สามีข้า คือพรานป่า - ตอนที่ 300 โลกมันกลม
ตอนที่ 300 โลกมันกลม
หยุนเถียนเถียนวางแผนขับไล่เขาอยู่นานแล้ว จึงรีบฉวยโอกาสนี้ไล่ตะเพิดเขาออกไป
“ข้าไม่กล่าวเช่นนี้นอกบ้านต่อหน้าผู้คนก็ถือว่าไว้หน้าท่านมากพอแล้ว คนไร้ยางอายเช่นท่านไม่สมควรได้รับเกียรติเสียด้วยซ้ํา!”
เมื่อจินเฮ่ารู้สึกว่าสถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดแล้ว เขาจึงเหลืออดและปรี่เข้าใส่หยุ นเถียนเถียนทันที จางซึ่งเพิ่งตกใจมากทว่าบัดนี้ตนก็ไม่อาจหยุดเขาไว้ได้แล้ว
“จินเฮ่า! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
สิ้นเสียงตะโกนของจางชิงเฟิง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
กําลังภายในอันน่าพิศวง ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรที่จะจัดการบัณฑิตใจโฉดผู้นี้
หยุนเถียนเถียนเบนกายหลบกําปั้นที่ถูกประเคนมา ก่อนจะเตะเข้าที่ขาของผู้ประทุษร้าย เขาเกือบล้มลงทว่ายังทรงกายขึ้นยืนตรงอีกครั้ง
“นางเป็นเพียงสตรี ทว่าข้าไม่มีปัญญาจะเอาชนะนางได้… ช่างน่าอายนัก!” จินเฮ่าบ้าคลั่งจนคว้าเก้าอี้ข้างตัวหมายจะทุ่มใส่ศีรษะของหยุนเถียนเถียน!
หยุนเถียนเถียนไม่ถอยแต่กลับปรี่เข้าใส่ นางเหยียบเท้าของจินเฮ่าเต็มแรงก่อนจะเหวี่ยงแข้งฟาดใส่กล่องดวงใจของเขาแบบเต็ม ๆ!
เก้าอี้ตัวนั้นพลาดเป้าไป ส่วนจินเฮ่าก็ลงไปกองกับพื้นเพราะไม่อาจทรงตัวได้อีกด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงถึงสองที่
เขาต้องการกุมนิ้วเท้าของเขา ทว่าความเจ็บปวดตรงท่อนล่างของเขายิ่งแย่กว่าเสียอีก เขาจึงทําได้เพียงเกลือกกลิ้งไปกับพื้นด้วยท่าทางที่ดูไม่งามอย่างยิ่ง
“นี่หรือที่เรียกว่าบัณฑิต… น่าขายหน้าเสียจริง! เจ้าคงภูมิใจมากสินะที่ได้ทําร้ายสตรีเช่นข้า ทว่ากลับถูกข้าเล่นงานเสียเองให้ขายหน้าเสียยิ่งกว่าเก่า เจ้าจงเกลือกกลิ้งทรมานอยู่เช่นนี้ไปเถอะ!”
จินเฮ่าเจ็บระบมมากเสียจนพูดไม่ออก
จางชิงเฟิงก้าวมาหานางด้วยท่าทางสํานึกผิดอย่างยิ่ง “แม่นางหยุน… วันนี้ข้าต้องขอโทษจริง ๆ ที่ทําให้แม่นางเดือดร้อน เพียงแต่ว่าคนผู้นี้เอาแต่รบเร้าให้ข้าพามาด้วย ข้าเองก็หาเหตุผลมาปฏิเสธเขาไม่ได้เลย ความจริงปรากฏแล้วว่าชายผู้นี้เป็นคนใจทรามต่ําช้านัก ข้าสันนิษฐานว่าเขานั่นแหละเป็นคนใช้วิธีสกปรกเพื่อกันข้าไม่ให้เข้าสอบจอหงวนได้ ทว่าข้าไม่มีหลักฐานจะเปิดโปงเขา!”
