สามีข้า คือพรานป่า - ตอนที่ 319 โชคร้าย
ตอนที่ 319 โชคร้าย
หยุนเสียนเถียนไม่คาดคิดว่านางจะต้องวางแผนออกจากเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้และกลับไปยังหมู่บ้านเทพธิดาในวันรุ่งขึ้น!
ช่วงเวลาที่ผ่านมาของหลินหูนั้นล่าบากยิ่ง แม่นางหวงมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว และนางคาดหวังเสมอว่าเขาจะต้องดีขึ้น ดังนั้นนางจึงพาลูกชายไปหาหมอผู้เป็นที่รู้จักกันดีในละแวกนี้เพื่อรักษาขา! นางรักลูกชายมากถึงขั้นหายืมเงินจากคนในหมู่บ้านหรือแม้กระทั่งกู้เงินนอกระบบเพื่อหวังจะรักษาขาของลูกชายให้หายดี!
อย่างไรก็ตาม แม้จะรับการรักษากี่ครั้งต่อกี่ครั้งขาของลูกชายก็ยังไม่ดีขึ้นจนนางอับจนหนทาง! แม้แต่สินเดิมของเฉินไจ๋อ พวกเขาก็นําไปขายจนหมดสิ้นแล้ว!
แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังไม่คุ้มกับค่ารักษา แม่นางหวงจึงสิ้นหวังและมักโทษเฉินไฉ่อีว่า เป็นต้นเหตุที่ทําให้ลูกชายของนางต้องมีสภาพเช่นนี้!
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า นังแพศยา ลูกชายข้าคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้! ลูกชายของข้าเป็นคนดี แต่เขาต้องกลายเป็นคนไม่สมประกอบก็เพราะเจ้า! ข้าไม่แปลกใจเลยที่เจ้าถูกตระกูลจางปฏิเสธนี้ เพราะหากเจ้าแต่งกับตระกูลใด ตระกูลนั้นก็จะพบเจอแต่ฉิบหายอย่างไรล่ะ!”
เฉินไฉ่อหลั่งน้ําตาออกมา เนื่องจากนางต้องทนทุกข์ให้แม่สามีด่าทอและสาปแช่งตลอดเวลา อีกทั้งนางยังคงมีแผลบนหลังที่ยังไม่หายดี ซึ่งแผลนี้ถูกกระทําโดยแม่สามีเช่นเดิม!
“ใครจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของคนเก็บตัวอย่างเจ้าบ้าง? ถุย! เจ้าไม่มีอะไรดีสักอย่างนอกจากยั่วยวนชายอื่นอย่างไร้ยางอาย! ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเจ้าเป็นเพียงลูกชาวนาแต่เหตุใดถึงต้องสร้างภาพลักษณ์ว่าตนเองเป็นผู้ดี?”
แม่นางหวงร้องห่มร้องไห้พลางตะโกนตัดพ้อชีวิต! หากไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้ ชีวิตของครอบครัวนางคงดีกว่านี้!
เหตุผลที่นางต้องดุด่าและโวยวายเป็นเพราะเฉินไฉ่อีหิวและกระวนกระวาย จึงแอบพักมากินข้าวที่บ้านในยามเที่ยง
หลังจากแต่งงานหลินหูไม่สามารถแสร้งทําทีว่าตนเป็นสุภาพบุรุษได้อีกต่อไป เขาทั้งดุด่าและขว้างปาสิ่งของทุกสิ่งที่คว้าได้ เนื่องจากหลินหูเสียใจที่อนาคตของตนต้องพังทลายลง!
หลังจากถูกแม่สามีดด่าจนพอใจแล้ว เฉินไฉ่อจึงหลบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในบ้าน! แต่เมื่อเดินเข้าไป กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ก็ลอยเข้ามาเตะจมูกทันที ทําให้นางต้องสํารอกอาหารที่อยู่ในท้องออกมาจนหมด!
เฉินไฉ่อสํารวจต้นตอของกลิ่นอย่างระมัดระวัง จนไปเจอหลินหูที่นอนจมกองอุจจาระอยู่บนเตียงพร้อมเผยสีหน้าบูดบึง!
เมื่อถูกแม่สามีทําร้ายร่างกายอย่างทารุณ เฉินไฉ่อพลันคิดว่าไม่มีแม่สามีคนไหนที่โหดเหี้ยมมากกว่าแม่นางหวงอีกแล้ว แต่เนื่องด้วยนางถูกพ่อแม่อบรมว่าห้ามดูหมิ่นผู้อาวุโส เฉินไฉ่อจึงไม่คิดตอบโต! หรือหากคิดจะต่อต้าน นางก็ไม่สามารถเอาชนะแม่นางหวงได้!
เดิมที่คนตรงหน้านางนั้นร่างกายครบสามสิบสอง แต่ตอนนี้สารรูปของเขาไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณ เพราะร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างมากซึ่งต่างจากเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ป่วยยิ่งนัก!
หลินห์รู้สึกอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอยากตะโกนสาปแช่งนาง! ขณะนี้เฉินไฉ่อผู้รักความ สะอาดต้องเป็นคนจัดการกับผ้าปูที่นอนที่เปื้อนอุจจาระของสามีด้วยความขมขึ้น!
เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉับพลันความไม่พอใจที่นางเก็บงํามาตลอดก็ระเบิดออกมา นางจึงตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่ง “หลินหู เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าน่าขยะแขยงเพียงใด! เจ้าเป็นถึงบัณฑิตแต่ก็ยังทําตัวเลวทรามขึ้นใจผู้หญิง และข้าจะบอกให้นะว่าเจ้าเป็นคนที่ทําให้ตนเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้! ตอนนี้ถึงคราวข้าเอาคืนบ้างแล้ว!”
