บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 293 ลิงคลั่ง! นักพรตพิการ!

กงล้อสายฟ้ารัตติกาลคำรามกึกก้อง บดขยี้ห้วงอากาศจนแหลกลาญ ประกอบกับระยะที่ประชิดตัวอย่างยิ่ง ทำใหก้นกสีทองถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสในทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

หากไม่ใช่เพราะนกสีทองตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว หลบหลีกในจังหวะที่ถูกโจมตีในชั่วขณะนั้น เพียงแคการโจมตีเดียวก็อาจเอาชีวิตเขาไปแล้ว!

“เจ้าไก่เฒ่า เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร?”

นกสีทองแผดร้องโอยหวนด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด

แต่ในขณะนั้น ลูกธนูหักซื่อจิที่ชักนำแสงหายนะสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ไม่ดีแล้ว! นกสีทองตกใจสุดขีด กำลังจะหลบหลีก ทว่าทางด้านหน้ามีไก่ห้าสี ทางด้านหลังมีผู้พิทักษ์สุสาน การขนาบโจมตีจากทั้งสองด้านทำให้ไม่มีหนทางหนีรอด

ตูม!

ลูกธนูหักซื่อจิพุ่งเข้าปะทะร่างของนกสีทองอย่างรุนแรง พร้อมกับที่แสงหายนะนั้นระเบิดออก

ชั่วพริบตา ร่างสูงราวหนึ่งฉื่อของนกสีทองก็สลายเป็นเถ้าธุลี ในขณะที่ลูกธนูหักตกลงสู่มือของลูเยี่ย ส่วนแสงหายนะนั้นก็ถูกลูเยี่ยสลายทิ้งไปอย่างง่ายดาย

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น เมื่อนกสีทองถูกแสงหายนะสังหาร ภาพเหตุการณ์นี้ได้สร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรงให้กับพวกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวคนอื่น ๆ พวกมันต่างตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว

“ไก่ห้าสี นี่มันเรื่องบ้าอะไรของเจ้า?”

“ยังมองไม่ออกอีกหรือ เจ้าไก่สารเลวนั่นมันสมคบกับผู้พิทักษ์สุสานมานานแล้ว!”

“เจ้าแก่โสมมนี่สมควรตายที่สุด!”

บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างเดือดดาลไปตาม ๆ กัน การล้อมโจมตีที่เดิมทีไร้ที่ติกลับเกิดรอยร้าวเพราะการปรากฏตัวของไก่ห้าสี และในตอนนี้ไก่ห้าสีก็ได้เคลื่อนย้ายผ่านห้วงอากาศไปพร้อมกับผู้พิทักษ์สุสาน หนีไปยังที่ห่างไกลแล้ว

“สหายน้อยลูเยี่ย ข้าคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะขอร่วมเป็นพันธมิตรกับพวกเจ้า!”

ระหว่างทาง ไก่ห้าสี่ส่งเสียงกระแสจิตถึงลูเยี่ย

ลูเยี่ยหัวเราะพลางกล่าว

“ต่อไปพวกเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว!”

ในใจของเขากลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง เดิมทีที่เขาตกลงเป็นพันธมิตรกับไก่ห้าสี เพราะในหัวคิดแต่เรื่องจะเอาไปตุ๋นน้ำซุปไก่กิน แต่ดูเหมือนตอนนี้เขาคงต้องเปลี่ยนใจเสียแล้ว เพราะไม่ว่าอย่างไรเมื่อเกิดเรื่องครั้งนี้ขึ้น ไก่ห้าสีก็ยืนหยัดเคียงข้างเขาจริงๆ! นี่เท่ากับการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขา ไก่ห้าสี ได้เลือกยืนอยู่ข้างผู้พิทักษ์สุสานและตัวเขาแล้ว! เพียงแค่ความกล้าหาญครั้งนี้ก็มากพอที่จะทำให้ลูเยี่ยเปลี่ยนท่าทีไป

ในความมืดมิดและรกร้างของผืนฟ้าและแผ่นดิน ลูเยี่ยและคนอื่น ๆ กำลังหนี ในขณะที่ด้านหลังมีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวกว่าสิบตนไล่ล่าอยู่ตลอดทาง พวกเขาทำให้สิ่งมีชีวิตมากมายนับไม่ถ้วนตกใจ

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ตูม!

แสงดาบสว่างจ้าเจิดจรัสพุ่งลงมาจากท้องฟ้า แสงดาบอันเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วทั้งภูเขาและแม่น้ำ พลังดาบอันทรงอานุภาพฉีกท้องฟ้าเป็นรอยแยกขนาดมหึมาราวกับเหวลึก และดาบนี้พุ่งตรงมาที่ไก่ห้าสีและผู้พิทักษ์สุสาน

ไก่ห้าสีนำสมบัติล้ำค่าออกมาต้านรับแต่ก็ถูกดาบนั้นฟันจนเซถอยหลังออกไป แม้แต่ผู้พิทักษ์สุสานก็ยังได้รับผลกระทบ ร่างโคลงเคลงไปมา

“ข้าอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าหนีไม่พ้นหรอก! ปล่อยเจ้าหนูแซ่ลูนั่นไว้ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!”