หยุนเถียนเถียนยกยิ้ม “ท่านฟังสิ่งที่ข้าพูดในครั้งนั้นแล้วก็ไม่อยากทําให้คนชั่วช้าขุ่นเคืองจริง ๆ จึงไม่กล้าปฏิเสธเขาตามตรงใช่ไหมล่ะ?”
จางชิงเฟิงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าถ้อยคํานั้นของนางส่งผลต่อการกระทําของเขาจริง ทว่าเมื่อก่อให้เกิดปัญหาเช่นนี้แล้ว ก็ไม่อาจใช้เป็นข้อแก้ตัวเพื่อปัดความรับผิดชอบได้
“คุณชายจาง… ท่านรู้ไหมว่าเผชิญหน้ากับใครแล้วรับมือง่ายที่สุด?”
คุณชายบัณฑิตส่ายหน้างุนงง “แม่นางโปรดชี้แนะข้าด้วยเถิด”
หยุนเถียนเถียนนั่งลงจิบชาก่อนพูดกับเขา “คําตอบคือเผชิญหน้ากับศัตรูรับมือง่ายที่สุด… เพราะหากต้องเผชิญศัตรู ท่านย่อมรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนหยาบช้าจึงสามารถวางแผนรับมือได้ ทว่าศัตรูที่อยู่ในคราบของมิตรนั้นลอบแทงข้างหลังท่านได้อย่างแนบเนียน เมื่อท่านตัดสินได้แล้วว่า ชายผู้นี้เป็นคนโฉด ก็จงอย่าได้เกรงกลัวที่จะผลักไสคนเช่นนี้ให้เป็นศัตรูเพื่อจะได้ระมัดระวังตัวไว้?”
จางชิงเฟิงหัวเราะพลางนึกในใจว่าตัวเขาช่างโง่เง่าที่อ่านคนไม่แตกเหมือนหญิงสาวผู้นี้
“ที่แม่นางพูดมีเหตุผล… ข้าได้รับการชี้แนะจากท่านอีกแล้ว! ทว่าเราควรทําเช่นไรกับคนผู้นี้ดี?
หยุนเถียนเถียนส่ายหน้าพลางกล่าว “หากข้าเป็นชายร่างกําย่า เขาอาจจะพาใครมาแก้แค้นเรียกร้องความเป็นธรรมก็ได้ ทว่าบัดนี้คนที่ทําร้ายเขาเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งเท่านั้น ดังนั้นเขาคงไม่กล้าป่าวประกาศกับใครเพราะคงจะน่าอับอายยิ่ง หากผู้คนรู้ว่าเขาเป็นฝ่ายหาเรื่องสตรีก่อนทว่ากับพ่ายแพ้ให้แก่สตรีเช่นข้า”
“สําหรับคนเช่นนี้… ข้ารบกวนท่านลากเขาออกไปแล้วปิดประตูเสียเถิด ข้าไม่อยากวุ่นวายกับเขาไปมากกว่านี้แล้ว แม้เขาจะอ้างว่าท่านเป็นผู้พามา ทว่าสามีข้าก็คงไม่ให้ค่าเขาเช่นกัน อีกทั้งอาจทําให้คุณชายจางเสียหน้าไปด้วย ข้าหวังว่าคนโฉดเช่นเขาจะหายไปจากชีวิตท่านในไม่ช้านี้… ไม่ทราบว่าคุณชายจางคิดเห็นอย่างไร?
จางชิงเฟิงยกยิ้ม “เช่นนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด!”
จางชิงเฟิงวางพัดในมือลงแล้วพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะย่อลงลากตัวจินเฮ่าโดยไม่สนใจแววตาเจ็บแค้นนั้น แล้วจึงโยนเขาออกนอกบ้านไป
เป็นบัณฑิตที่ไม่มีปัญญาสู้กระทั่งสตรี มิฉะนั้นก็คงน่าอับอายนัก!
