เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3504 แผนการ ตอนที่ 3505 จากไปเงียบๆ
ตอนที่ 3504 แผนการ ตอนที่ 3505 จากไปเงียบๆ
ตอนที่ 3504 แผนการ
“ไม่ต้องคิดมากเกินไป ตอนนี้พวกเราอยู่ในโลกของพวกเราสองคนอย่างมีความสุขเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ขณะเดียวกันก็กอดเอวนาง “ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นรอบๆ!”
สองคนเดินเข้าไปข้างใน เฟิ่งจิ่วถามว่า “พวกซ่งหมิงไปแล้วหรือ”
“พวกเขายังอยู่ในวัง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ จากนั้นก้มหน้ามองนางพลางถามว่า “เจ้าอยากให้พวกเขาไปก่อนหรือ”
“อืม ด้วยพลังของพวกเขา หากประมุขบัวดำบุกมาจริง อาจไม่เหลือพื้นที่ให้โต้ตอบมากเท่าไรนัก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น มิสู้ให้พวกเขาจากไปก่อน พวกเราจะได้ไม่ทำให้พวกเขาเดือดร้อน”
เฟิ่งจิ่วกล่าวพลางครุ่นคิด “ข้าอยากให้พวกเขาไปฝึกบำเพ็ญในสำนักบนโลกเบื้องบน”
“เรื่องนี้ไม่ยาก กลับไปแล้วเขียนจดหมายแนะนำพวกเขา ให้พวกเขาไปรายงานต่อสำนักโลกเบื้องบนก็ใช้ได้แล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดพลางเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับนาง
“เจ้าจะพาข้าไปเดินเล่นที่ไหน ข้าเคยมาที่จวนนี้แล้ว นับว่าคุ้นเคยเช่นกัน ในวังก็ไม่เห็นมีอะไรน่าชมเท่าไร” เฟิ่งจิ่วเอ่ยจบก็ยื่นมือไปเด็ดดอกไม้ในสวนมาจับเล่น
“เจ้าอยากไปที่ไหน ข้าจะไปเป็นเพื่อน” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว
เฟิ่งจิ่วคิด “พวกเราออกไปข้างนอกต้องดึงดูดสายตาคนแน่ อยากทำอะไรตามใจคงเป็นเรื่องยากมาก และในเมื่อคนโลกเบื้องบนและเบื้องล่างล้วนก็รู้จักพวกเรา มิสู้…”
“มิสู้อะไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเลิกคิ้วถาม
“พวกเราปลอมตัว ไปดูแผ่นดินใหญ่ที่ประมุขเทียมฟ้าอยู่เถอะ!” ดวงตานางทอประกาย “เขาสร้างเขตแดน ตั้งตนเป็นประมุข แม้อยู่ที่โลกเบื้องบน ทว่ากลับอยู่นอกท้องฟ้าของโลกเบื้องบน ตอนนี้เขาร่วมมือกับประมุขบัวดำ ข้าอยากไปดูแผ่นดินใหญ่ที่พวกเขาอยู่สักหน่อย ดีไม่ดีอาจหาโอกาสจัดการพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะลงมือได้”
“พวกเราไปกันสองคนหรือ”
“อืม พวกเราไปกันสองคน เป็นอย่างไร” นางมองเขาพลางถาม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ได้ ในเมื่อเจ้าอยากไป ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า ฝากฝังธุระให้ลูกน้องข้าไปจัดการก็ไปกันได้” พูดแล้วเขาก็เงียบไป จากนั้นถามต่อว่า “ไม่ต้องบอกโม่เฉินหน่อยหรือ”
