เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3406 วางแผน ตอนที่ 3407 แตกต่างกัน
ตอนที่ 3406 วางแผน
“ไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว บอกทุกคนแล้วหมุนกายจากไป
“อืม ที่นี่หูตาคนมากมาย ไปก่อนค่อยว่ากัน!” ประมุขเสวียนอู่เอ่ย โอบภรรยาของตนแล้วจากไปพร้อมทุกคน
พวกโม่เฉินและกวนสีหลิ่นติดตามอยู่ข้างกายพวกเขา พวกเหลิ่งหวาสังเกตเห็นว่าไม่มีคนตามหลังมา หลังจากทุกคนออกจากเขาสูงสุดและมาถึงยังสถานที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่งแล้ว ประมุขเสวียนอู่และภรรยาก็บอกลากับทุกคน ก่อนจะนั่งรถม้าออกเดินทางไปพร้อมกับผู้คุ้มกัน
ครั้นพวกเขาจากไปแล้ว เฟิ่งจิ่วจึงอุ้มห้าวเอ๋อร์พลางกล่าวกับทุกคน “พวกเราไปพักผ่อนในเมืองกันเถอะ! ทุกคนออกมาที่นี่ด้วยกันหมด ข้าคิดว่าควรจัดการเรื่องการกลับไปได้แล้ว อีกอย่างข้ายังมีเรื่องที่อยากหารือกับพวกเจ้าด้วย”
ฟังนางพูดเช่นนี้แล้ว ทุกคนพยักหน้า คนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าเข้าไปในเมือง พวกเขาเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง พอพักผ่อนได้ครู่หนึ่งแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว ไปจนถึงกวนสีหลิ่นและโม่เฉินต่างก็นั่งลงข้างโต๊ะในลาน
“เสี่ยวจิ่ว เจ้ามีเรื่องอะไรจะหารือกับพวกข้าหรือ” กวนสีหลิ่นถามพร้อมมองไปทางนาง
เฟิ่งจิ่วมองคนทั้งสามที่นั่งอยู่ที่นี่ “คืออย่างนี้ สิ่งที่ข้าอยากหารือกับพวกเจ้าคือหนทางไปยังโลกเบื้องล่าง ข้าอยากรวมพลังของพวกเราเปิดทางเชื่อมระหว่างโลกเบื้องบนและโลกเบื้องล่าง ทำเช่นนี้แล้วคนที่พลังไม่เข้าขั้นก็สามารถอาศัยหนทางที่พวกเราเปิดไปยังโลกเบื้องล่างได้”
ครั้นฟังดังนั้น คนทั้งสามพลันชะงักงัน กวนสีหลิ่นนิ่งไปพักหนึ่ง เขารู้สึกว่าเขาไม่มีความสามารถที่จะทำเรื่องนี้ได้ นางพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา น่าจะเป็นเพราะต้องการพลังของเซวียนหยวนโม่เจ๋อและโม่เฉินช่วยเหลือกระมัง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับโม่เฉินสองคนกลับคิดหนัก ผ่านไปครู่ใหญ่แล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงพูดว่า “โลกเบื้องบนและโลกเบื้องล่างมีกฎเกณฑ์ฟ้าดินครอบอยู่ ดังนั้นทีแรกพวกเราถึงทำได้เพียงขึ้นมาจากบันไดสู่แดนเซียน วันนี้หากทำลายข้อห้ามระหว่างโลกเบื้องบนและเบื้องล่าง เช่นนั้นก็ต้องทำลายกฎเกณฑ์สวรรค์อันประกอบไปด้วยบันไดสู่แดนเซียนด้วย”
“อืม เดิมทีข้าก็อยากทำลายกฎเกณฑ์ฟ้าดินบนบันไดสู่แดนเซียนอยู่แล้ว มีเพียงทำเช่นนี้ ผู้ฝึกบำเพ็ญจากโลกเบื้องล่างถึงขึ้นมาบนนี้ได้ พวกเราเคลื่อนไหวจะได้สะดวกขึ้นหน่อยเช่นเดียวกัน”
เฟิ่งจิ่วกล่าว เสียงนางเงียบไปเล็กน้อย “เช่นนั้นต่อให้ตอนนี้พวกเขาใช้ห้วงมิติบิดเบือนหรืออาศัยค่ายกลส่งคนกลับไป ตอนอยากกลับมาย่อมยุ่งยากขึ้น ในเมื่อเป็นเช่นนั้น มิสู้ทำลายกฎเกณฑ์สวรรค์นี้ อย่างไรเสียตอนนี้พวกเราก็มีความสามารถนี้แล้ว”
“พลังของผู้แข็งแกร่งระดับราชันเทพมีความสามารถทำเรื่องนี้ได้จริงๆ เพียงแต่จะทำลายกฎเกณ์ฟ้าดินไม่ใช่เรื่องเล็ก อีกอย่างหากทำเรื่องนี้จริงๆ พวกเจ้าก็ตั้งกฎเกณฑ์ฟ้าดินของโลกเบื้องล่างขึ้นมาใหม่เถอะ!”