อย่างไรเสียก็ถือได้ว่านี่เป็นบทเรียนอย่างหนึ่งสําหรับเขา เพราะนับแต่นั้นมาจินเฮ่าก็ไม่กล้าจ้องมองสตรีด้วยสายตาสัปดนอีก หยุนเถียนเถียนลงมือสั่งสอนเขาเพียงครั้งเดียวทว่ากลายเป็นบทเรียนชั่วชีวิตของเขา
เมื่อหยุนเถียนเถียนคิดว่าต่อจากนี้ไปคงไม่มีโอกาสได้เจอชายผู้นี้อีกแล้ว ชื่อจินเฮ่าของเขาจึงถูกสลักไว้ในความทรงจําของเธอเสียอย่างนั้น
ในเช้าตรู่วันหนึ่ง หยางยู่หรงมาที่บ้านสกุนหยุนด้วยท่าทางร่าเริงแจ่มใส นางทักทายหยุนเคอ ผู้แสดงสีหน้าอึดอัดก่อนจะเกาะแขนหยุนเถียนเถียนราวกับเด็กน้อย
“เถียนเถียน! บัดนี้ข้าไม่ต้องกังวลเรื่องอนาคตแล้วล่ะ ท่านพ่อพาข้าไปพบบัณฑิตผู้หนึ่งมาเห็นว่าเขาขยันเล่าเรียนตําราอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้วย ว่าแต่น้องชายเจ้าเป็นบัณฑิตใช่ไหม? เช่นนั้นก็คงจะรู้จักสินะ? บัณฑิตผู้นั้นชื่อจีนเฮา!”
เมื่อได้ยินชื่อนั้น หยุนเถียนเถียนที่กําลังจิบชาอยู่ก็ตกใจถึงขั้นสําลักจนพ่นชาใส่หน้าหยางฟูหรงอย่างจัง!
หยางยู่หรงหลับตาปี เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าอันงดงามของหยุนเถียนเถียน… นางยังคงหวั่นไหวอยู่วันยังค่ํา
“เจ้าช่างหยาบคายนัก! ถ้าไม่ใช่เพราะความงามของเจ้าละก็ ข้าจะ…เอ่อ…”
หยุนเถียนเถียนถอนหายใจลึก ในฐานะน้องสาวที่ดีแล้ว… แน่นอนว่าเธอต้องเกรงใจพี่สาวร่วม
สาบานของตน
“ฝูหรง! ข้าไม่ได้หยาบคายเสียหน่อย เพียงแต่ชื่อนั้นมันกระตุกต่อมข้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น”
“เฮ้อ… โลกมันกลมเสียจริงนะ จินเฮ่ามาที่บ้านข้าไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ข้าสั่งสอนเขาไปเสียเยอะทีเดียว ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเจ้ามาหาข้าเพื่อบอกว่าจะแต่งงานกับเขาเสียได้!”
ดวงตาของหยางยู่หรงเบิกกว้างพลางทําหน้าบูดบึงเหมือนเด็ก นางยื่นมือมาหยิกแก้มของหยุนเถียนเถียนอย่างหมั่นเขี้ยว
“เดี๋ยวก่อนสิเถียนเถียนน้องรัก! เจ้าสั่งสอนเขาทําไมกัน แม้เขาจะไม่หล่อเหลาเท่าสามีเจ้า ทว่าเขาก็ตัวสูงที่สุดในหมู่เพื่อน ๆ นะ!”
“ฝหรง เจ้าอย่างมองเขาแค่รูปลักษณ์ภายนอกส… ข้าทําเพื่อประโยชน์ของเจ้านะ! คนอย่างจินเฮ่าไม่ใช่ชายผู้น่ารักหรอก ตอนเขามาที่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อนพอได้เห็นน้องชายข้าอ่านหนังสือก็เข้ามาดูถูก บอกว่ายังเด็กเกินไปที่จะสอบเยวี่ยนซื้อให้เสียเวลาเปล่า!”
“อีกอย่างข้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขาด้วย เจ้าสนใจจะฟังหรือไม่?”