เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3400 ปวดปัสสาวะ ตอนที่ 3401 โชคดี
ตอนที่ 3400 ปวดปัสสาวะ
ประมุขเสวียนอู่และภรรยาเห็นดังนั้นพลันสบตากัน จากนั้นก็ยิ้มออกมาในทันที หลังจากยื่นมือไปรับมาไว้แล้วก็กล่าวขึ้นว่า “เจ้านั่งลงพักเหนื่อยเถอะ! อยากดื่มน้ำหรือไม่”
“ข้าไม่กระหาย” ห้าวเอ๋อร์ว่า จากนั้นนำผลไม้ที่เหลือไปแบ่งให้คนอื่นอีก
กวนสีหลิ่นเห็นเนื้อสุกแล้วจึงช่วยทุกคนหั่นออกมาจำนวนหนึ่งด้วยตนเอง ก่อนจะใช้ใบไม้ใบใหญ่ที่เช็ดจนสะอาดแล้วห่อมันไว้ ก่อนจะยื่นให้พวกเขา “มาๆ กินกันหน่อย กินตอนร้อนๆ ถึงจะดี”
ทุกคนนั่งล้อมกันกินเนื้อย่าง ตอนนี้กวนสีหลิ่นมองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง ถามด้วยความสงสัยว่า “เหลิ่งซวงกับฉินซินไยจึงยังไม่กลับมาอีก”
พอได้ยินเช่นนั้น พวกตู้ฝานก็ยิ้มเอ่ยว่า “พวกนางไปหาแหล่งน้ำใกล้ๆ นี้ คาดว่าคงเดินออกไปไกลอยู่บ้าง ทว่าไม่ต้องเป็นห่วงพวกนางหรอก พลังของเหลิ่งซวงคนทั่วไปนั้นยากที่จะต่อกรด้วยได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีฉินซินอยู่ด้วย”
“ข้าจะตามไปดูหน่อย! พวกท่านกินก่อนเถอะ” เหลิ่งหวาพูดพลางลุกขึ้นยืน
“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย!” ตู้ฝานลุกขึ้นยืนเช่นกัน
“ไปเถอะ! จะเหลือเนื้อย่างไว้ให้พวกเจ้าแน่นอน” กวนสีหลิ่นกล่าวแล้วหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะบอกให้พวกเขาสองคนไปด้วยกัน
มุมหนึ่งในป่า เหลิ่งซวงกับฉินซินสองคนเสาะหาอยู่นานแล้วก็ยังไม่พบแหล่งน้ำ ผ่านไปนานเข้าเหลิ่งซวงจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ไม่ต้องเข้าป่าลึกไปกว่านี้แล้ว ที่นี่ไม่มีก็ช่างเถอะ ห้วงมิติของพวกเรายังมีน้ำอยู่บ้าง น่าจะพอประทังจนถึงหมู่บ้านได้”
“อืม เช่นนั้นพวกเรากลับกันเถอะ! ออกมานานแล้ว พวกนายหญิงจะได้ไม่เป็นห่วง” ฉินซินกล่าว จากนั้นก็เดินทางกลับพร้อมกับเหลิ่งซวง ทว่าในตอนนั้นเองก็พลันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมา สองคนสบตากันแล้วหยุดฝีเท้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ใคร! ออกมา!” ฉินซินตวาด
“ฮ่าๆๆ คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงงามสองคนจะระวังตัวเช่นนี้ พบพวกข้าได้ง่ายดายเช่นนี้เชียว”
เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังจากนั้น ก่อนจะมีบุรุษสิบกว่าคนเดินออกมาจากในป่า คนพวกนี้ดูแล้วอายุประมาณยี่สิบปี บางคนอายุสามสิบสี่สิบปีแล้ว สองคนที่เป็นผู้นำกลุ่มดูอายุราวๆ สี่สิบปี ร่างกายสูงใหญ่ บนใบหน้าแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กำลังหรี่ตามองพวกนางสองคนอยู่
ดวงตาคู่งามของเหลิ่งซวงกวาดมองคนเหล่านั้นอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง เพื่อหยั่งพลังของพวกเขา ตั้งแต่พลังของนางเพิ่มขึ้น ก็แทบจะเรียกได้ว่ามีน้อยครั้งนักที่จะได้พบกับพวกที่ไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะมีพวกไม่รักตัวกลัวตายมาอยู่กลางป่าเช่นนี้
“ไสหัวไปเสีย” ฉินซินจ้องพวกเขา มือข้างหนึ่งวางไว้ที่เอว
“ไม่ได้พบหญิงงามที่งามอย่างพวกเจ้ามานานแล้ว ในป่าลึกเช่นนี้ หญิงงามสองคนอย่างพวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ มาหาพวกข้าหรือ ฮ่าๆๆๆๆ…” บุรุษที่เป็นผู้นำกลุ่มเย้าทั้งสองคนเล่น สายตายิ่งโลมเลียรูปร่างอรชรของพวกนาง ยิ่งมองยิ่งตาเป็นประกาย
“งดงามจริงๆ!”