“พวกเราทิ้งจดหมายให้พวกเขาก็ได้! เขาต้องการปกป้องข้า หากบอกเขา คาดว่าเขาไม่วางใจให้พวกเราไปตามลำพังแน่” ขณะที่นางพูด แววตานางวูบไหวเล็กน้อย “อีกอย่างข้ารู้สึกว่าหากเขาอยู่ข้างกายข้าตลอด ต้องมีสักวันที่เขาจะต้องลำบากเพราะข้าแน่”
นางไม่อยากติดหนี้บุญคุณเขา อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยติดหนี้บุญคุณนาง กระนั้นก็ยังต้องการปกป้องนางอยู่เสมอ สำหรับนางแล้วไม่ยุติธรรมเป็นอย่างยิ่ง
หากเป็นไปได้ นางหวังให้เขาไปมีชีวิตของตนเอง ทว่าเหมือนกับว่าชีวิตของเขาผูกติดอยู่กับนางตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็ทอดถอนใจยิ่งนัก สิ่งที่ตอบแทนยากที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือน้ำใจคนนี่แหละ
“ข้ารู้แล้ว วางใจเถอะ! ข้าจะจัดการเอง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว อุ้มนางกลับไปที่เรือนก่อน ให้นางพักผ่อนอยู่ที่เรือน ส่วนตัวเองก็ไปจัดการธุระให้เรียบร้อย
หลังจากเขาไปแล้ว เฟิ่งจิ่วให้เหลิ่งซวงเรียกพวกเหลิ่งหวามา
ไม่นานนักคนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงที่เรือน ทุกคนเห็นนางนั่งอยู่ในเรือนก็คารวะนางคราหนึ่ง เหลิ่งหวาถามขึ้นว่า “นายหญิง เรียกพวกข้ามีเรื่องอะไรจะสั่งหรือ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า “อืม ถูกต้อง มีเรื่องอยากฝากฝังพวกเจ้าหน่อย”
นางจิบน้ำชาคำหนึ่ง “จัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อย แล้วพวกเจ้าเดินทางกลับเมืองไป่ชวนที่โลกเบื้องบนเถอะ!”
……….
ตอนที่ 3505 จากไปเงียบๆ
ครั้นฟังดังนั้น ทุกคนก็ให้ประหลาดใจเล็กน้อย ลอบสบตากันก่อนที่ตู้ฝานจะถามขึ้นว่า “นายหญิงมีแผนการอื่นหรือ หรืออยากอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวัน”
“ข้ากับโม่เจ๋อจะไปดูแผ่นดินใหญ่ที่ประมุขเทียมฟ้าอาศัยอยู่” เฟิ่งจิ่วกล่าว ก่อนมองที่พวกเขา “เรื่องนี้ข้าไม่คิดจะบอกโม่เฉิน หากเขาถาม พวกเจ้าก็ห้ามพูดเช่นกัน”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ตื่นตกใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับปาก “ขอรับ”
“นายหญิง พวกท่านจะไปเมื่อไรหรือ” เหลิ่งหวาถาม
“อืม หลังโม่เจ๋อฝากฝังธุระและบอกลาบิดาเขาเรียบร้อยแล้ว” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนพูดต่อว่า “ข้าเตรียมให้พวกซ่งหมิงไปฝึกบำเพ็ญที่สำนักโลกเบื้องบน ถึงเวลาแล้วพวกเจ้าก็ออกเดินทางกับพวกเขาเถอะ!”
“ขอรับ” ทุกคนตอบรับ ครั้นฟังนางฝากฝังธุระอื่นจบก็ถอยออกไปก่อน
หวันเหยียนสือซานมาถึงกลางเรือน เอ่ยว่า “ยังไม่ทันเข้ามาในเรือนก็ได้ยินว่าเจ้าจะไปแล้ว เห็นทีเจ้าจะอยู่ว่าง ไม่ได้จริงๆ!”