“หลินหู เหตุใดเจ้าถึงไม่ตายไปเสีย? ข้าจะบอกอะไรให้นะ ตอนนี้ไม่มีใครทนอยู่กับเจ้าได้หรอก! ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านรู้แล้วว่าพวกเจ้าสองแม่ลูกทรมานข้า!”
หลินหูไม่ได้โต้ตอบหรือปฏิเสธ แต่กลับจ้องเขม็งไปที่เฉินไฉ่อีด้วยสายอาฆาตแค้นจนทําให้ขนหัวของนางตั้งชัน!
แม่นางหวงจะทนฟังเฉินไฉ่อีดูแคลนลูกชายเช่นนี้ได้อย่างไร? นางจึงคว้าไม้กวาดจากนั้นฟาดไปที่หัวและใบหน้าของลูกสะใภ้อย่างเต็มแรง!
“นังสารเลว ถ้าเจ้าเกลียดลูกข้ามากถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดถึงปืนขึ้นไปบนเตียงแล้วพลีกายให้เขาเล่า? ข้าไม่ได้เกลียดเจ้าที่ทําลายอนาคตลูกชายของข้า และปล่อยให้เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่โดยไม่เรียกร้องอะไรเลย แต่เจ้าไม่คิดจะปรนนิบัติดูแลสามี มิหนําซ้ํายังทําให้เขาอับอายอีก รนหาที่ตายชัด ๆ!”
เฉินไล่อีกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมยอมรับความพ่ายแพ้! แม่นางหวงเป็นแม่ที่รักลูกชายมากกว่าชีวิตของตนเอง ดังนั้นนางจึงทนไม่ได้ที่เห็นลูกชายถูกทําให้อับอายเช่นนี้!
เหลียนหุ้มองดูสตรีสองคนต่อสู้กันอยู่ด้านนอกบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเฉินไฉ่อเป็นผู้ที่ถูกทุบตีเสียส่วนใหญ่! ไม้กวาดถูกฟาดไปทั่วไปหน้าของนางจนใบหน้าขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยแผล
ไม่นานเลือดสีแดงฉานก็ไหลออกจากร่างกายส่วนล่างของเฉินไฉ่อ!
ในที่สุดแม่นางหวงก็สงบสติลง และเมื่อนางเพ่งมองอย่างพินิจแล้วจึงพบว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับลูกสะใภ้
ลูกชายของนางเคยบอกว่าหญิงผู้นี้เป็นคนที่มีร่างกายสมบูรณ์! และในฐานะผู้อาวุโสที่ผ่านการใช้ชีวิตมามากมาย แม่นางหวงจึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีที่เห็นเลือดไหลออกมา!
แม่นางหวงลืมเรื่องผ้าปูที่นอนของลูกชายไปจนสิ้น นางรีบพยุงร่างลูกสะใภ้ให้ลุกยืนขึ้นก่อนพาไปหาหมอทันที่ราวกับเป็นห่วงลูกสะใภ้ แต่มีเพียงแม่นางหวงเท่านั้นที่รู้ดีว่าตนกําลังจะเสียหลานชายที่ยังไม่ลืมตาดูโลก!
ในที่สุดเฉินไฉ่อก็ถูกพาตัวมายังโรงหมอในหมู่บ้านใกล้เคียง แต่ไม่ทันเวลาเพราะนางเสียชีวิตน้อย ๆ ในร่างกายไปแล้ว เนื่องจากเฉินไฉ่อไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของลูกในท้องเลย!
ครานี้แม่นางหวงอยากตีอกชกหัวตัวเองยิ่งนัก นางเอาแต่โทษตนเองที่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงําจนขาดสติ! ก่อนกล่าวโทษลูกสะใภ้เหตุใดนั่งเด็กคนนี้ถึงโง่งมจนไม่รู้ว่าตนเองตั้งครรภ์?
ขณะนี้แม่นางหวงพบช่องทางที่จะปัดความรับผิดชอบแล้ว นางจึงไม่ลังเลเลยที่จะกล่าวโทษเฉินไฉ่อีว่าไม่ใส่ใจลูกในครรภ์ อีกทั้งยังใส่ร้ายนางว่าพ่อของเด็กในท้องไม่ใช่ลูกชายของนาง!
เมื่อฟื้นคืนสติ เฉินไฉ่อจึงรู้ว่าตนได้สูญเสียลูกในครรภ์ ความเกลียดชังทําให้ขาดสติ หากไม่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นนางคงกลายเป็นแม่คนไปแล้ว! แม้ว่าพ่อของลูกจะเลวร้าย ทว่าลูกคนนี้คือความหวังเดียวของนาง! การเลี้ยงเด็กยังดีกว่าการดูแลสามีพิการตั้งมากโข!
เฉินไฉ้อฉวยโอกาสนี้บอกแม่นางหวงว่าขอพักฟื้นและทําใจอยู่ที่โรงหมอสักพักหนึ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงตัดสินใจหนีออกจากโรงหมอ!
เมื่อเห็นเช่นนั้น หมอจึงพยายามกล่าวเตือนนาง “แม่นาง! เจ้ายังออกไปเดินเตร่ไม่ได้นะ! เจ้าต้องได้รับการรักษาก่อน หากเจ้าเดินกลับเท้าเปล่าเวลานี้ ข้าเกรงว่าลมเย็นจะเข้าสู่ร่างกายและอาจทําให้เกิดภาวะตั้งครรภ์ยากในอนาคต!”