บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 354 ปลาใหญ่กินปลาเล็ก กฎอันไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่อดีตกาล

บทที่ 354 ปลาใหญ่กินปลาเล็ก กฎอันไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่อดีตกาล
ท่ามกลางฟ้าดินที่มืดมิด เขาเพลิงกัลป์อันห่างไกลลุกโชติช่วงด้วยเปลวเพลิงอันงดงามตระการตา บนพื้นดินลู่เยี่ยที่อยู่ในสภาพราวกับกองเนื้อ คล้ายจะหลงลืมความเจ็บปวดทั่วสรรพางค์กายไปจนสิ้น ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง แววตาเยือกเย็นมั่นคง เขามองดูหนึ่งปู่ลู่ที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือก่อนจะเอ่ยว่า

“พลังภายนอกที่เจ้าพูดถึงนั้น คือกลุ่มสหายเก่าที่ข้าใช้ชีวิตต่อสู้แลกมา พวกเขาคือผู้ร่วมทางที่ดิ้นรนเอาตัวรอดระหว่างเส้นแบ่งแห่งความเป็นและความตายเคียงข้างข้า และยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาคือสหายที่ร่วมกันต่อสู้บนเส้นทางแห่งเต๋าของข้า แม้ว่าพวกเขาจะตายไปในสงครามนานแล้ว แต่ตราบใดที่รอยประทับของพวกเขายังคงอยู่ สำหรับข้านั่นคือความคิดที่จะผลักดันให้ข้าก้าวไปข้างหน้า ข้าไม่เคยหวังเลยว่าพวกเขาจะสามารถเอาชนะเจ้าได้ไม่ใช่หรือ?”

หนึ่งปู่ลู่ชะงักไป เมื่อหวนคิดถึงการต่อสู้ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่อาจโต้แย้งคำพูดนี้ได้จริงๆ

“ส่วนเจ้านั้น ที่วางท่าสูงส่งก็เพียงเพราะเจ้ามีชีวิตอยู่มานานแสนนานกว่าข้า! มีพลังบำเพ็ญเพียรที่สูงกว่าเพียงไม่กี่ขอบเขตเท่านั้น” ริมฝีปากของลู่เยี่ยยังคงมีโลหิตไหลริน ทว่าสีหน้ากลับยิ่งทวีความสงบนิ่ง “หากข้าอยู่ในขอบเขตเดียวกับเจ้า… ต่อให้ต่างกันหนึ่งถึงสองขอบเขตใหญ่! ข้าก็ไม่ต้องพึ่งพาพละกำลังภายนอกใดๆ ข้าก็สามารถใช้ดาบเดียวสังหารเจ้าได้!”

คำพูดที่สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ราวกับเสียงคมดาบที่ดังกังวานอย่างแน่วแน่ เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในใจของหนึ่งปู่ลู่พลันบังเกิดความไม่สบอารมณ์อย่างประหลาด เขาอดมิได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าๆๆ… ประลองในขอบเขตเดียวกันงั้นหรือ? ไร้ค่าก็คือไร้คู่วันยังค่ำ! แม้แต่ความพ่ายแพ้ก็ยังหาข้ออ้างที่ตื้นเขินเช่นนี้!” สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดังคมมีดทันที จ้องมองลู่เยี่ยอย่างดุดัน

“ภายใต้ฟ้าดินแห่งนี้จะมีความยุติธรรมที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร! สิ่งที่ข้าครอบครองอยู่คือพลังบำเพ็ญอันสูงสุดที่ผ่านการหล่อหลอมและเคี่ยวกรำจากกาลเวลามานับพันหมื่นครั้ง! สิ่งนี้เองคือความแข็งแกร่งของข้า คือรากฐานที่ทำให้ข้าสามารถยืนอยู่เหนือหัวเจ้า มองเหยียดเจ้าและบดขยี้เจ้าได้! มีเหตุผลอันใดที่ข้าต้อง… ประลองอย่างยุติธรรมกับเจ้าด้วย?”

