มู่หนานจือ - บทที่ 522 ควบคุม
เจียงเซี่ยนเอ่ยจบ ก็ทิ้งเจียงลวี่กลับห้อง
พรุ่งนี้นางเข้าวัง วันนี้ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยเห็นนางสีหน้าไม่ดี ก็จะเป็นห่วงอีก
เจียงลวี่มองภาพเงาด้านหลังของเจียงเซี่ยน นานมากถึงจะได้สติกลับมา
เจียงเซี่ยนแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังเอาแต่ใจแบบนี้! หรือว่าหลี่เชียนก็ไม่สอนนางเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?
เจียงลวี่ลูบศีรษะ และจำเป็นต้องไปบอกให้ตู้เซิ่งกลับไป
——————————————————-
ในพระราชวังนอกเมืองหลวง หานถงซินนั่งขัดสมาธิอยู่ในบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง แสงไฟสลัวๆ สั่นไหวอย่างไม่แน่นอน ทำให้ใบหน้าของนางเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ อารมณ์แปรปรวน
“เจียงเซี่ยนมาเมืองหลวง แถมยังคิดจะเข้าไปอยู่วังฉือหนิง?” นางมองไฉ่อิ๋งอย่างยากที่จะปิดบังสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงได้
ไฉ่อิ๋งพยักหน้า และเอ่ยเสียงเบาว่า “ลูกศิษย์ของขันทีซุนเป็นคนบอก ไม่ผิดอย่างแน่นอน ว่ากันว่า…ขันทีตู้ยังถูกฝ่าบาทส่งไปที่จวนเจิ้นกั๋วกงด้วย ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลยเพคะ!”
หานถงซินอ้าปาก สุดท้ายเม้มเป็นเส้นอย่างเกลียดชัง และยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า “กลับวังก็ดีเหมือนกัน! จะได้ให้นางดูว่า ตอนนี้สถานการณ์ในวังนี้เป็นอย่างไร? ใครเป็นผู้ดูแลและมีสิทธิตัดสินใจเรื่องในวังอยู่?”
ไฉ่อิ๋งยิ้มพลางขานเสียงเบาว่า “เพคะ” และไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ทว่าในใจกลับกำลังครุ่นคิด ไทฮองไทเฮาไม่เคยคุมงาน แต่เจอท่านหญิงเจียหนาน นั่นก็ไม่เหมือนกันแล้ว เฉาไทเฮาอยู่ในมือนางยังเสียเปรียบ เกรงว่าฮองเฮาจะด้อยกว่า ทว่าฮองเฮาก็พูดมีเหตุผลเช่นกัน เมื่อก่อนฮ่องเต้ถูกเฉาไทเฮาคุมอยู่ ไทฮองไทเฮาฐานะเท่าเทียมกันและต้านทานเฉาไทเฮาได้อย่างสูสีเพราะยืนอยู่ฝ่ายฮ่องเต้ เวลานี้ฮ่องเต้ว่าราชการด้วยตนเองแล้ว หากไทฮองไทเฮาแตกต่างจากฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็คงจะไม่ยืนอยู่ฝ่ายไทฮองไทเฮาแล้ว…แต่ยืนอยู่ฝ่ายฮองเฮา…นั่นก็ต้องให้ฮองเฮาดึงฮ่องเต้มาเป็นพวกให้ได้เช่นกัน
นึกถึงความได้ใจของนางในข้างกายนางในเฉินเมื่อหลายวันก่อน นางก็รู้สึกท้อแท้เล็กน้อยทันที
เวลานี้ทำได้เพียงทำไปคิดไปแล้ว
ท่านหญิงเจียหนานนั้น…ล่วงเกินไม่ได้อย่างแน่นอน
ไฉ่อิ๋งคิดความคิดของตนเอง พลางประจบประแจงต่อหน้าหานถงซินเล็กน้อย และดูแลให้หานถงซินพักผ่อน ถึงจะโล่งอก และออกจากตำหนักของหานถงซิน
มีนางในที่สนิทกับนางโบกมือให้นาง
นางเดินไปอย่างเงียบๆ
นางในคนนั้นก็กดคอลงและเอ่ยว่า “ฝ่าบาทคิดจะเสด็จกลับวังพรุ่งนี้ แต่คิดจะแอบกลับไป เห็นว่าท่านหญิงเจียหนานเข้าวังพรุ่งนี้ ฝ่าบาทจะกลับวังไปดูหน่อย แล้วก็ลูกศิษย์คนหนึ่งข้างกายขันทีซุนกลับวังคืนนี้ เห็นว่าจะไปพบไทฮองไทเฮา และปรึกษากับไทฮองไทเฮาว่าท่านหญิงพักที่ไหน...”
