บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 352 บรรพจารย์ลงมือ!

หนึ่งปู่ลู่เกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา เจ้ามดปลวกหัวรั้นผู้นี้ ทั้งที่มีไพ่ตายอยู่เต็มมือแต่กลับไม่ยอมหยิบฉวยมาใช้ กลับดึงดันจะรนหาที่ตายให้ได้ เขาต้องการทำอะไรกันแน่? หรือว่าตัวเองให้ความสำคัญกับเขามากเกินไปหรือไม่?

ตูม!

ลู่เยี่ยถูกซัดจนพ่ายแพ้อีกครั้ง เขายังคงถูกกดดันด้วยกลิ่นอายพลังของหนึ่งปู่ลู่จนต้องถอยร่น บาดแผลทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ตามร่างกายปรากฏรอยปริร้าวมากมาย เลือดสดไหลทะลักออกมา

“ลู่เยี่ย มาสนทนากันสักหน่อยเถิด เหตุใดเจ้าต้องทำตัวอย่างแมลงเม่าบินเข้ากองไฟด้วย? เจ้าก็เห็นแล้ว เพียงพละกำลังอันน้อยนิดของเจ้า กระทั่งจะสั่นคลอนกลิ่นอายพลังของข้ายังมิอาจทำได้ แล้วทำไมยังดื้อดึงไปเพื่อสิ่งใด?” หนึ่งปู่ลู่เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “เอาอย่างนี้ ข้าจะสาบานด้วยจิตแห่งเต๋าว่า หากเจ้าให้คำตอบข้าสักข้อ วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า อยากตายนักไม่ใช่หรือ? ถ้าเช่นนั้น ข้าจะมอบประกายไฟแห่งความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ให้แก่เจ้า! เพื่อให้เจ้าลิมรสความทรมานประเภทที่อยากตายก็ไม่อาจตายได้ อยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้!”

“เจ้าคนขี้ขลาด สุดท้ายเจ้าก็ไม่กล้าลงมือสังหาร” ลู่เยี่ยหัวเราะขึ้นมาทันที “แต่ในสายตาข้า เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับหุ่นเนื้อสำหรับลับคมดาบให้แกร่งกล้าขึ้น”

ตูม!

ร่างของลู่เยี่ยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าอัศจรรย์ พลังบำเพ็ญทั่วร่างพลันทะลวงขีดจำกัดในทันที ก้าวกระโดดจากขอบเขตแกนทองคำไปสู่ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ในชั่วพริบตา! ภายในร่างของเขา จุดตันเถียนส่งเสียงดังกึกก้อง มหาวิถีแกนทองคำกลายเป็นเตาหลอมอัคคี! นี่คือเตาหลอมมหาวิถี! ในโลกธรรมดา การสร้างเตาหลอมมหาวิถีได้สำเร็จย่อมหมายถึงการก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์!

บาดแผลทั่วร่างของลู่เยี่ยสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ร่างวิถีที่แต่เดิมแตกสลายอย่างรุนแรง ไม่เพียงได้รับการฟื้นฟูกลับมา ยังแผ่ซ่านพลังอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของมหาวิถี แตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง! ในชั่วขณะนี้ พลังบำเพ็ญ จิตเทวะ และร่างวิถีของเขาล้วนประสบการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

เมื่อได้เห็นทุกอย่างตรงหน้า หนึ่งปู่ลู่ถึงกับชะงักค้าง เจ้ามดปลวกตัวนี้กล้าถือดีเห็นตนเป็นเพียงเป้าฝึกฝนดาบอย่างนั้นหรือ? อีกทั้งพลังบำเพ็ญทะลวงขีดจำกัดอีก? ดวงตาของหนึ่งปู่ลู่ฉายแววสังหารอันเข้มข้นสายหนึ่ง พาดผ่านอย่างไม่อาจระงับ

