เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 953 ดอกไม้วิญญาณ (4) ตอนที่ 954 ดอกไม้วิญญาณ (5)
ตอนที่ 953 ดอกไม้วิญญาณ (4) ตอนที่ 954 ดอกไม้วิญญาณ (5)
ตอนที่ 953 ดอกไม้วิญญาณ (4)
เฟิงหรูชิงบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน มองสีท้องฟ้าแล้วดวงตาของนางก็มีรอยยิ้มสดใสและอ่อนโยน
“กั๋วซือ พวกเราไปกันเถอะ”
ใบหน้าหนานเสียนนิ่งเย็น ก่อนที่จะจากไปสายตาของเขาหันไปมองเหล่าดอกไม้วิญญาณนิ่งๆ
ไม่มีใครสังเกตเห็น ในตอนที่สายตาของหนานเสียนกวาดไป ใบของดอกไม้วิญญาณเหล่านั้นสั่นไหวภายใต้สายลม ราวกับผักกาดน้อยๆ ที่กำลังสั่นสะท้าน…
…
วันรุ่งขึ้น
หน้าของเฉินชิงเยียนถูกพันเอาไว้ แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังสามารถเห็นระดับความบวมแดงที่แก้ม
ทั้งนอกทั้งในพันอยู่หลายชั้น มองดูเหมือนซาลาเปาอ้วนกลม
“ชิงเยียนฮูหยิน เกิดเรื่องใหญ่ไม่ดีขึ้นแล้ว!”
สาวใช้รีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอกประตู หายใจหอบเหนื่อย “เมื่อครู่นายน้อยกับเส่าฮูหยินพาคนกลุ่มหนึ่งไปตัดทำลายต้นไม้และดอกไม้ทั้งหมดในบ้านของนายผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”
“เจ้าพูดอะไร?”
ร่างของเฉินชิงเยียนสั่นจนเกือบจะกลิ้งลงจากเตียง
มือของนางบีบไหล่สาวใช้แน่น เจ็บจนน้ำตาของสาวใช้เกือบจะไหลออกมา
“เมื่อครู่เจ้าพูดอะไร? หนานซู่อีกับมู่ชิงอิ้นไปทำอะไร?”
หากไม่ใช่ใบหน้านั้นถูกผ้าพันเอาไว้ เกรงว่าจะได้เห็นความโกรธและความดุร้ายบนใบหน้าของนาง
ยังมีความกลัวอยู่ด้วย
ใช่แล้ว เฉินชิงเยียนกำลังกลัว!
ที่นางกลัวย่อมไม่ใช่ซู่อีกับมู่ชิงอิ้น แต่เป็น…คนที่ทุกคนในตระกูลมู่ไม่รู้
สาวใช้กัดริมฝีปาก “เส่าฮูหยินกับนายน้อยพาคนไปตัดดอกไม้กับต้นไม้ทั้งหมดในบ้านนายผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”
เฉินชิงเยียนตัวสั่นทั้งตัว ดวงตาของนางฉายแววรุนแรงและชั่วร้าย “ข้าจะไปบ้านนายผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ เจ้ารีบไปเชิญนายท่านรองมา เร็วเข้า!”
หากยังไม่มาก็จะสายเกินไปแล้ว!
เฉินชิงเยียนสาวเท้าวิ่งออกไปนอกห้อง สายตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก วิ่งเร็วมากทิ้งเหล่าสาวใช้ติดตามไว้เบื้องหลัง
ไกลออกไปนางเห็นซู่อีที่กำลังสั่งการทุกคนตัดต้นไม้ ยังมีเฟิงหรูชิงที่กินองุ่นดูละครอยู่ด้านข้าง
มู่ชิงอิ้นยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างๆ ซู่อี สายตาของหนานเสียนหยุดอยู่ที่เฟิงหรูชิงตั้งแต่ต้นจนจบ…
คนพวกนี้ไม่มองเฉินชิงเยียนที่รีบร้อนเข้ามาแม้แต่น้อย
“ท่านพี่ซู่อี นี่ท่านกำลังทำอะไร?” เฉินชิงเยียนเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ในใจ นางกวาดตามองคนที่กำลังถอนดอกไม้อยู่ใบหน้าก็ซีดขาว
ดอกไม้ที่ถูกคนพวกนี้ถอนออกมามีไม่น้อยแล้ว โชคดีที่นางมาเร็วยังพอมีเหลืออยู่บ้าง
หากดอกไม้เหล่านี้ถูกตัดทำลายหมดเช่นนั้นนางก็จบสิ้นเป็นแน่!
