ที่จริงแล้ว ข้าคือเซียนผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 44
“ฟู่–“
ฉินม่านหยุนหายใจเข้าเพราะสิ่งที่ ลั่วซือหยู พูดนั้นน่าทึ่งเกินไป
ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมนางเปิดปากและพูดว่า: “ซือหยู เรื่องนี้มันสำคัญมากเจ้าไม่สามารถพูดไร้สาระได้! เหนือกว่าเทพนี่มันไม่น่าเชื่อเลยสักนิด!”
”พี่ฉิน ข้าไม่ได้กล่าวไร้สาระเลยแม้แต่น้อย … ข้าคิดว่าการประเมินของข้าอาจต่ำไปด้วยซ้ำ!” ดวงตาของ ลั่วซือหยู เต็มไปด้วยความจริงจังและนางก็ประหลาดใจในใจลึก ๆ
ถ้านางไม่ได้เห็นมันด้วยตาของนางเองนางคงไม่เชื่อว่ามีผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้อยู่ในโลก
”เจ้า……”
ดวงตาของ ฉินม่านหยุนเต็มไปด้วยความซับซ้อนและนางไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะนางรู้ว่าสิ่งนี้ไม่ควรเชื่อได้ แต่มีเสียงในใจของนางบอกนางว่ามันเป็นเรื่องจริง!
เหนือเทพมันคือระดับอะไร
ขอบเขตของลั่วซือหยูนั้นต่ำนางอาจไม่รู้น้ำหนักของคำทั้งสองนี้ แต่นางเข้าใจ!
ในโลกแห่งการฝึกฝนสู่ความเป็นอมตะในปัจจุบันไม่มีใครสามารถฝึกตนสู่ความเป็นอมตะได้มาหลายพันปีแล้ว ว่ากันว่าเส้นทางแห่งความเป็นอมตะถูกตัดขาดและมันยากกว่าเดิมหลายร้อยเท่าที่จะกลายเป็นอมตะ!
เพื่อที่จะกลายเป็นอมตะมีผู้มีพรสรรค์ที่น่าทึ่งมากมายในโลกแห่งการฝึกตนพยายามใช้วิธีการต่างๆมากมาย แต่สุดท้ายพวกเขาก็จบลงด้วยพ่าแพ้และมีเพียงความเกลียดชังที่เหลืออยู่เท่านั้น!
เมื่อเห็นว่าไม่มีความหวังที่จะกลายเป็นอมตะสัตว์ประหลาดเก่าหลายตัวจึงเลือกที่จะล่าถอยและปิดด่านยืดอายุ
อย่างไรก็ตาม … ใครจะคิดว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่เหนือเทพ !
ฉินม่านหยุนรู้สึกเพียงว่าการหายใจของนางยากขึ้นและสมองของนางก็เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
มันคือความจริงหรือ?
หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถอนหายใจหากข่าวนี้เป็นจริงมันจะทำให้เกิดความโกลาหลทั่วโลกผู้ฝึกตน!
เมื่อเส้นทางสู่ความเป็นอมตะถูกตัดขาด การปรากฏตัวของผู้อมตะในโลกนี้ก็ไม่ต้องพูดถึง
ฉินม่านหยุนหรี่ตาของนางมองตรงไปที่ ลั่วซือหยู ทันใดนั้นก็โค้งคำนับให้ ลั่วซือหยู อย่างเคร่งขรึม “ซือหยู ในนามของ วังเต๋าหลินเซียนทั้งคน ข้าขอร้องโปรดแนะนำข้าให้รู้จักกับผู้เชี่ยวชาญท่านนี้ด้วยเถิด”
“ พี่ฉิน ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
ทันใดนั้น ลั่วซือหยู ก็ตื่นตระหนกนางต้องการช่วย ฉินม่านหยุนแต่พบว่านางไม่สามารถช่วยได้
นี่คือนักบุญของ วงเต๋าหลินเซียน ตอนนี้นางเต็มใจที่จะทำเช่นนั้นหลังจากได้ยินเรื่องของปรมาจารย์ ลั่วซือหยู ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ
ในท้ายที่สุดนางก็ถอ??ห่างจากเมือง ลั่วเซียน ไปทางตะวันตก 10 กิโลเมตร มีความเจริญน้อยกว่าเมือง ลั่วเซียน แต่ก็มีตลาดเล็ก ๆ
ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ ลั่วซือหยู พบกับ เมิ่งจุนเหลียง เนาวได้ติดตามความเคลื่อนไหวของเขาตลอด
นางคิดไม่ถึงว่าเขากำลังเลียนแบบ ไซอิ๋ว จริงๆ
ใช้ ลั่วเซียนเฉิง เป็นจุดเริ่มต้นและมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก!