บุรุษที่อายุประมาณสามสิบปีข้างหลังเห็นสตรีสองคนนั้นไม่ได้หวาดกลัวตั้งแต่พวกเขาปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ ในใจย่อมระแวงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วแนะนำว่า “พี่ใหญ่ สตรีสองคนนี้ดูแปลกๆ ข้ารู้สึกว่าอย่าข้องแวะกับพวกนางจะดีกว่า”
“พูดอะไรของเจ้า หรือเจ้ากลัวสตรีสองคนนี้” ชายที่เป็นผู้นำนั้นแค่นหัวเราะเสียงเย็นคราหนึ่ง ไม่พอใจกับคำพูดของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
เมื่อถูกตำหนิ เขาก้มหน้าถอยหลังไปอย่างจนใจ จากนั้นก็เหลียวซ้ายแลขวาพร้อมกล่าวต่อว่า “พี่ใหญ่ ข้า…ข้าปวดปัสสาวะ ข้าอยากไปปลดทุกข์”
……….
ตอนที่ 3401 โชคดี
ลางสังหรณ์ของเขาไม่มีทางผิด กี่ครั้งแล้วที่ลางสังหรณ์ของเขาช่วยเขาเอาไว้ เขาเป็นคนขี้ขลาด แต่เพราะเหตุนี้เอง เวลาที่พบเจอกับเรื่องราวอะไรก็จะคิดมากกว่าคนอื่น
ฟังคำของบุรุษคนนั้นแล้ว คนอื่นๆ ก็พลันหัวเราะออกมา แต่ละคนเหลือบมองเขาอย่างดูถูกครั้งหนึ่ง ชัดเจนยิ่งว่าไม่ชอบใจคนขี้ขลาดอย่างเขาสักเท่าไร
ฝ่ายชายที่เป็นผู้นำฟังแล้วก็มุ่นคิ้วเช่นกัน ก่อนจะโบกมือด้วยความรำคาญ “เจ้าเรื่องมากนัก ไปเถอะๆ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าข้างๆ วิ่งไปพลางหันกลับไปมองสตรีสองคนนั้นไปพลาง เห็นสตรีสวมชุดดำพร้อมใบหน้าเย็นชามองมาทางเขาอย่างเฉยเมยพอดี ทำเอาเขาตกใจจนหัวใจเต้นแรง เร่งความเร็วจากไปอย่างว่องไว
หลังจากวิ่งไปได้พักหนึ่ง เขาก็คิดว่าควรหยุดพักสักครู่แล้วค่อยกลับไปจะดีกว่า ดังนั้นเขาจึงหาสถานที่ซึ่งค่อนข้างห่างไกลนั่งลงพักหายใจ
เหลิ่งหวาและตู้ฝานเดินพลางสนทนากันมา สองคนพูดคุยเคล้าเสียงหัวเราะ ครั้นมองเห็นบุรุษคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกล ตู้ฝานก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “มีคนอยู่ตรงนั้น พวกเราไปถามดูหน่อยเถอะ”
ดังนั้นคนทั้งสองจึงเดินไปทางบุรุษคนนั้น อีกฝ่ายที่กำลังครุ่นคิดพอได้ยินเสียงฝีเท้าก็พลันเงยหน้ามองไป เห็นบุรุษที่หน้าตาโดดเด่นสองคนยืนอยู่ข้างหน้าตนเอง เขาพลันเครียดเกร็งขึ้นมาทันที ถามเสียงตะกุกตะกักว่า “พะ…พวก…พวกเจ้ามะ…มี…มีธุระอะไร”