คนคนนั้นจะต้องไม่ปล่อยนางไป!
“พวกเจ้ายังไม่หยุดมืออีก! ที่นี่คือบ้านของนายผู้เฒ่าใครก็ห้ามบังอาจ!”
บรรดาคนใช้ชะงักแล้วหันไปมองทางซู่อีทันที
ซู่อีเลิกคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้าทำต่อไป”
ได้ยินดังนั้นคนเหล่านั้นก็เริ่มถอนเหล่าดอกไม้วิญญาณ
ใบหน้าที่ถูกพันไว้ของเฉินชิงเยียนเกือบจะบิดเบี้ยว นางกำหมัดแน่นจึงจะอดทนไม่ลงมือได้
คนพวกนี้ปกตินางดีต่อพวกเขามาก ตอนนี้กลับช่วยซู่อีจัดการนาง!
ทว่าเฉินชิงเยียนจะรู้ได้อย่างไรว่าในใจของบรรดาคนรับใช้นั้นแตกตื่นยิ่งนัก
เมื่อคืนนี้ข่าวแพร่กระจายไปทั่วแล้วนายท่านรองกับชิงเยียนฮูหยินถูกคนตี ทั้งยังเป็นคุณชายหนานเสียนสั่งให้คนลงมือ พวกเขาเหล่าคนใช้ต่อให้ปกติจะได้รับผลประโยชน์มากเพียงใดก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของซู่อี
ไม่มีใครไม่กลัวตาย
เทียบกับตายแล้วพวกเขายอมละทิ้งเฉินชิงเยียน
นี่ก็คือความจริงของตระกูลมู่!
“ท่านพี่ซู่อี!” เฉินชิงเยียนตื่นตระหนก นางหันไปมองซู่อีดวงตาฉายแววน่าเวทนา “ข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดอะไรทำให้ท่านโกรธ แต่ของเหล่านี้ข้าเก็บเมล็ดมาก็เพราะดีต่อนายผู้เฒ่า หากท่านโกรธข้าท่านก็ระบายที่ข้า เหตุใดต้องเอายาวิเศษเหล่านี้มาระบายอารมณ์ด้วย?”
……………
ตอนที่ 954 ดอกไม้วิญญาณ (5)
ซู่อีไม่ขยับเขยื้อนมองเฉินชิงเยียนอย่างถือตัว
เฉินชิงเยียนตื่นตระหนกในใจ กัดฟันคุกเข่าลงภายใต้สายตาของทุกคน
“ท่านพี่ซู่อี สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงกายของข้า ขอท่านได้โปรดปล่อยพวกมันไปเถอะ ข้าใช้เงินไปมากมายอีกทั้งยังคุกเข่าอยู่หลายวันหลายคืนจึงจะได้ยาวิเศษมาจากในมือของผู้อื่น ยาวิเศษเหล่านี้มีประโยชน์ต่อร่างกายของนายผู้เฒ่า ขอร้องท่าน…อย่าทำลายหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดของข้าเลย ข้าขอร้องท่านแล้ว…”
เสียงของนางสะอึกสะอื้นทำให้คนทั้งลานล้วนได้ยินอย่างชัดเจน
เฉินชิงเยียนเห็นซู่อีไม่พูดอะไรก็คลานเข่าไปทางเฟิงหรูชิง น้ำเสียงเศร้าสร้อยแฝงด้วยน้ำตา
“แม่นางเฟิง ขอร้องเจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมท่านพี่ซู่อีที หากเมื่อคืนพวกเจ้ายังระบายอารมณ์ไม่พอพวกเจ้าก็ตีข้าต่อ แต่ข้าไม่รู้ว่านายผู้เฒ่าทำผิดอะไรพวกเจ้าจึงจะทำลายยาวิเศษเหล่านี้ เป็นคนจะอกตัญญูไม่ได้ นายผู้เฒ่าดีต่อท่านพี่ซู่อีเช่นนี้นางจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นได้อย่างไร?”
เฟิงหรูชิงหลุบตาลงดวงตาเย็นชาจ้องมองไปยังเฉินชิงเยียน “เจ้าทำเพื่อนายผู้เฒ่าจริงหรือว่าต้องการจะทำร้ายเขาในใจเจ้ารู้ดี”
เฉินชิงเยียนใจเต้นแรงกัดริมฝีปากแน่น
เฟิงหรูชิงรู้อะไรกันแน่?