“ต่อให้จะทะลวงขีดจำกัดขั้นเดียว เลยต่อให้เจ้าทะลวงไปถึงขอบเขตห้าบนแล้วจะเป็นอย่างไร? ในสายตาข้า เจ้าก็ยังคงเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งอยู่ดี” หนึ่งปู่ลู่ยิ้ม “และหากข้าเพียงต้องการ ข้าสามารถดีดนิ้วเดียวก็จะส่งเจ้ากลับคืนสู่สภาพเดิมได้!” เขาพูดเช่นนั้นและก็ทำเช่นนั้น

เมื่อเสียงดังขึ้น หนึ่งปู่ลู่ก็ลงมือโจมตีเป็นครั้งแรก เขาดีดนิ้วมือครั้งหนึ่ง ดาบแห่งวิถีหนึ่งสายฉีกผ่านท้องฟ้า ทะลวงผ่านหน้าท้องของลู่เยี่ยจนเป็นรูโลหิต ปราณดาบอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานนั้นทำลายจิตวิญญาณอย่างง่ายดาย บดขยี้เตาหลอมมหาวิถีที่เพิ่งหลอมรวมสำเร็จ! สำหรับนักบำเพ็ญทุกคนในใต้หล้านี้ เท่ากับถูกทำลายพลังบำเพ็ญทั้งหมด กลายเป็นคนไร้ค่า!

ร่างของลู่เยี่ยสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว สิ่งที่โหดร้ายกว่านั้นคือ พลังบำเพ็ญของเขากำลังพังทลายและร่วงหล่นลงอย่างต่อเนื่อง! เมื่อได้เห็นภาพนี้ หนึ่งปู่ลู่ถึงกับรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ ถึงกับยอมให้พลังบำเพ็ญถูกทำลายแต่ไม่ยอมใช้ไพ่ตายออกมา ทันใดนั้นเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราและถอนหายใจ “เจ้ามดปลวกผู้นี้ช่างพิกลนัก เพื่อไพ่ตายเหล่านั้น ถึงกับยอมสละแม้แต่พลังบำเพ็ญเลยหรือ?”

ใบหน้าของลู่เยี่ยซีดขาวราวแผ่นกระดาษ เขารู้สึกได้ถึงพลังบำเพ็ญที่กำลังไหลบ่าออกจากร่างไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าไม่หวั่นแม้ความตาย แล้วจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ทำไม”

หนึ่งปู่ลู่ยิ้มตาหยีพลางเอ่ย “วางใจเถอะ มีข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าจะได้ลิ้มรสการอยากตายแต่ตายไม่ได้!” เขายกมือขวาขึ้น ที่ปลายนิ้วควบแน่นเป็นประกายดาบอันเจิดจ้า กลิ่นอายสังหารที่น่าสะพรึงกลัวจนไม่อาจพรรณนาเข้าปกคลุมทั่วชั้นฟ้าดิน เพียงแค่กลิ่นอายนี่ก็ดุจขุนเขาเทียนซานกดทับลงมาตรงหน้า!

ร่างของลู่เยี่ยถูกซัดจากกลางอากาศลงกระแทกพื้น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว พลังบำเพ็ญของเขาร่วงลงสู่เหวลึก ร่างกายแตกหัก พลังเลือดลมอ่อนแอลง แม้กระทั่งลุกขึ้นยืนยังแทบไม่ไหว!

“ยังไม่ยอมเผยไพ่ตายอีกหรือ?” หนึ่งปู่ลู่ร่อนกายลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา “ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องขอชมดูด้วยตาตนเองเสียหน่อย ไพ่ตายเหล่านั้นจะล้ำค่าเพียงใด ถึงขนาดทำให้เจ้ายอมตายดีกว่าจะหยิบมาใช้!”