ตู้ฝานยิ้มขึ้น “ไม่ต้องกังวล พวกข้าเพียงอยากถามสักหน่อยว่าเจ้าเห็นสตรีสองคนอยู่แถวนี้บ้างหรือไม่ คนหนึ่งสวมชุดสีดำ คนหนึ่งสวมชุดสีขาว อืม หน้าตางดงามทีเดียว”
ครั้นฟังจบ บุรุษคนนั้นก็ตกใจกลัวทันที รีบกล่าวว่า “มีๆ อยู่ทางนั้น” เขายื่นมือชี้ไปตามสัญชาตญาณ ชี้ไปยังสถานที่ที่เขาเพิ่งวิ่งมา
“อืม ขอบคุณมาก” ตู้ฝานกล่าว จากนั้นเดินไปยังทิศทางนั้นพร้อมกับเหลิ่งหวา
หลังจากเดินไปได้ช่วงหนึ่ง เหลิ่งหวาก็หันไปมองครั้งหนึ่ง เห็นบุรุษคนนั้นลุกขึ้นยืนแล้ว เกร็งร่างกายเดินไป จนกระทั่งเดินหายเข้าไปในป่าแล้วถึงค่อยเร่งความเร็ว
“เป็นอะไรไป” ตู้ฝานถาม หันกลับไปมองเช่นเดียวกัน
“คนคนนั้นดูแปลกอยู่บ้าง” เหลิ่งหวากล่าว
“ฮ่าๆ น่าจะตกใจกลัวพวกเหลิ่งซวงกระมัง” ตู้ฝานกางพัดในมือออกแล้วพัดเบาๆ
เหลิ่งหวาถอนสายตากลับมา พลังของคนคนนั้นต่ำต้อย น่าจะตกใจกลัวแล้วจริงๆ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้สนใจมากอีก เลิกคิดแล้วเดินต่อไปข้างหน้า ครั้นเดินไปได้อีกพักหนึ่ง ทั้งสองคนยังมองไม่เห็นอะไร ทว่ากลับได้กลิ่นคาวเลือดแล้ว
“เอ๋?” ตู้ฝานเลิกคิ้ว เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “ต่อสู้กันหรือ”
สองคนเพิ่มความระมัดระวัง มุ่งหน้าต่อไป ไม่นานนักก็เห็นเหลิ่งซวงและฉินซินสองคนกำลังเก็บข้าวของมีค่าจากคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่บนพื้น
ครั้นกวาดสายตามองร่างสิบกว่าร่างบนพื้นแล้ว เหลิ่งหวาก็ถามว่า “เมื่อครู่พบคนหน้าตาเคร่งเครียดอยู่คนหนึ่ง กลุ่มเดียวกับพวกเขาใช่หรือไม่”
“กลุ่มเดียวกัน แต่คนคนนั้นตาดีอยู่บ้างพอเห็นท่าไม่ดีจึงโน้มน้าวให้คนพวกนี้จากไป แต่คนพวกนี้ไม่ยอมไป พวกข้าจึงสงเคราะห์ให้พวกเขาสักครั้ง” ฉินซินกล่าว บนใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าในดวงตากลับมีแต่ความเย็นชา
เห็นคนมาหลายประเภทแล้ว การลงมือสังหารคนพวกนี้ไม่ได้ทำให้นางต้องขมวดคิ้วเลยแม้แต่นิดเดียว
“กลับกันเถอะ! นายหญิงจะได้ไม่เป็นห่วง” เหลิ่งซวงว่า บอกให้ทุกคนกลับไป
“ไปเถอะ! พวกข้าย่างเนื้อเสร็จแล้วกลับไม่เห็นพวกเจ้ากลับมาถึงได้ออกมาตามหา” ตู้ฝานยิ้มกล่าว พลางถามว่า “จริงสิ เจอแหล่งน้ำแถวนี้หรือไม่”
……….