ในดวงตาของหนึ่งปู่ลู่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย้ยหยัน “พูดตามตรง หากไร้ซึ่งสิ่งของภายนอกเหล่านั้น โดยเนื้อแท้แล้วเจ้าก็เป็นเพียงขยะตัวหนึ่ง! กระทั่งคุณสมบัติที่จะมายืนต่อหน้าข้าก็ยังไม่มี! เพียงแค่ดิ้นรนอยู่ในโคลนตม แย่งชิงอาหารกับเหล่ามดปลวกที่แท้จริงเท่านั้น!”

คำพูดแต่ละคำหนักแน่นรุนแรง มิได้ปกปิดความเหยียดหยามเลยแม้แต่น้อย ลู่เยี่ยเพียงตอบรับคำสั้นๆ อย่างสงบว่า “อ้อ” ก่อนจะกล่าวว่า “การรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่กลับยกอ้างเหตุผลได้ดูดีถึงเพียงนี้ นี่นะหรือคือวิถีดาบของเจ้า หนึ่งปู่ลู่?”

“ช่างไร้เดียงสาเกินไป!” หนึ่งปู่ลู่ตัดบทด้วยสายตาเย็นชา “การที่ผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอนั้นคือวิถีสวรรค์! ปลาใหญ่กินปลาเล็กเป็นกฎที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่อดีตกาล! ผู้แข็งแกร่งย่อมมีสิทธิในการบงการผู้อ่อนแอนับแต่กำเนิด! ข้ามีพลังบำเพ็ญสูงกว่าเจ้า มีพลังแข็งแกร่งกว่าเจ้า การบดขยี้เจ้าเป็นสิ่งที่สมควรตามครรลองของฟ้าดิน!”

ขณะกำลังพูด หนึ่งปู่ลู่ก็ก้าวเข้ามาข้างหน้า ใช้ปลายเท้าเชยคางของลู่เยี่ยขึ้น สายตามองลงมาที่ลู่เยี่ยอย่างเหยียดหยาม ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฤาจะโทษก็โทษตัวเจ้าเองที่อ่อนแอเกินไป โทษความไรความสามารถของเจ้า โทษที่เจ้าเป็นเพียง… ขยะ! ที่ไม่อาจก้าวเดินได้โดยปราศจากความช่วยเหลือจากภายนอก!”

คำพูดที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ท่าทางการมองลงมาอย่างดูถูก ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นถึงความเหยียดหยามของหนึ่งปู่ลู่อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ แววตาของลู่เยี่ยไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย จิตใจเขาไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย! นี่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับการชกหมัดลงบนปุยฝ้าย

“ไม่ว่าจะเป็นมดปลวกหรือคนไร้ค่า” ลู่เยี่ยกล่าว “วันนี้ ณ ที่แห่งนี้ ถึงแม้ข้าจะต้องแตกเป็นผุยผง วิญญาณต้องกระจัดกระจาย ข้าก็จะให้เจ้าได้เห็นว่าอะไรคือผู้ฝึกดาบที่แท้จริง!”

หนึ่งปู่ลู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “อย่างนั้นหรือ ไหนลองว่ามาสิ”

ลู่เยี่ยตอบอย่างสงบ “ความแข็งแกร่งของผู้ฝึกดาบที่แท้จริงอยู่ที่จิตใจ! แข็งแกร่งจนที่แม้จะต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานมากมายก็จะไม่ยอมคุกเข่า! พลังภายนอกอาจทำลายได้ เส้นเอ็นและกระดูกอาจแตกหัก… แต่กระดูกนักดาบอันไม่ยอมแพ้ในร่างนี้ และจิตแห่งเต๋าที่ปฏิญาณที่สาบานจะฟาดฟันทะลวงชั้นฟ้าให้แตกสลายนี้ เจ้าบดขยี้มันมิได้!”

