคำที่เหลือได้จากไหนกันนะ?
มันไม่ต่างกับการงมเข็มในมหาสมุทร
เมื่อนึกได้เช่นนั้น ฉู่โม่วก็ส่ายหัวและครุ่นคิดเรื่องอื่นอีกสักพัก จากนั้นจึงออกจากโลกในฝ่ามือ
คลื่นอณูแห่งชีวิตจำนวนมากในโลกภายนอกในขณะนี้ค่อย ๆ สงบลง ทั้งพลังวิถีและพลังกฎเกณฑ์บางส่วนที่ยังไม่ถูกทำลาย ซึ่งกำลังลอยล่องอยู่ในความว่างเปล่ายังไม่ได้บรรจบกัน
แต่คลื่นอณูแห่งชีวิตเหล่านั้นค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาเติมเต็มช่องว่างมิติที่ถูกทำลายไปจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้
“เป็นเวลากว่าสิบวัน หลังจากที่ฉันเข้ามายังมหาสมุทรอณูแห่งชีวิต คาดว่าคงใกล้ถึงเวลาปิดตัวแล้ว”
“หากช่วงเวลาสุดท้ายนี้ ฉันบังเอิญพบกับสมบัติอะไรอีกก็คงโชคดีไม่น้อย”
“หลังจากออกไปแล้ว ฉันจะได้ทะลวงขั้นพลังไปเป็นราชันย์เทวะยุทธ์เสียที!”
ฉู่โม่วบอกกับตัวเอง
หลังจากนั้นเขาก็เรียกนกล่าสมบัติออกมา และสั่งให้มันค้นหาสมบัติทันที
เวลาล่วงเลยไป พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสิบวัน
ในวันนี้… ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเก็บเกี่ยวสมบัติบางอย่างที่เติบโตในแถบที่มีพลังมิติรุนแรง จู่ ๆ บริเวณหัวใจของเขาก็สั่นไหว นั่นเป็นเพราะบัตรประจำตัวกำลังสั่นเตือนในมิติเก็บของ และส่องแสงระเรื่อออกมา
“คลื่นมหาสมุทรกำลังก่อตัว หมายความว่าทางเข้ากำลังจะปิดแล้ว!”
“ฉันต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด”
ชายหนุ่มมีท่าทางเคร่งขรึม
แม้จะยังเหลือสมบัติล้ำค่าอยู่อีกสองสามชิ้น ตามคำบอกเล่าของนกล่าสมบัติ แต่เขาก็ตัดสินใจหยุด แล้วรีบบินไปยังทางออกทันที
พลังของมหาสมุทรอณูแห่งชีวิตไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
หากถูกคลื่นมหาสมุทรซัดสาด แม้แต่จักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็ยังถูกบดขยี้จนตายได้ทันที
ชายหนุ่มไม่คิดจะฆ่าตัวตายเพียงเพื่อสมบัติเล็กน้อย
เขาใช้ชั่วลัดนิ้วมือย่นระยะทางนับล้านกิโลเมตรได้ทันที
ทว่ามหาสมุทรอณูแห่งชีวิตกว้างใหญ่เกินไป แม้จะใช้ชั่วลัดนิ้วมือก็ยังต้องใช้เวลากว่าสามชั่วโมง กว่าจะถึงทางออก
ในเวลานี้ เสียงแจ้งเตือนบนบัตรรับรองประจำตัวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกได้ว่าคลื่นมหาสมุทรใกล้เข้ามาแล้ว
ฉู่โม่วมองกลับไปยังมหาสมุทรอณูแห่งชีวิต ก่อนจะออกมาจากโลกแห่งนี้ทันที