พอเห็นว่าเป็นเขา เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมา “คราวนี้ต้องขอบคุณท่านที่นำข่าวที่มีประโยชน์กลับมาให้ข้า ความจริงพิสูจน์แล้วเช่นกัน ว่าข้าฝากฝังท่านจัดการธุระนั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว”
“ฮ่าๆๆ จริงของเจ้า ข้าเป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ” หวันเหยียนสือซานหัวเราะเสียงดัง จากนั้นนั่งลงข้างโต๊ะ “เดิมทีข้าอยากมาบอกลาเจ้า เห็นทีพวกเจ้าจะไปเร็วกว่าข้าเสียอีก”
“ท่านจะไปแล้วหรือ กลับโลกเบื้องบนใช่หรือไม่” เฟิ่งจิ่วถาม
“อืม ครั้งนี้ข้าเป็นตัวแทนตระกูลนำของขวัญมามอบให้เจ้า ตอนนี้จัดการธุระเสร็จแล้วจำต้องกลับไปรายงาน อีกทั้งไม่ได้กลับไปนานแล้ว ต้องกลับไปดูสักหน่อย” หวันเหยียนสือซานพูด ก่อนจะมองนางแล้วพูดอีกว่า “ข้าได้ยินเชียนหวาบอกว่านางจะกลับโลกเบื้องบนแล้วเช่นกัน นางจะตามจวินเจวี๋ยซางกลับไป”
ครั้นได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมาทันที “พี่สาวข้ากับจวินเจวี๋ยซางเป็นเช่นนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไรจะคืนดีกันได้ แต่อีกไม่นานก็จะคลอดบุตรแล้ว ทุกอย่างต้องต่างไปจากเดิมแน่”
“ไม่แต่งงานแต่มีบุตรก่อน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ส่งผลดีสักเท่าใดนัก ข้ากลับไปแล้วจะโน้มน้าวนาง ให้นางยอมอ่อนข้อบ้างก็ใช้ได้แล้ว บุตรของนางจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ส่วนจวินเจวี๋ยซางนั้นไม่เลวเลยจริงๆ หึๆ แม้เขาจะอายุมากกว่านางโข ชราอยู่บ้าง แต่สามีแก่ภรรยาเด็ก ก็นับว่าเหมาะสมกันพอดี ฮ่าๆๆๆ!”
สองคนคุยกันอยู่ในลานพักหนึ่ง ก่อนที่หวันเหยียนสือซานจะลุกขึ้นกล่าวลา ครั้นถึงช่วงเย็น เซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมาก็พานางไปบอกลาบิดาของเขาที่วัง สองคนจากไปทันที ไม่ได้กลับไปที่จวนอีก จนกระทั่งพวกเขาไป นอกจากพวกเหลิ่งหวาแล้วก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก พวกโม่เฉินเองก็เช่นกัน
สองวันหลังจากนั้น โม่เฉินมาถึงจวนแล้วกลับไม่พบเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ครั้นคิดจะไปถามจากเหลิ่งหวา ก็เห็นเขาเดินเข้ามาพอดี
“คุณชายโม่เฉิน” เหลิ่งหวาคารวะเขาครั้งหนึ่ง “พวกข้ากำลังคิดจะไปตามหาท่านพอดี”
“หาข้าด้วยเรื่องใดหรือ” โม่เฉินถาม มองเขาคราหนึ่งแล้วถามอีก “เหตุใดพวกอาจิ่วไม่อยู่ที่จวน ข้าไม่พบนางมาหลายวันแล้ว นางไปที่ใดกัน”
“นายหญิงกับเจ้าตำหนักจากไปได้สองวันแล้ว นี่คือจดหมายที่นายหญิงฝากไว้ให้คุณชายโม่เฉิน” เหลิ่งหวากล่าว พลางหยิบจดหมายที่เฟิ่งจิ่วฝากเอาไว้ให้ออกมาจากในแขนเสื้อ จากนั้นก็ยื่นให้อีกฝ่าย
ครั้นฟังดังนั้น โม่เฉินก็ขมวดคิ้วทันที เขารับจดหมายมาเปิดอ่านดู ยิ่งอ่านก็ยิ่งขมวดคิ้วมุ่น “พวกเขาไม่ได้บอกว่าไปที่ไหนหรือ”
“นายหญิงไม่ได้บอก” เหลิ่งหวาส่ายหน้า “เพียงแต่สั่งพวกข้าไว้ว่าให้พาพวกลั่วเฟยไปที่โลกเบื้องบนด้วยกัน เพื่อให้พวกเขากราบเข้าสำนักไปฝึกบำเพ็ญ”