คำพูดที่เรียบนิ่งไม่ได้มีอารมณ์ฮึกเหิมลำพองใจ แต่ประโยคนี้เมื่อเข้าหูหนึ่งปู่ลู่กลับทำให้เขาขมวดคิ้ว ระคายหูอย่างยิ่ง ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดัง “ต่อหน้าพละกำลังที่เหนือชั้นอย่างเด็ดขาด กระดูกอันทรนงและหัวใจนักดาบของเจ้าที่เป็นมดปลวกอย่างเจ้า จะมีค่าสักกี่ตำลึงเชียว?”

หนึ่งปู่สือทอดสายตามองไปยังที่ไกลแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ ‘ท่านผู้อาวุโสลู่’ ที่พวกเจ้าเคารพบูชาประดุจเทพเจ้า แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงมดปลวกที่น่าเวทนาตัวหนึ่ง! เป็นเพียง… สิบแปดมงกุฎที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตแกนทองคำเท่านั้น!”

เสียงดังลอยออกไปไกลแสนไกล ขณะที่ ณ สถานที่ห่างไกลออกไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มีร่างมากมายปรากฏอยู่ที่นั่นแล้ว ทั้งเลยเซียว เลยหวานฉิง และคนอื่นๆ จากเผ่าหมоเผ่าสายฟ้า เด็กสาวเซียนหนึ่ง รวมถึงจักรพรรดิหมอผีที่ถูกสยบอยู่ในโถกลืนสายฟ้า รวมถึงบรรพชนจากเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อน หนาแน่นจนละลานตา แม้แต่บรรพชนคางคกโลหิตและสิ่งมีชีวิตผู้ทรงพลังอีกหลายตนจากภูเขาสองภพก็ยังมาปรากฏตัว

เมื่อได้ยินคำพูดของหนึ่งปู่ลู่ และเมื่อเห็นลู่เยี่ยที่ถูกสยบจนนอนจมกองเลือดราวกับกองเนื้อ ทุกคนต่างสมองพร่าเบลอ บังเกิดอารมณ์ที่ยากจะพรรณนา ท่านผู้อาวุโสลู่ผู้ซึ่งสามารถกวาดล้างภูเขาสองภพและลบจุดเชื่อมต่อมิติกาลเวลาได้! ผู้ซึ่งสามารถหลอมรวมพลังหายนะมหาวิถีและทำให้เจดีย์หมื่นเร้นลับเชื่อฟังคำสั่ง! แต่ว่าเหตุใด… เหตุใดถึงแพ้อย่างยับเยินเช่นนี้? สิ่งที่ทำให้ทุกคนรับไม่ได้มากที่สุดคือ ท่านผู้อาวุโสลู่ในใจของพวกเขากลับถูกหนึ่งปู่ลู่เหยียดหยามไว้ใต้ฝ่าเท้า ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย!

“มดปลวกขอบเขตแกนทองคำเพียงตัวเดียว กลับหลอกพวกเจ้าจนหัวหมุน พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไรกันบ้าง?” หนึ่งปู่ลู่หัวเราะเสียงดัง “รู้สึกสงสัยว่าตนเองตาบอดไปแล้วใช่หรือไม่?”

“พอได้แล้ว! ท่านผู้อาวุโสลู่เคยช่วยชีวิตพวกเราไว้ ถึงแม้เขาจะมีพลังบำเพ็ญอ่อนแ แต่สำหรับพวกเราแล้ว เขายังคงเป็นท่านผู้อาวุโสที่น่าเคารพยำเกรง!” เลยเซียวตวาดเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ถูกต้อง! ต่อให้ท่านผู้อาวุโสลู่จะอ่อนแเพียงใด ท่านก็เคยช่วยพวกเราให้พ้นจากความเป็นความตาย!” ในขณะนี้ เด็กสาวเซียนหนึ่ง บรรพชนคางคกโลหิต และคนอื่นๆ ต่างกัดฟันกล่าวด้วยความโกรธแค้น ทุกคนต่างโกรธแค้นและทุกคนล้วนโศกเศร้าแทนลู่เยี่ย

