เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3386 ขอบคุณมาก ตอนที่ 3387 หมายความว่าอย่างไร
ตอนที่ 3386 ขอบคุณมาก
เห็นรอยยิ้มของนางแล้ว เขาลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “เจ้าดื่มสุราตอนท้องว่างไปไม่น้อย จะเมาเอาได้ง่ายๆ ข้าจะให้เหลิ่งหวาพาเจ้ากลับไปนอนสักตื่นแล้วกัน!” พูดแล้วเขาก็ไม่รอให้นางพูดอะไรต่อ เดินออกจากศาลาไปก่อน
เหลิ่งหวาอยู่ในเรือนด้านหน้า เพราะรู้ว่าพวกเขาดื่มสุรากันอยู่ทางนี้ จึงไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เกินไป กระทั่งเห็นโม่เฉินเดินออกมาก่อนแล้ว เขาถึงค่อยก้าวเข้าไป
“คุณชายโม่เฉิน” เหลิ่งหวาคารวะครั้งหนึ่ง
“เหลิ่งหวา นายหญิงของเจ้าดื่มสุราทั้งๆ ที่ท้องว่างไปไม่น้อย นางอยู่ในศาลา เจ้าส่งนางกลับไปเถอะ! ให้นางนอนหลับสักตื่นน่าจะดี” โม่เฉินกล่าวพลางหันกลับไปมอง เห็นเฟิ่งจิ่วที่อยู่ในศาลาเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเขย่าจอกสุรา จึงถอนสายตากลับมาแล้วบอกให้เหลิ่งหวาเข้าไป
เหลิ่งหวามองไปทางศาลา คราวนี้ค่อยพยักหน้ารับ “ขอรับ ข้าทราบแล้ว” หลังจากเขาเห็นอีกฝ่ายจากไป เขาค่อยเดินไปทางศาลาหลังนั้น
“นายหญิง” เหลิ่งหวาเรียกเสียงหนึ่ง มองนางก่อนถามว่า “นายหญิง ต้องการกลับไปพักผ่อนหรือไม่” เหตุใดจู่ๆ นางถึงดื่มสุราได้เล่า
เฟิ่งจิ่วยันโต๊ะเพื่อลุกขึ้น ยิ้มก่อนกล่าวว่า “ข้าดื่มไปไม่กี่จอก ไม่ได้เมา เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องส่งข้า ไปทำธุระของเจ้าเถอะ! ข้าจะกลับไปเอง” นางพูดพร้อมกับโบกมือ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากศาลาไป
เหลิ่งหวาเห็นดังนั้นแล้วก็ตามไปอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปใกล้นัก ใช่ ท่าทางของนายหญิงไม่เหมือนกับกำลังเมา เพียงแต่เมื่อครู่นี้พวกเขาคุยกันเรื่องอะไร อีกทั้งพอนึกถึงสีหน้าตอนโม่เฉินจากไป แม้จะกำลังยิ้มอยู่ แต่ความเหงาที่อธิบายไม่ได้นั้น เขาก็รู้สึกได้เช่นกัน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากหวันเหยียนเชียนหวาออกจากจวนตระกูลเฟิ่งแล้ว นางก็มุ่งหน้าไปทางสำนัก ครั้นกลับถึงสำนักก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว
นางกลับไปอาบน้ำที่ยอดเขาหลักก่อน เมื่อผ่อนคลายลงแล้ว พอฟ้ามืดจึงค่อยไปยังเรือนที่จวินเจวี๋ยซางพักอยู่ เมื่อเข้าไปในเรือน ชายวัยกลางคนที่เฝ้าอยู่ข้างในก็เดินมาต้อนรับนางด้วยความยินดี
“คุณหนูหวันเหยียน! ท่านกลับมาแล้วหรือ?” ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่านางที่จากไปพร้อมโทสะจะไม่กลับมาอีก คิดไม่ถึงเลยว่านางจะกลับมา เห็นทีนางคงปล่อยวางหัวหน้าพรรคของพวกเขาไม่ได้เป็นแน่
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขาคราหนึ่ง ถามว่า “จนถึงตอนนี้แล้วเขายังไม่ฟื้นใช่หรือไม่”
“หัวหน้าพรรคยังไม่ฟื้น ไม่ได้สติอยู่ตลอด คุณหนูหวันเหยียน ท่านเข้าไปดูหน่อยเถอะ!” ชายวัยกลางคนกล่าว รีบเชิญนางเข้าไป
หวันเหยียนเชียนหวาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน นางเห็นจวินเจวี๋ยซางที่อยู่บนเตียงยังคงนอนนิ่งดังเดิม เหมือนกับนอนหลับอย่างไรอย่างนั้น เห็นดังนั้นแล้วนางจึงเดินเข้าไป หยิบน้ำยาฟื้นตัวออกมาจากในห้วงมิติขวดหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวกับชายวัยกลางคนว่า “ช่วยข้าประคองเขาขึ้นมาหน่อย”
“ได้” ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามา สายตาจับจ้องขวดโปร่งแสงที่นางถืออยู่ตลอดเวลา ไปจนถึงน้ำยาสีเขียวใสที่อยู่ในขวดนั้น เขาลังเลก่อนจะถามออกมา “คุณหนูหวันเหยียน นั่นคืออะไรหรือ จะให้หัวหน้าพรรคกินเข้าไปใช่หรือไม่ จะได้ผลอย่างไรบ้าง”
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา “นี่คือน้ำยาฟื้นตัวที่เฟิ่งจิ่วหลอม ช่วยฟื้นฟูร่างกายในด้านต่างๆ ตอนนี้หัวหน้าพรรคของเจ้าไม่ได้สติ ไม่ได้กินอะไรเช่นกัน หากนานเข้าแล้วร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนก็ยิ้มออกมา “ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง น้ำยาฟื้นตัวของภูตหมอ ข้าได้ยินมาว่ามันมีค่าเป็นพันชั่ง แถมคุณหนูหวันเหยียนยังตัดใจไปหาภูตหมอเพื่อนำของเหล่ามาให้หัวหน้าพรรคของข้ากินอีก คุณหนูหวันเหยียน ข้าขอขอบคุณท่านแทนหัวหน้าพรรค ณ ที่นี้” เขาพูดพลางคารวะนางอย่างนอบน้อมครั้งหนึ่ง
……….
ตอนที่ 3387 หมายความว่าอย่างไร
หวันเหยียนเชียนหวามองเขา “เจ้าออกไปเถอะ! ให้ข้าอยู่ในนี้คนเดียวก็พอแล้ว!”
ครั้นฟังดังนั้น ชายวัยกลางคนนิ่งอึ้งไปทันที เขามองนางแล้วยิ้มกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะอยู่ข้างนอก หากมีอะไรก็เรียกข้าได้” จากนั้นเขาก็หมุนกายเดินออกไป พร้อมปิดประตูให้ด้วย
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นเขาไปแล้วจึงหยิบน้ำยาวิญญาณในมือป้อนให้เขาอย่างระมัดระวัง ขณะมองจวินเจวี๋ยซางที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ แววตาของนางก็วูบไหวเล็กน้อย ครั้นป้อนน้ำยาวิญญาณในมือเสร็จสิ้น นางจึงประคองเขานอนลง ส่วนนางก็นั่งจ้องเขาอยู่ข้างๆ คล้ายกับกำลังคิดอะไรอยู่
ระยะเวลาประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป นางเดินออกมา กล่าวกับชายวัยกลางคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกว่า “พรุ่งนี้ข้าจะมาอีก”
“อ้อ ดี คุณหนูหวันเหยียนพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ” พูดแล้วเขาก็มองส่งนางจากไป เมื่อกลับเข้าไปในเรือน เขาเห็นสีหน้าของหัวหน้าพรรคดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้นมากเช่นกันจึงรู้สึกวางใจขึ้นมาก
สองวันหลังจากนั้น หวันเหยียนเชียนหวาล้วนมาที่นี่ในเวลากลางคืน ป้อนน้ำยาวิญญาณให้กับจวินเจวี๋ยซาง เมื่อนางมาเยือนในคืนวันที่สาม ชายวัยกลางคนในเรือนก็เข้าไปต้อนรับด้วยความยินดีทันที