พร้อมกับเสียงพูด หนึ่งปู่ลู่ก็ก้าวเดินไปหาลู่เยี่ย ในยามนี้ระหว่างคิ้วของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ดาบทั่วร่างพร้อมปะทุออกมาทุกเมื่อ ทำให้ฟ้าดินภูเขาต่างสูญสิ้นสีสัน ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! เพียงแค่เขาขยับเข้าใกล้ ร่างของลู่เยี่ยที่ทรุดอยู่บนพื้นก็รู้สึกเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ กล่าวได้ว่าในขณะนี้ ความตายของเขาขึ้นอยู่กับเพียงเสี้ยวความคิดของหนึ่งปู่ลู่เท่านั้น ลู่เยี่ยยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ การมาในครานี้เขามาเพื่อรนหาที่ตายโดยแท้!

ลู่เยี่ยถอนหายใจยาว พยายามตะเกียกตะกายยืนขึ้น ในฐานะผู้ฝึกดาบ แม้ว่าพลังบำเพ็ญจะถูกทำลาย แม้ว่าชีวิตจะอยู่ในอันตราย ตราบใดที่ยังมีลมหายใจเหลืออยู่ ก็ต้องต่อสู้จนถึงที่สุด!

แต่ในขณะนั้นเอง รอยประทับบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของลู่เยี่ยกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“เจ้าเด็กนี่ช่างโง่เขลานัก! จวนเจียนจะตายอยู่แล้ว เหตุใดไม่ขอให้พวกเราออกไปช่วย?”

“หากไม่ใช่เพราะพลังบำเพ็ญของเขาถูกทำลายจนพวกเราสัมผัสได้ ป่านนี้ก็คงยังไม่ล่วงรู้ เหตุใดต้องปิดบังพวกเราด้วย?”

“อย่าได้ตำหนิน้องลู่เลย การที่เขาไม่ขอให้พวกเราลงมือ ย่อมต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน!”

“พูดมากทำไม ฆ่าออกไปเถิด แม้ต้องตายก็จงสู้ตายไปพร้อมกัน!”

เสียงอึกทึกหลากหลายดังขึ้นในทะเลแห่งจิตสำนึก จิตใจของลู่เยี่ยสั่นสะท้าน อารมณ์ที่เคยสงบนิ่งในที่สุดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง เกือบจะพร้อมกัน หนึ่งปู่ลู่หยุดฝีเท้าลงโดยพลัน ดวงตาหรี่ลง ในที่สุดก็จะเปิดไพ่แล้วหรือ?

ตูม!

ห้วงอากาศสั่นสะเทือน เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ สวมอาภรณ์สีขาว หน้าตาหล่อเหลาสง่างาม ระหว่างคิ้วปรากฏลายอักขระทองคำคล้ายเปลวเพลิงดวงหนึ่ง นั่นคือบรรพจารย์โมเฉิน ‘จอมมารหวงเฉวียน’ ผู้นอกคอกที่สุดในสายตาของผู้ฝึกตนมารดินแดนหลิงชาง! หนึ่งในสี่จ้าวแห่งวิถีมารแห่งใต้หล้า!

หนึ่งปู่ลู่ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ ทำเอาข้าตกใจแทบตาย ข้านึกว่าเป็นเทพเซียนที่ไหนเสียอีก ที่แท้เป็นเพียงเศษเสี้ยวพลังจากรอยประทับเท่านั้น แม้แต่วิญญาณที่เหลืออยู่ก็ยังเทียบไม่ได้!”

พอสิ้นคำพูดนั้น เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามีเงาร่างปรากฏขึ้นตามมาอีกสายแล้วสายเล่า มีทั้งชายและหญิง ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว ทั้งหมดล้วนคือพลังจากรอยประทับทั้งสิ้น รวมกันทั้งหมดมีถึงสิบเก้าคน!

ลู่เยี่ยเสียอาการอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาร้องตะโกนเสียงแหบพร่า “ผู้อาวุโสทุกท่าน โปรดอย่าได้ปะทะกับเขาเป็นอันขาด! คนผู้นั้นอันตรายเกินไป พวกท่านเหลือเพียงพลังรอยประทับ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอก!”