“หนึ่งปู่ลู่ การสังหารคนนั้นก็แค่ตัดศีรษะเท่านั้น เหตุใดต้องเหยียดหยามสหายลู่เยี่ยถึงเพียงนี้? เจ้าทำเกินไปแล้ว!” ทันใดนั้น เต่าเฒ่าที่เคยซุ่มตัวอยู่ที่ก้นสระสายฟ้าน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ไกลออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

หนึ่งปู่ลู่รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น เดิมทีเขาต้องการให้คนเหล่านั้นมาเป็นพยาน เพื่อกระชากหน้ากากการเสแสร้งของลู่เยี่ยให้หมดสิ้น เหยียบย่ำเขาไว้ใต้ฝ่าเท้า เพื่อให้ลู่เยี่ยต้องอับอายขายหน้าจนถึงที่สุด แต่ใครเลยจะคิดว่าสถานการณ์กลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง! สิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากที่สุดคือ แม้แต่เต่าเฒ่าแห่งสระสายฟ้าน้อยก็กล้าตำหนิเขา

“ฤาอยางนั้น ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นกับตาว่าข้าจะเหยียบ ‘ท่านผู้อาวุโสลู่’ ของพวกเจ้าให้ตายคามืออย่างไร!”

หนึ่งปู่ลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงชาๆ เนิบนาบ ในที่สุดเขาก็สูญเสียความอดทน ละทิ้งคำสัญญาเดิมที่ว่าจะ ‘สังหารที่ใจก่อนสังหารที่กาย’ และตัดสินใจจะปลิดชีพลู่เยี่ยเสีย เขาก้าวเดินไปข้างหน้า ยกเท้าหมายจะเหยียบลงบนศีรษะของลู่เยี่ย

“เจ้ากล้าหรือ!!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนกึกก้องดังมาจากยอดเขาเพลิงกัลป์ในที่ห่างไกล นั่นคือลู่ซิงอีที่ถูกกักขังอยู่บนยอดเขา ในยามนี้เขาฟื้นคืนสติและตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง! ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น “ปล่อยหลานชายข้าเสีย! แล้วข้าจะมอบวาสนาที่อยู่ใต้เขาเพลิงกัลป์ให้แก่เจ้า!”

“ท่านอารอง?” จิตใจของลู่เยี่ยปั่นป่วนสั่นสะเทือน

“ฮ่าๆๆๆ เป็นไปตามคาดจริงๆ เมื่อมดปลวกตัวนี้เผชิญหน้ากับความตาย เจ้าที่ถูกขังอยู่บนเขาเพลิงกัลป์ย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้อย่างแน่นอน!” ในขณะนั้น หนึ่งปู่ลู่เผยรอยยิ้มออกมาจากใจจริง “เจ้าตื่นขึ้นแล้ว แต่นั่นก็หมายความว่าเจ้าได้สูญเสียโอกาสในการปลุกพลังพิเศษในร่างไปแล้วเช่นกัน! และนี่แหละคือจุดประสงค์ที่แท้จริงที่ข้าจงใจเหยียดหยามมดปลวกตัวนี้!”

เส้นผมของหนึ่งปู่ลู่สะบัดไสว เห็นได้ชัดว่าพึงพอใจอย่างถึงที่สุด สนุกสนานอย่างเต็มที่ “ส่วนวาสนาในเขาเพลิงกัลป์นั้น ข้าจะไปเอาเอง ไฉนต้องให้เจ้ามามอบให้?”

หนึ่งปู่ลู่พลันลงมือโจมตี ดาบหักเล่มหนึ่งพุ่งทะยานออกไป กรีดผ่านห้วงอากาศ ฉีกทำลายเปลวเพลิงเทพอันไร้ที่สิ้นสุด ทะลวงผ่านร่างของลู่ซิงอีตรึงเขาไว้จนมิอาจขยับเขยื้อนได้อีก เกือบจะในเวลาเดียวกัน หนึ่งปู่ลู่ก็ยกเท้าขึ้นและเหยียบลงบนศีรษะของลู่เยี่ยอย่างแรง