“คุณหนูหวันเหยียน หัวหน้าพรรคของข้าฟื้นแล้ว”
เมื่อได้ฟังดังนั้น หวันเหยียนเชียนหวาพลันหยุดฝีเท้า ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย เขาฟื้นแล้วจริงๆ
“หัวหน้าพรรคฟื้นขึ้นมาได้ไวขนาดนี้ ล้วนเป็นเพราะคุณหนูหวันเหยียนแท้ๆ คุณหนูหวันเหยียน ขอบคุณท่านยิ่งนัก จริงสิ หัวหน้าพรรครอคุณหนูหวันเหยียนอยู่ข้างใน คุณหนูหวันเหยียนเข้าไปเถอะ!” บนใบหน้าของชายวัยกลางคนมีแต่รอยยิ้ม หลังจากคารวะครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็ถอยออกจากเรือนไปทันที
หวันเหยียนเชียนหวายืนอยู่ในลานครู่หนึ่ง ไม่ได้เข้าไปทันที ข้างในเรือนนั้น จวินเจวี๋ยซางที่ได้ยินว่านางมาถึงแล้วไม่เห็นนางเข้ามา เขาพลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง
“เหตุใดไม่เข้ามา” เขายืนมองนางที่อยู่ในลานจากตรงประตูเรือน น้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย เพียงแต่สายตาที่จ้องมองนางมีประกายที่ไม่ชัดเจนเพิ่มขึ้นมา
หวันเหยียนเชียนหวาช้อนสายตามองไป เห็นเขาค้ำประตูยืนอยู่ สวมเพียงชุดด้านใน ชุดตัวนอกเพียงคลุมไว้อยู่บนร่างอย่างง่ายๆ เรือนผมสีดำทิ้งตัวอยู่ข้างหลัง ใบหน้าหล่อเหลาดูสดใสขึ้นกว่าสองสามวันก่อนมาก และตอนนี้ดวงตาคู่นั้นก็กำลังจ้องมองนางนิ่งๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ นางเม้มปาก ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า “เพิ่งฟื้นก็กลับไปนอนเถอะ ข้าไม่ได้มีน้ำยาวิญญาณฟื้นตัวป้อนให้เจ้ากินเยอะขนาดนั้น”
จวินเจวี๋ยซางเห็นนางเดินผ่านข้างกายเข้าไปข้างใน สีหน้าของเขาพลันอ่อนโยนขึ้น ก่อนจะค่อยหมุนกายเดินเข้าไปในเรือนและนั่งลงข้างๆ โต๊ะ
“หลายวันนี้ต้องขอบคุณเจ้ามาก” เขากล่าวพลางจ้องมองใบหน้าที่บูดบึ้งและท่าทางเย็นชาของนาง ดวงตาของเขาพลันหรี่ลงอย่างอดไม่ได้
หวันเหยียนเชียนหวาสบสายตาของเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเพียงมาตอบแทนบุญคุณในปีนั้น”
เมื่อได้ยินดังนั้น จวินเจวี๋ยซางเงียบไป พอเขาไม่เอ่ยวาจา หวันเหยียนเชียนหวาก็เงียบเสียงเช่นกัน สองคนต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา นั่งอยู่อย่างนั้นด้วยความอึดอัด ผ่านไปเนิ่นนานหวันเหยียนเชียนหวาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเจ้าฟื้นแล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องป้อนน้ำยาวิญญาณแล้ว หากไม่มีธุระอื่นอีก ข้าขอตัวกลับก่อนแล้วกัน” พูดแล้วนางก็ลุกขึ้นยืน ไม่ได้คิดรั้งอยู่นาน
“ช้าก่อน”
จวินเจวี๋ยซางกล่าวออกมาเสียงหนึ่ง ลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกัน “ในเมื่อเจ้าบอกว่าต้องการตอบแทนบุญคุณในปีนั้น เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ดูแลข้าที่เรือนนี้หลายวันหน่อยเถอะ!”
ครั้นฟังจบ หวันเหยียนเชียนหวาพลันชะงักงัน หันกายไปมองเขาตามสัญชาตญาณ “หมายความว่าอย่างไร”
……….