ไฉ่อิ๋งอึ้งไป
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้ท่านหญิงเจียหนานออกเรือนแล้ว ต่อให้ยังไม่ออกเรือน ในวังก็ไม่ใช่สถานที่ที่ค้างคืนได้ตามใจชอบเช่นกัน ย่อมต้องพักที่วังฉือหนิงหรือวังคุนหนิงของฮองเฮา หรือว่าจะเข้าพักที่วังทั้งหกตะวันออกและตะวันตกอย่างนั้นหรือ?
ความคิดนี้ฉายวาบผ่านไปในใจของนาง และไม่นานก็ถูกนางลืมไปจนหมดสิ้นเหมือนรังเกียจ
หากฮ่องเต้ชอบท่านหญิงเจียหนาน หานถงซินจะได้เป็นฮองเฮาได้อย่างไร?
นางกำชับนางในคนนั้น “เจ้าช่วยข้าจับตาดูไว้ มีเรื่องอะไรก็มาบอกข้า” นางพูดไปก็ยัดถุงเงินถุงหนึ่งให้นางในคนนั้น
นางในคนนั้นเข้าใจ และรีบสอดถุงเงินเข้าไปในกระเป๋า แล้วยิ้มให้นางพลางขอบคุณ และหนีไปอย่างเร็วมาก
ไฉ่อิ๋งอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก
ต่อให้สนิทกันแค่ไหน ไม่มีเงินไกล่เกลี่ย สุดท้ายคนอื่นก็จะไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยนางเช่นกัน
ในวัง นางมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว
ทว่าท่านหญิงเจียหนานเก่งมากทีเดียวที่สนิทกับฮ่องเต้ขนาดนั้น ไม่อย่างนั้น…ให้หานฮองเฮาเข้าทางท่านหญิงเจียหนาน?
ทำไมหานฮองเฮาไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ทุกคนต่างก็คิดสาเหตุไม่ออก คนส่วนใหญ่ล้วนเดาว่าเป็นเพราะฮ่องเต้แพ้พนันเฉาไทเฮา จึงพาลโกรธมาถึงหานฮองเฮา หากเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้สนิทกับท่านหญิงเจียหนาน ฮ่องเต้ก็น่าจะฟังคำพูดของท่านหญิงเจียหนานถึงจะถูก
แต่หานฮองเฮาไม่ใช่คนที่ฟังคำแนะนำของคนอื่น
ได้ยินว่าเมื่อก่อนตอนที่หานฮองเฮายังไม่แต่งงานสนิทกับคุณหนูใหญ่ของจวนจิ้นอันโหวมาก...นางนึกถึงจดหมายที่หลายวันก่อนหานฮองเฮาให้คนส่งไปฝูเจี้ยนอย่างเร็วที่สุด
หากฮูหยินซื่อจื่อจิ้งไห่โหวสามารถโน้มน้าวฮองเฮาได้ก็ดี
ทว่าฮ่องเต้ก็แปลกจริงๆ เช่นกัน สามีของท่านหญิงเจียนหนานไม่ถูกแต่งตั้งเป็น ‘สามีของท่านหญิง’ …ฮ่องเต้สนิทกับท่านหญิงเจียหนานหรือไม่กันแน่?
ในใจนางแอบมีความคิดหนึ่ง แต่กลับไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ ทรมานนางทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน
——————————————————-
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับหลับสบายทั้งคืน วันรุ่งขึ้นตอนที่ตื่นนอน หน้าตามีชีวิตชีวา หน้าแดงเปล่งปลั่ง และสีหน้าดีมาก
นางรับประทานอาหารเช้าเป็นเพื่อนฮูหยินฝาง และถูกฮูหยินฝางดึงไว้กำชับนานมาก ถึงจะถูกฮูหยินฝางส่งขึ้นรถม้า
เจียงเซี่ยนเข้าวังอย่างดีใจตลอดทาง
ไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย และพวกหลิวเสี่ยวหม่านต่างต้อนรับนางหน้าประตูวังฉือหนิง
หลังจากหลิวเสี่ยวหม่านเข้ามาคารวะนางยังเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไทฮองไทเฮาออกพระราชเสาวนีย์แล้ว พรุ่งนี้ท่านหญิงชิงฮุ่ยจะเข้าวังขอรับ”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็คล้องแขนของไทฮองไทเฮาอย่างดีใจ และยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า “ทีนี้ดีแล้ว พวกเราก็เล่นไพ่ด้วยกันได้แล้ว!”