ยิ่งไปกว่านั้นไม่เหมือนกับการเดินทางของผู้ฝึกตนพลังอมต ะเขาเดินเท้าเปล่าทีละขั้นเผชิญหน้ากับภูเขาและแม่น้ำบางครั้งจะมีสัตว์อสูรขวางทาง แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะเอาชนะมันได้หรือไม่
ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะหยุดเขาได้
จุดแวะแรกของ เมิ่งจุนเหลียง อยู่ที่หมู่บ้านนี้
ในที่สุด ลั่วซือหยู ก็ได้ยินเรื่อง “ไซอิ๋ว” นางกำลังคิดในใจและรู้สึกตกใจกับโลกสวรรค์ และนางจะมาฟังตรงเวลาทุกวัน
นี่คือคำสอนของมหาปราชญ์เปรียบได้กับโอกาสใด ๆ
วันนี้ข้าจะพูดคุยเกี่ยวกับ ราชาวานรที่จะไปที่ บนสวรรค์ดังนั้นข้ารอคอย
ฉินม่านหยุนมองไปที่อาคารมนุษย์รอบ ๆ ตัวเขาด้วยความสงสัยและอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “เด็กถือหนังสือของผู้เชี่ยวชาญมาทำอะไรที่นี่”
ใบหน้าของ ลั่วซือหยู เต็มไปด้วยความนับถือและนางก็พูดว่า: “นักเทศน์!”
”นักเทศน์?” ฉินม่านหยุนเปิดปากของนางรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย
คำนี้ชใช้แบบไม่เป็นทางการ เแต่ละนิกายจะใช้การเทศน์เพื่ออธิบายเมื่อบรรพบุรุษออกไปเทศนาเท่านั้น
ลั่วซือหยู เตือนอย่างเคร่งขรึม: “หลังจากเข้าไปในร้านอาหารแล้วท่านต้องเงียบและฟังเรื่องราวของนักปราชญ์”
เรื่องเล่าสำหรับปุถุชน?
คิ้วของ ฉินม่านหยุนได้แต่ย่นเล็กน้อยและนางก็เต็มไปด้วยความสงสัยขณะที่นางเฝ้าดูมนุษย์ที่มามากขึ้นในร้านอาหาร
นางรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอยู่ในใจเพราะนางและ ลั่วซือหยู ต่างก็มีความงามที่ไม่เหมือนใครในโลกแห่งการฝึกฝนความเป็นอมตะ โดยธรรมชาติแล้วพวกนางมักดึงดูดสายตาของผู้คนรอบ ๆ ตัวนาง สายตาพวกนี้ทำให้ทั้งตัวของนางเต็มไปด้วยความอึดอัด ราวกับเหมือนจะมีมดหลายพันตัวคลานอยู่
นางเป็นหญิงงามในโลกแห่งการฝึกตน นักบุญแห่งวังเต๋า ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยวนหยิงและการดำรงอยู่ของผู้สูงศักดิ์ มีแต่เด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ในการฝึกตนเท่านั้นที่กล้ามอนางโดยไม่เกรงกลัว
แต่เท่ออยู่ที่นี่ นางถูกมองโดยมนุษย์กลุ่มใหญ่นางรู้สึกอึดอัดมาก
ในเวลาปกตินางอาจจะเดินจากไปหรือกลายร่างเป็นเทพตัวสูงเพื่อไม่ให้มนุษย์กล้ามองนางอีก
แต่ที่นี่นางได้รับคำสั่งจาก ลั่วซือหยู ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและนางก็ทำได้แค่อดทน
”ซือหยูความเชื่อมโยงระหว่างการเล่าเรื่องและการเทศนาคืออะไร” ฉินม่านหยุนถาม
ขณะที่ ลั่วซือหยู กำลังจะพูดเขาก็เห็นร่างที่ทางเข้าของร้านอาหารและกลืนสิ่งที่นางกำลังจะพูดทันที “นักปราชญ์อยู่ที่นี่แล้ว จำไว้ว่าอย่าส่งเสียงดังรบกวนเขาตอนที่กำลังเล่าเรื่อง !”
ฉินม่านหยุนยังมองไปที่นักปราชญ์
เขาสวมชุดนักปราชญ์สีน้ำเงินที่เก่าและลมหายใจที่เขาหายใจเข้าออกแสดงฝห้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ธรรมดา
สิ่งเดียวที่เป็นเอกลักษณ์คือเขาเดินเท้าเปล่าเท้ามีดินโคลนเปรอะเปื้อนไปทั่วเท้า
เขาเป็นเด็กถือหนังสือของปรมาจารย์?
ฉินม่านหยุนมองไปที่ ลั่วซือหยู ข้างๆนาง แต่เห็นว่าใบหน้าของนางแดงขึ้นดวงตาของนางมีความคาดหวังและตื่นเต้นและมีร่องรอยของความกลัวรวมอยู่ด้วย
การแสดงออกเช่นนี้มันคือความรู้สึกของนางจริงๆ
เด็กถือหนังสือคนนี้เป็นตัวตนแบบไหนที่คุ้ทำให้ ลั่วซือหยู เป็นแบบนี้?
ในขณะนี้การจ้องมองของนางลดลงและนางสังเกตเห็นว่ามีแสงที่อยู่ห่างไกล เข้ามาด้วยความเร่งรีบจากนั้นก็หยุดที่ประตูร้านอาหาร
คน ๆ นี้ดูกังวลเมื่อเขามาที่ร้านอาหารเขาเห็นว่านักปราชญ์ยังไม่ได้เริ่มพูดเขาก็โล่งใจและยิ้ม
ฉินม่านหยุนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ลั่ว … ลั่วฮวง ?!”