ณ ที่ไกลสุดขอบฟ้า ปรากฏร่างลิงสีเหลืองตนหนึ่งถือดาบศึกยืนอยู่ ลิงตนนี้รูปร่างผอมบาง ขนสีทองเปล่งประกาย ยืนถือดาบศึกแผ่กระจายบรรยากาศสังหารที่แทรกซึมไปทั่วฟ้าดิน

ลิงคลั่ง!

หัวใจของไก่ห้าสีสั่นสะท้าน ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก ลิงคลั่งคือตัวอันตรายที่โหดเหี้ยมถึงขีดสุด เมื่อมันบ้าเลือดขึ้นมามันจะไม่สนแม้แต่ชีวิตตัวเอง ทำให้สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวหลายตนต่างหวาดเกรง

ผู้พิทักษ์สุสานก็ขมวดคิ้ว นางย่อมรู้ดีว่าความแข็งแกร่งของลิงคลั่งนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แตผู้พิทักษ์สุสานไม่เคยคิดมาก่อนว่า ปีศาจเฒ่าที่หลบหนีโลกปิดด่านฝึกฝนมาหลายพันปีเช่นนี้ จะยื่นมือเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องนี้ด้วย

เมื่อได้เห็นทุกอย่างเหล่านี้ บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ไล่ล่าอยู่สิบกว่าตนต่างรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที หากลิงคลั่งลงมือ สถานการณ์ย่อมถูกกำหนดไว้แล้ว!

ผู้พิทักษ์สุสานและไก่ห้าสีไม่ได้หยุดฝีเท้า เพราะด้านหลังยังมีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอีกกว่าสิบตนไล่ตาม หากหยุดชะงักแม้เพียงเล็กน้อยก็จะถูกล้อมรอบอีกครั้ง!

“คำพูดของข้า พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ?”

ดวงตาของลิงคลั่งสาดประกายดุร้าย มันกวัดแกว่งดาบฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมาเป็นสาย พาดผ่านไขว้กันไปมา ฉีกความว่างเปล่าออกเป็นรอยแยกที่น่าตกใจ พลังดาบนั้นน่ากลัวเกินไป ถาโถมมาดุจภูเขาถล่ม ทำให้ผู้คนไม่อาจหลบหนีได้เลย

และในชั่วขณะนั้น เสียงดาบกรีดร้องที่สั่นสะเทือนฟ้าดินก็ดังก้องขึ้นอย่างฉับพลัน

เมื่อเสียงดาบดังขึ้น ปราณดาบสีขาวนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นทันที ราวกับกระแสดาราในท้องฟ้าแตกทะลัก แผ่ขยายไปทั่วทั้งฟ้าดิน พลังดาบที่ลิงคลั่งฟาดฟันออกมาล้วนถูกปราณดาบทำลายจนหมดสิ้น

ในเวลาเดียวกัน พยัคฆ์ขาวตัวหนึ่งปรากฏกายขึ้นจากความว่างเปล่า แบกดาบสีเลือดอยู่ข้างหลัง นั่นคือพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขา!

ไก่ห้าสีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ผู้พิทักษ์สุสานกลับไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะตั้งแต่การไล่ล่าครั้งนี้เริ่มต้นขึ้น พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาก็แอบติดตามอยู่ในเงามืดมาตลอด

ลูเยี่ยกลับรู้สึกแปลกใจมาก เพราะเขาแนะนำให้ผู้พิทักษ์สุสานหาพันธมิตรเพิ่มก็จริง แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้รับความร่วมมือจากพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขา ผู้เป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน

“พวกเจ้าไปเถอะ เจ้านี่ข้าจัดการเอง”

พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขามีสายตาที่สงบนิ่ง แต่ร่างกายกลับมีเจตจำนงดาบที่พลุ่งพล่านขึ้นสู่ท้องฟ้า ขณะที่กำลังพูด พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขากระโจนขึ้นไป กล่องดาบสีเลือดบนหลังค่อย ๆ เปิดออก ดาบแห่งวิถีสีเลือดเล่มหนึ่งพุ่งออกมาพร้อมเสียงหวีดหวิว และถูกกรงเล็บยักษ์คว้าไว้อย่างมั่นคง

“พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขา!”

กลิ่นอายสังหารของลิงคลั่งยิ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

“ฮ่า ๆ ๆ ข้าอยากจะถลกหนังเสือของเจ้ามาทำเสื้อคลุมมานานแล้ว ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเดินมาหาที่ตายเองถึงที่!”