ไทฮองไทเฮาเดินเข้าไปข้างใน พลางหัวเราะและเอ่ยว่า “เจ้าอยู่ตระกูลหลี่ไม่มีคนเล่นไพ่เป็นเพื่อนเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“นั่นไม่เหมือนกัน!” เจียงเซี่ยนหยอกให้ไทฮองไทเฮาอารมณ์ดี โดยทำหน้ามุ่ยและเอ่ยว่า “อยู่ตระกูลหลี่หม่อมฉันใหญ่สุด มีแต่หม่อมฉันให้รางวัลคนอื่น อยู่ที่นี่หม่อมฉันเล็กสุด ทุกคนต้องยอมให้หม่อมฉัน”
“ดูสีหน้าท่าทางนี้สิ!” ไทฮองไทเฮาถูกหยอกจนหัวเราะจริงๆ แล้ว และเอ่ยว่า “ออกไปเพียงแค่ไม่กี่วัน เริ่มเสียดายแม้แต่เงินรางวัลแล้ว เสียแรงที่ข้าให้สินเดิมเจ้ามากขนาดนั้น ยังไม่พอให้เจ้าใช้จ่ายอีกอย่างนั้นหรือ?”
“โธ่ นี่หม่อมฉันก็ต้องสะสมทรัพย์สินให้พวกลูกของหม่อมฉันในอนาคตไม่ใช่หรือ?” เจียงเซี่ยนพูดจาเพ้อเจ้อ
ไทฮองไทเฮาจนใจและให้ท้าย “หลี่เชียนสอนให้เจ้าเสียคนแล้ว ถึงได้กล้าพูดจามั่วซั่วไปหมด”
เจียงเซี่ยนหัวเราะ
ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยนั้นคนหนึ่งสั่งให้พวกขันทีย้ายหีบสัมภาระ อีกคนจัดห้อง
ส่วนเจียงเซี่ยนคุยเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย หลิวเสี่ยวหม่าน และเมิ่งฟางหลิงร่วมสนุกอยู่ข้างๆ เพียงชั่วขณะห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิงก็พูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุข จนคึกคักมาก แม้แต่ฉลองปีใหม่ ก็ไม่มีความสุขแบบนี้เช่นกัน ไทฮองไทเฮายิ่งมีความสุขจนยิ้มไม่หุบตลอด ทว่าตอนที่รับประทานอาหารกลางวัน ไทฮองไทเฮากลับกินแค่ข้าวต้มครึ่งถ้วยกับหมั่นโถวหนึ่งลูกก็ไม่กินแล้ว
พวกเมิ่งฟางหลิงอดที่จะแปลกใจไม่ได้
ไทฮองไทเฮามองเมิ่งฟางหลิงทีหนึ่งเหมือนกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่าง
พวกเมิ่งฟางหลิงไม่เอ่ยสิ่งใด
แต่เจียงเซี่ยนกลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ…เพราะก่อนที่นางจะออกจากวัง ไทฮองไทเฮาก็บำรุงร่างกายแบบนี้
ทว่าพอถึงตอนที่ไทฮองไทเฮากับเจียงเซี่ยนต่างคนต่างกลับไปพักนอนกลางวันที่ห้องหลังอาหารกลางวัน ไทฮองไทเฮาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับเมิ่งฟางหลิงว่า “เป่าหนิงยังเด็กอยู่เลย ฝ่าบาทก็เป็นคนใจดำ หากข้าไม่รักษาสุขภาพ และมีชีวิตอยู่อีกสักสองสามปี ในอนาคตนางจะจบอย่างไร ต่อให้ข้าตาย อย่างไรก็ต้องสนับสนุนให้หลี่เชียนแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ สร้างความดีความชอบในการรบ และเป็นขุนนางใหญ่ขั้นสูงสุดแล้วถึงจะตายได้! ไม่อย่างนั้นข้าไม่มีทางหลับตาได้!” นางพูดจบ ก็เอ่ยอีกว่า “คนที่ฝึกไทเก๊กที่เจ้าเอ่ยถึงครั้งก่อนนั้นเป็นใคร เรียกนางเข้ามาในวัง ต่อไปฝึกเป็นเพื่อนข้าทุกวัน ได้ยินว่าสิ่งนั้นสามารถเพิ่มอายุและยืดอายุขัยได้”
ตั้งแต่เจียงเซี่ยนแต่งงาน ไทฮองไทเฮาก็ตามใจตนเองเล็กน้อย
ของกินกับเสื้อผ้าต่างก็แล้วแต่อารมณ์ ใครเตือนก็ไม่ฟัง
ตอนนี้เริ่มควบคุมตนเองใหม่อีกครั้ง เพื่อเจียงเซี่ยน
———————————–