ไม่!
เป็นไปไม่ได้!
คนคนนั้นเคยพูดไว้ว่าในโลกนี้ไม่มีใครรู้จักเชียนเถิงหลานกับดอกไม้วิญญาณ
แม้แต่ปรมาจารย์เชียนคุนกับปรมาจารย์ไห่หรงล้วนดูไม่ออกยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหญิงสาวคนหนึ่ง?
นางทำเช่นนี้เพียงเพราะจงใจจะแก้แค้นนางก็เท่านั้น!
“เฟิง! หรู! ชิง!”
มู่หลิงเพิ่งตามมาทันก็ได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิง เขาโมโหจัดรีบเดินไปตรงหน้าเฉินชิงเยียนแล้วพยุงหญิงอ่อนแอที่คุกเข่าอยู่บนพื้นขึ้น
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจ้องหน้าเฟิงหรูชิงเขม็ง
แน่นอนว่ามู่หลิงในตอนนี้หน้าถูกพันราวกับขนมบ๊ะจ่าง โผล่ออกมาเพียงตา จมูก และปาก
“พอแล้ว พวกเจ้าจะทำร้ายเฉินชิงเยียนไปถึงเมื่อใดกัน? นางคิดถึงคนอื่นในทุกๆ เรื่อง พวกเจ้ากลับตั้งเป้ากับนางทุกเรื่อง! แล้วยังทำลายหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดของนางอีก อย่าลืมว่าหากเจ้าแต่งเข้าตระกูลมู่นางก็คือแม่ของเจ้า เจ้าไม่เคารพผู้ใหญ่เช่นนี้สวรรค์จะต้องไม่ละเว้นเจ้า!”
เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่ม “หากสวรรค์ไม่ละเว้นข้าละก็ ข้าเชื่อว่ากั๋วซือของข้าจะต้องทำลายสวรรค์นี่ให้ข้า”
รอยยิ้มของหนานเสียนบางเบา ความรู้สึกที่ถูกนางพึ่งพิงช่างดีจริง…
“เฟิงหรูชิง!” มู่หลิงโกรธจนอกจะระเบิด เขากัดฟันแน่นเอ่ยออกมาทีละคำ “เจ้าไม่ภักดีไม่มีคุณธรรม ไม่กตัญญูไม่มีมนุษยธรรม เจ้าควรจะ…”
เสียงมู่หลิงหายไปทันทีที่เห็นสายตาของหนานเสียน ในใจของเขาเกิดความขลาดเขลาขึ้นมา
พ่อกลัวลูกชาย?
ที่จริงก่อนหน้านี้มู่หลิงก็เกรงกลัวหนานเสียน ไม่เช่นนั้นเขาไม่มีทางไม่ไปหาเขาแล้วส่งคนรับใช้ตระกูลมู่ไปหาเขาแทน
แต่เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อของหนานเสียน หนานเสียนไม่มีทางลงมือกับเขาจริงๆ และไม่มีทางทำให้เขาอึดอัดต่อหน้าทุกคน…จนถึงเมื่อคืนวานเขาจึงได้เขาใจว่าตัวเองคิดมากไป
หนานเสียนตีเขาได้จริงๆ!
ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้เห็นสายตาของหนานเสียน มู่หลิงที่เมื่อครู่ยังมีคำมากมายที่อยากจะด่าออกไปก็สงบนิ่งลงทันที
เขากลัวว่าหากยังพูดต่อไปหนานเสียนไม่เพียงแต่จะตีเขาแต่จะตีเฉินชิงเยียนด้วย
“ที่เฉินชิงเยียนพูด…ก็เป็นเรื่องจริง” ลำคอมู่หลิงสั่นก็ยังเรียกความกล้าพูดออกไป ทว่าเสียงของเขาเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “พวกนี้ล้วนเป็นยาวิเศษดีต่ออาการป่วยของนายผู้เฒ่า นางทั้งคุกเข่าทั้งขอร้องถึงจะขอมาให้นายผู้เฒ่าได้ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ชอบเฉินชิงเยียน แต่จะให้หยาดเหงื่อแรงกายของเฉินชิงเยียนเสียไปเปล่าๆ ไม่ได้”
…………….