มันกวัดแกว่งดาบเข้าห้ำหั่นทันที โดยไม่สนใจลูเยี่ยและคนอื่น ๆ อีกต่อไป

ตูม!

พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาและลิงคลั่งกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ภาพนี้ทำให้สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งสิบตนรู้สึกทั้งตกใจและโกรธแค้น พวกเขาก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่า นอกจากไก่ห้าสีแล้ว พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาก็ร่วมมือกับผู้พิทักษ์สุสานด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้ เพราะเกรงว่าลูเยี่ยและคนอื่น ๆ จะหลบหนีไปได้ จึงได้แต่ทุ่มสุดกำลังเพื่อไล่ตามต่อไป

“ท่านผู้อาวุโส ท่านหาคนมาช่วยไว้กี่คนกันแน่?” ลูเยี่ยส่งเสียงกระแสจิตถาม

“ยังมีบรรพชนวัวขาวอีกตนหนึ่ง เขากำลังรออยู่ที่ทางออกของเขตหวงห้ามลึกลับที่หกเพื่อคอยสนับสนุนพวกเราในเวลานั้น” ผู้พิทักษ์สุสานตอบว่า “ในช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา ข้าได้พยายามติดต่อพวกปีศาจเฒ่าคนอื่น ๆ แต่น่าเสียดายพวกเขาเหล่านั้นปฏิเสธทั้งหมด”

ลูเยี่ยพยักหน้า การปฏิเสธเป็นเรื่องปกติ พวกปีศาจเฒ่าเหล่านั้นไม่มีทางเปลี่ยนจุดยืนเพียงเพราะเงื่อนไขบางอย่างหรอก

“อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็จะถึงทางออกแล้ว หวังเพียงว่า…จะไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นอีก” ไก่ห้าสีเอ่ยเสียงเบา

ทันทีที่เอ่ยจบ ก็เห็นว่าตรงหน้าในระยะไกลสุดสายตานั้น มีพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นนับสิบสาย! เงารางของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นราวกับรูปพัดครึ่งวงกลม ปิดกั้นเส้นทางเบื้องหน้าไว้อย่างสมบูรณ์ ผู้นำกลุ่มคือกลุ่มนักพรตเฒ่าร่างผอมแห้งที่มีเพียงร่างกายส่วนบน เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน นักพรตเฒ่าสวมชุดคลุมสีแดงชาดที่เต็มไปด้วยลวดลาย ‘มวลบุปผาปักษีแมลงและมัจฉา’ ในมือถือโซ่ตรวนที่หลอมขึ้นจากกะโหลกศีรษะมนุษย์

เมื่อเห็นภาพนี้ ไก่ห้าสีถึงกับตัวแข็งทื่อ สูดหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดผวา

“จบสิ้นแล้ว… นั่นคือนักพรตพิการ!”

น้ำเสียงของไก่ห้าสีเต็มไปด้วยความขมขื่น

นักพรตพิการ! ผู้ทรงพลังที่มีนิสัยประหลาดที่สุดและมีที่มาลึกลับที่สุดในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก พลังการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวของเขาสามารถทำให้เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวพากันหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ และนอกจากนักพรตพิการแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอีกกว่ายิสิบตนที่ออกมาลงมือพร้อมกัน ขุมกำลังเช่นนี้ทำให้หัวใจของไก่ห้าสีจมดิ่งลงสู่ก้นเหว มองไม่เห็นหนทางที่จะพลิกสถานการณ์ได้เลย

“ทำไมถึงเป็นเขาได้……”

ผู้พิทักษ์สุสานขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ต่างจากคนอื่น ๆ ผู้พิทักษ์สุสานล่วงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของนักพรตพิการผู้นี้ดี เมื่อนานมาแล้ว ปีศาจเฒ่าผู้นี้เคยบุกขึ้นไปบนม่านฟ้ามืดมิดเพื่อประลองฝีมือกับเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ! ร่างกายส่วนล่างของเขาก็ถูกเตาหลอมแห่งภัยพิบัติทำลาย ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ในฐานะตัวตนที่สามารถรอดชีวิตมาจากเงื้อมมือของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติได้ พลังของนักพรตพิการก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด!

“ข้างหน้ามีเสือ ข้างหลังมีหมาป่า ดูเหมือนเขาจะไม่คิดจะให้ทางรอดกับพวกเราเลยนะ…”

ลูเยี่ยพึมพำเบา ๆ เพียงแค่เห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของไก่ห้าสีและผู้พิทักษ์สุสาน ก็ทำให้เขาตระหนักว่า ‘นักพรตพิการ’ คนผู้นั้นเป็นผู้มีพลังน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ทว่าลูเยี่ยไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระนกแม้แต่น้อย ในแววตาอันกระจ่างใสของเด็กหนุ่มกลับปรากฏร่องรอยของเจตจำนงสังหารอันหนาวเหน็บขึ้นมาสายหนึ่ง