ศิษย์หลานข้า ระวังอย่าหลงผิด - ตอนที่ 341 เข้าเมืองปีศาจ
นาทีถัดมา เห็นเพียงแต่หญิงสาวในชุดสีแดงดุจดั่งเปลวเพลิงถือดาบเล่มยาวสีแดงปรากฏอยู่เหนือหัวของคนทั้งสอง ใบหน้างดงามของนางปรากฏรอยยิ้มปีศาจ ทำให้ดูน่ากลัว
ชายแก่รู้สึกตกใจ แย่แล้ว! บนตัวของพวกเขายังมียันต์ซ่อนพลัง ไม่คิดว่ายันต์นี้จะใช้ไม่ได้กับเผ่าปีศาจ อีกทั้งยันต์นี้ทำให้คนอื่นรู้ตัวตนของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้นทั้งสองคนตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าต้องปะทะกับปีศาจที่มีสัมปชัญญะตัวแรก
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังครุ่นคิดวิธีการรับมือแบบไม่ดึงดูดความสนใจของปีศาจตัวอื่นอยู่นั้น สิ่งที่น่าประหลาดคืออีกฝ่ายเพียงแค่ก้มลงกวาดตามองทั้งสองคนอย่างเรียบเฉย สายตาเคลื่อนผ่านยันต์ซ่อนพลังบนหน้าอกของพวกเขา “ที่แท้ก็เป็นปีศาจโชคไม่ดีที่ถูกยันต์วิเศษสะกดเอาไว้ มิน่าถึงหลบอยู่ตรงนี้ไม่ขยับ” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “สมกับที่เป็นปีศาจดินชั้นต่ำที่ไร้ประโยชน์”
พูดจบก็ไม่รอทั้งสองคนตอบสนอง นางก็กลายเป็นพลังปีศาจสีดำลอยไปทางขวาเสียแล้ว
ทั้งสองคน “…”
เกิดอะไรขึ้น
ปีศาจนี้คิดว่าพวกนางทั้งสองถูกสะกดเอาไว้? พวกนางแค่นิ่งไปเท่านั้น! ชายแก่หยิบยันต์ซ่อนพลังบนหน้าอกลงมาอย่างระอา สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องของยันต์วิเศษแม้แต่น้อย
ในเวลานั้น ทั้งสองคนไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่อีกฝ่ายไม่มีการศึกษา หรือว่าควรเสียใจที่หยิบยันต์นี้ออกมาดี
“เจ้าหนู ตอนนี้จะทำอย่างไร” ชายแก่ตั้งสติ ก่อนจะหันไปมองอวิ๋นเจี่ยว
อวิ๋นเจี่ยวเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่ปีศาจนั้นหายตัวไป “ตามปีศาจนั้นไป ในเมื่อนางปรากฏตัวบริเวณนี้ แสดงว่าเมืองปีศาจห่างจากบริเวณนี้ไม่ไกลแล้ว”
ชายแก่พยักหน้า พร้อมเก็บยันต์ซ่อนพลัง “พวกเราไม่อาจใช้ยันต์วิเศษได้อีก ถึงเวลานั้นมีปีศาจมาก อาจถูกคนจำได้ พวกเราใช้อาวุธวิเศษบินข้ามไป”
เขาหยิบอาวุธวิเศษที่ดัดแปลงพิเศษออกมา ก่อนจะขี่อาวุธลอยไปทางขวามือ