โม่เฉินมองพวกเขา “ระดับราชันเทพฉีกกระชากความว่างเปล่า วาดดินเกิดเป็นโลกได้ ไม่ว่าประมุขเสวียนอู่หรือประมุขเทียมฟ้าล้วนมีโลกของตนเอง เพราะเหตุนี้เองพวกเขาถึงได้ถูกเรียกว่าประมุข วันนี้พวกเจ้ามีระดับพลังนี้ ทว่ายังไม่กลายเป็นประมุขของโลกหนึ่ง มิสู้ถือโอกาสนี้ครอบครองโลกเบื้องล่างเถอะ”
ได้ยินดังนั้นแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเฟิ่งจิ่ว “สิ่งที่เขาพูดมีเหตุผลอยู่หลายส่วน ขอเพียงเจ้าเรียกผู้คุ้มกันที่กระจายอยู่ตามสี่มุมมาสั่งการสักรอบหนึ่ง จากนั้นแผ่จิตรับรู้ครอบคลุมโลกเบื้องล่าง เช่นนี้เจ้าก็จะเป็นประมุขของโลกเบื้องล่างแล้ว”
เฟิ่งจิ่วฟังจบก็ขมวดคิ้ว กล่าวกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ข้ามีอาณาเขตลอยฟ้าแล้ว ตอนนี้กลับไม่รีบร้อนวาดดินสร้างโลก เจ้ารับโลกเบื้องล่างเอาไว้ก่อนเป็นอย่างไร”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มที่มุมปาก จากนั้นส่ายหน้า “ไม่ ถึงเวลาแล้วข้าจะรับโลกเบื้องบนแห่งนี้”
……….
ตอนที่ 3407 แตกต่างกัน
ครั้นเห็นดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็ประหลาดใจเล็กน้อย มองเขาคราหนึ่ง “อยากปกครองโลกเบื้องบนแห่งนี้ไม่ง่ายเท่าโลกเบื้องล่างหรอกนะ”
“ไม่เป็นไร ข้ารู้หนักเบาดี”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยพลางมองนาง “เปิดทางระหว่างสองโลก รวมพลังของพวกเราหลายคนไม่น่ายาก ในเมื่อตัดสินใจแล้ว กลับไปครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายห้วงมิติแล้ว เปิดบันไดสู่แดนเซียนโดยตรงเลยเถอะ!”
โม่เฉินพยักหน้า “อืม ถึงตอนนั้นแล้วข้าจะช่วยพวกเจ้าอีกแรง”
“แล้วข้าเล่า ช้าช่วยอะไรได้บ้างหรือไม่” กวนสีหลิ่นถาม
เฟิ่งจิ่วยิ้มขึ้น “วันนี้พูดกับพวกเจ้าเรื่องนี้ก็เพื่อเตรียมตัวไว้ก่อน กลับไปรอบนี้ก็ไปที่สำนักก่อนเถอะ! ทางเข้าบันไดสู่แดนเซียนอยู่ที่สำนักดาราครามเซียน หากจะเปิดทางเชื่อมโลกเบื้องบนและล่าง ยังต้องหารือกับเจ้าสำนักผู้นั้นสักครั้ง”
“ด้วยระดับพลังของพวกเจ้าในตอนนี้ ข้าคิดว่าขอเพียงมีความสามารถทำเรื่องนี้แล้ว เจ้าสำนักดาราครามเซียนย่อมไม่มีทางขัดขวาง” โม่เฉินกล่าวเสียงนุ่ม ยกจอกชาตรงหน้าขึ้นจิบน้ำชาคำหนึ่ง ก่อนจะวางจอกชาลงแล้วกล่าวกับพวกเขา “สองสามวันนี้ไม่ได้พักผ่อนสักเท่าไร ยากนักจะมาถึงโรงเตี๊ยมในวันนี้ พวกเรามาพักผ่อนกันให้เต็มที่เถอะ!”
พูดแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินจากไปก่อน
กวนสีหลิ่นมองพลางยิ้ม “ใช่ เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ! ข้าก็จะกลับไปเช่นกัน”
หลังจากเห็นพวกเขาไปแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วก็นั่งอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง หลังสนทนากันต่อเล็กน้อยก็พากันเดินไปที่ห้องของพวกเขา เมื่อถึงหน้าห้องแล้วก็เห็นเหลิ่งซวงเข้ามาทักทาย
“นายหญิง เจ้าตำหนัก ให้ข้าช่วยเตรียมน้ำอาบให้พวกท่านหรือไม่”
“อืม เตรียมน้ำเถอะ!” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งลงข้างโต๊ะ ยื่นมือไปดึงเฟิ่งจิ่วมานั่งลงบนตักเขา กอดนางไว้ในอ้อมแขน คางเกยไหปลาร้านางพลางถามเสียงเบาว่า “อาจิ่ว เจ้ารู้สึกว่าท่าทีของโม่เฉินที่มีต่อเจ้าเปลี่ยนไปบ้างหรือไม่”
“เอ๋?” เฟิ่งจิ่วอึ้งงันไปเล็กน้อย เบนหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากเฉียดผ่านแก้มเขาพอดี นางเม้มปากยิ้มอย่างอดไม่ได้ “เหตุใดเจ้าถามเช่นนี้”
เซียนหยวนโม่เจ๋อที่เดิมทีรู้สึกหึงหวงอยู่หลายส่วน ครั้นถูกนางริมฝีปากอ่อนนุ่มของนางจุมพิตเข้า ในใจก็พลันเบิกบานขึ้นมา ทว่าฟังวาจาของนางแล้ว แววตาของเขาก็วูบไหวเล็กน้อย ถามด้วยความอึดอัดใจว่า “การแสดงออกของเขาในครั้งแรกจนถึงตอนนี้แตกต่างกัน”
เขาเอ่ยเสียงเบา ลึกลงไปในดวงตาปรากฏแววประหลาดใจ “แยกจากกันห้าปีแล้วถึงพบกัน แม้เขาพยายามแสดงออกเหมือนในอดีต แต่ข้ารู้สึกว่าเขาแสดงออกต่อเจ้าไม่เหมือนเดิมอยู่บ้างแล้ว”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วคิดตาม “เอ๋? เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
“ข้าดูออกว่าเขาในอดีตชื่นชมเจ้ามาก ทีแรกเขาอยู่ข้างกายเจ้าเพราะการฝากฝังของอาจารย์เขา แรกเริ่มเดิมทีสายตาที่เขามองเจ้ามีเพียงความชื่นชม ต่อให้บางครั้งจะต่างออกไปบ้าง ทว่าก็ไม่ได้หวั่นไหวกับเจ้าอย่างแท้จริง กระนั้นหลังจากเวลาล่วงเลยไป ความรู้สึกนั้นก็เปลี่ยนเป็นความต้องการปกป้อง จนกระทั่งครั้งนี้ แยกจากกันห้าปีแล้วถึงได้พบกัน ข้ารู้สึกว่าบางครั้งสายตาที่เขามองเจ้านั้นดูแตกต่างจากเดิมเป็นอย่างมาก”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน “บางครั้งเขามองเจ้าเหมือนกับรู้จักเจ้ามานานมากแล้ว” เขาไม่ได้พูดว่าความจนใจ ความเป็นห่วง และความรักที่ปรากฏในดวงตาของโม่เฉินนั้นทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตเล็กน้อย
ความรู้สึกนั้นแปลกมาก มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เหมือนกับอะไรทั้งสิ้น ราวกับว่าขอเพียงเขาไม่อาจสังเกตเห็นแม้เพียงนิดเดียว นางก็จะถูกแยกไปจากข้างกายเขาอย่างไรอย่างนั้น
……….