หนึ่งปู่ลู่หัวเราะออกมา เขายังไม่รีบร้อนจะลงมือ เขามองออกว่าการปรากฏตัวของคนทั้งสิบเก้านี้ ได้ส่งผลกระทบต่อจิตแห่งเต๋าของลู่เยี่ยเข้าให้แล้ว! นี่ถือเป็นลางดีล้ำดียิ่ง

“ลู่เยี่ย หากเจ้าตายไป พวกข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสิ่งใด?” ชายผู้หนึ่งสวมมงกุฎสูงในชุดคลุมเตาลายเพลิงเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง เขาคือเจ้าเมืองจักรพรรดิแดงหลิวไป่! ชายผู้ที่บรรดาผู้ฝึกดาบทั่วทั้งดินแดนหลิงชางเคารพนับถือว่าเป็น ‘ผู้ทะลวงฟ้าแห่งวิถีดาบ’ ตำนานผู้ที่ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนปีศาจทั้งหลายยกย่องให้เป็นปฐมบรรพบุรุษที่แท้จริงแห่งวิถีปีศาจ!

“ใช่แล้ว เจ้าหนุ่มนี่ช่างโง่งมเสียจริง ถึงคู่ต่อสู้ครั้งนี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด พวกเราก็สามารถร่วมมือกันต่อสู้จนถึงที่สุดได้ ไฉนเจ้าต้องมาทนทุกข์ทรมานคนเดียวด้วย?” บรรพจารย์อวิ๋นเจินเทียน จักรพรรดินีหลิงอวี่ และคนอื่นๆ ต่างก็ทยอยกันเอ่ยปาก ในคำพูดเหล่านั้นมีทั้งการตำหนิลู่เยี่ยและความอาทรห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

ดวงตาของลู่เยี่ยเริ่มแดงก้ำ จิตใจปั่นป่วน เขัตระหนักได้ว่าตนเองได้ทำความผิดมหันต์ครั้งใหญ่ เขาไม่ควรนำรอยประทับของเหล่าบรรพจารย์มาด้วยเลย!

หนึ่งปู่ลู่เฝ้ามองทุกสิ่งด้วยความขบขัน “เป็นดังที่คาดไว้ เจ้ามดปลวกตัวเล็กนั้นมีพวกเจ้าเป็นที่พึ่ง เป็นพลังจากรอยประทับเหล่านี้เอง? จริงๆ ต้องยอมรับว่าเขานั้นทะนุถนอมพวกเจ้าจริงๆ ยอมเดินเข้าสู่ความตายเสียเอง แทนที่จะปล่อยให้พวกเจ้าออกมาและพบจุดจบ”

หลิวไป่และอีกสิบเก้าคนมองสบตากัน ทุกคนล้วนเห็นความหนักใจในสีหน้าของกันและกัน คู่ต่อสู้คราวนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก! ไม่แปลกที่ลู่เยี่ยจะไม่มั่นใจในพวกเขา

“ดูเหมือนจะมองไม่เห็นหนทางชนะเลยนะ” บรรพจารย์ท่านหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“หากไม่มีหนทางชนะแล้วจะไม่สู้รึ?”

“สู้สิ! เหตุใดจะไม่สู้? พวกเราล้วนตายในสนามรบมานานแล้ว เหลือเพียงแค่พลังรอยประทับเหล่านี้เท่านั้น หากสามารถต่อสู้เพื่อให้น้องชายลู่มีโอกาสรอด ต่อให้ต้องแหลกสลายไปทั้งหมดจะเป็นไรไป!”

“เยี่ยม!”

“หลิงอวี่ เจ้าพาลู่เยี่ยหนีไป!”

เหล่าบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าตัดสินใจเด็ดขาดในชั่วพริบตา หัวใจของลู่เยี่ยจมดิ่งลงไปถึงก้นเหว ความอัดอั้นในอกแทบจะระเบิดออกมา