ทั้งสองคนบินได้ไม่นานก็พบว่าบริเวณด้านหน้าเต็มไปด้วยพลังปีศาจ ยอดเขาที่มีลักษณะแปลกประหลาดตั้งตระหง่านสูงขึ้นไปจนถึงขอบฟ้า ส่วนด้านล่างยอดเขามีทางเข้าขนาดใหญ่คล้ายถ้ำ ด้านล่างมีปีศาจที่เข้าออกเมืองจำนวนมาก ปีศาจเหล่านั้นมีลักษณะที่แตกต่างกันไปเหมือนที่พวกนางเจอตลอดทาง ปีศาจที่ไร้สัมปชัญญะไม่อาจผ่านเข้าไปได้ ปีศาจภายในเมืองล้วนมีรูปร่างมนุษย์
บนถ้ำเขียนด้วยตัวอักษรสีดำขนาดใหญ่…เมืองปีศาจขุยเล่ว์
ในเวลาเดียวกันที่ทั้งสองคนโล่งใจ พวกนางก็อดเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้ ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเมืองปีศาจแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการสืบข่าวของเซินยวน
พวกเขาลอยลงมาจากกลางอากาศ เข้าแถวต่อจากเผ่าปีศาจที่กำลังเข้าเมือง อาวุธที่จี้เฟิงให้มาใช้การได้ดี ไม่มีคนสังเกตถึงความแตกต่างของพวกเขา
เพียงแค่เดินไปมาไม่กี่ก้าว พวกนางก็เห็นหญิงสาวชุดแดงที่คุ้นตา ผู้ฝึกฝนพลังปีศาจที่ชื่อเย่เจียนเถียน นางมาก่อนทั้งสองคนมานาน เวลานี้กำลังกอดอก ยืนอยู่หน้าประตูเมืองด้วยสีหน้าโกรธเคือง สายตากำลังส่องไปมาระหว่างฝูงปีศาจที่กำลังเข้าเมือง ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง
ชายแก่เหงื่อตกในทันใด เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังมองหาศัตรูที่หลบหนีมา แต่พวกเขาเพิ่งเผชิญหน้ากับนางมา เกรงว่านางจะเกิดความสงสัย อีกทั้งเวลานี้พวกเขาใกล้จะถึงประตูเมืองแล้ว หากจากไปจะทำให้เกิดความสงสัย
“ชายแก่ อย่าขยับ” อวิ๋นเจี่ยวพูดขึ้น
ไป๋อวี้มองอวิ๋นเจี่ยวที่ทำหน้าเรียบเฉย ทันใดนั้นเขาสงบใจลง หรือว่าเจ้าหนูมั่นใจว่าอีกฝ่ายจำไม่ได้ เขาเปลี่ยนความคิดที่จะหันหลังจากไป เดินตามข้างหลังนางเข้าไป
สายตาของหญิงชุดแดงกวาดผ่านบนตัวพวกนาง ก่อนจะเคลื่อนไปยังด้านหลัง ทั้งสองคนเข้าเมืองอย่างราบรื่น
ชายแก่โล่งใจ จนกระทั่งเดินออกไปไกล เขาถึงได้ดึงอวิ๋นเจี่ยวเอาไว้ “เจ้าหนู เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางจำพวกเราไม่ได้”
“…” อวิ๋นเจี่ยวเก็บคำพูดที่ต้องการเตือนให้อีกฝ่ายอย่าเหยียบเท้าของตนเองกลับมาอย่างเงียบๆ
ไม่ นางไม่รู้จริงๆ นางเองก็กระสับกระส่ายเหมือนกัน!
“หาที่พักก่อน!” นางเปลี่ยนประเด็น
ทั้งสองคนจึงเริ่มมองดูเมืองปีศาจแห่งนี้ขึ้นมา แตกต่างจากคูเมืองในดินแดนมนุษย์ เมืองปีศาจแห่งนี้เป็นถ้ำขนาดใหญ่ ราวกับตั้งใจขุดขึ้นมา ด้านในซ้อนทับด้วยจวนลักษณะหลากหลายมากมาย ตรงกลางมีถนนคดเคี้ยวมุ่งไปด้านบน
เมื่อเทียบกับฉากน่าหวาดกลัวของตัวร้ายในความทรงจำ เมืองปีศาจนอกจากมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่แปลกประหลาดแล้ว ด้านในกลับ…เป็นระเบียบอย่างแปลกประหลาด บนพื้นสะอาดเรียบร้อย กลางอากาศยังลอยเต็มไปด้วยจุดแสงหลากสี ราวกับเส้นไฟที่กำลังเคลื่อนไหว ส่องให้เมืองผีสว่างไสว แม้แต่ปีศาจที่เดินผ่านไปมาล้วนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย หากบนตัวไม่แผ่พลังปีศาจออกมา พวกเขาก็ไม่แตกต่างจากมนุษย์ธรรมดา
เดิมทีพวกเขาคิดจะหาโรงเตี๊ยมเพื่อสืบข่าวของดินแดนปีศาจ แต่หลังจากเดินวนมารอบหนึ่ง พวกเขาถึงพบว่าภายในเมืองมีจวนมากมาย แต่ไม่มีสถานที่ในการพักผ่อน แม้แต่ร้านค้าข้างทางก็มีน้อยมาก
ในขณะที่พวกนางกำลังคิดจะหาปีศาจถามเรื่องของเซินยวน ทันใดนั้นร่างสีดำตกลงมาต่อหน้าทั้งสองคน ดูเหมือนจะเป็นปีศาจระดับต่ำ ทั้งสองคนก้มลงมอง แต่ก็ต้องตกใจกับใบหน้าของอีกฝ่าย
ช่าง…ปวดตา!
ผิวหนังบนใบหน้าของอีกฝ่ายเหมือนถูกบางอย่างกัดแทะ เนื้อหนังพลิกออกมาด้านนอก อีกทั้งยังมีหนองไหลและมีกลิ่นเหม็น ผมยาวของเขากระจัดกระจายราวกับใช้ผมในการบังหน้าเอาไว้เป็นประจำ ทำให้ผมส่วนใหญ่ติดอยู่บนหน้า มองจากระยะไกลเหมือนบนหน้ามีขนงอกขึ้นมา
แม้แต่หมออย่างอวิ๋นเจี่ยวที่เคยชินกับการเห็นบาดแผลก็ยังต้องตกใจเมื่อพบเห็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชายแก่ที่อยู่ด้านข้าง เขาโพล่งออกมา “เฮ้ย!”
เมื่อได้ยินเสียงของชายแก่ ชายหนุ่มตกใจ ปฏิกิริยาแรกคือจับผมด้านหลังมาบังไว้ด้านหน้าของตนเอง เขาคิดจะลุกขึ้นมา แต่ราวกับว่าได้รับบาดเจ็บ ดันตัวอยู่สองทีก็ดันไม่ขึ้น อวิ๋นเจี่ยวพบว่ามือของเขาหักเป็นแนวโค้ง
นาทีถัดมา ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากภายในห้องอย่างโกรธเคือง มือของเขาหยิบอาวุธวิเศษลักษณะคล้ายท่อนไม้ พลางก่นด่าพลางเดินออกมา “เจ้าคนไม่เจียมตัว คิดจะอยู่ในจวนไปจนตาย วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้าเป็นปีศาจ!” พูดจบก็มองไปยังชายแก่และอวิ๋นเจี่ยว ก่อนจะผงะไป “พวกเจ้าเป็นพวกเดียวกัน?”
อวิ๋นเจี่ยวและชายแก่ก้าวถอยออกไปพร้อมเพรียงกัน “ไม่ใช่!”
“เช่นนั้นก็หลบออกไปหน่อย!” ปีศาจนั้นถลึงตามองคนทั้งสอง ไร้ความกังวลอื่นใดอีก เห็นเพียงแต่พลังปีศาจบนตัวเขาหลั่งไหลออกมา ยกท่อนไม้ในมือขึ้นกระแทกลงไปยังคนบนพื้น พลางตีพลางด่า “ปีศาจดินยังไม่ใช่ ยังคิดจะแย่งของของข้า”
“…” ทำไมรู้สึกว่าคำด่าของปีศาจนี้ เหมือนกับคำด่าของคนอย่างสิ้นเชิง!