เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3376 ท่านไม่ใช่ ตอนที่ 3377 ปกป้อง
ตอนที่ 3376 ท่านไม่ใช่
บุรุษและสตรีที่มีใบหน้าโดดเด่น ทั้งยังมีกลิ่นอายไม่ธรรมดาคู่หนึ่งเดินมาจากด้านนอก ฝ่ายบบุรุษสวมชุดคลุมสีดำ ดูเคร่งขรึมและสูงส่ง ฝ่ายสตรีสวมชุดสีแดงทั้งตัว ดูดื้อรั้นทว่ากลับมีชีวิตชีวา ระหว่างพวกเขาสองคนคือเด็กชายตัวเล็กที่สวมชุดคลุมสีขาวงาช้าง ชุดพอดีตัวขับเน้นให้เขาดูงดงามหาใดเปรียบ
ใบหน้างดงามของเด็กชาย อีกทั้งดวงตาที่คุ้นเคยคู่นั้น นางมองแล้วอดขอบตาแดงน้อยๆ ไม่ได้ น้ำตาไหลออกมาบดบังสายตาของนางในที่สุด
นี่คือบุตรชายของนาง บุตรชายของนางจริงๆ…
เพราะตื่นเต้นมาก ร่างกายของนางจึงสั่นเทาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาและห่างเหินยามบุตรชายมองตน หัวใจของนางก็พลันบีบรัดไปด้วย ช่างเจ็บปวดนัก
“ภรรยา” ประมุขเสวียนอู่ลุกขึ้น เขาเดินมาที่ข้างกายนางแล้วจับมือนางลูบเบาๆ เป็นการปลอบใจ สายตาเขามองไปข้างนอกเช่นกัน พลางพิจารณาเซวียนหยวนโม่เจ๋อในชุดคลุมสีดำและเฟิ่งจิ่วที่สวมชุดสีแดงทั้งตัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
สองคนนี้เป็นมังกรและหงส์อย่างแท้จริง กลิ่นอายบนกายและดวงหน้าล้วนโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้เขายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา กลิ่นอายของเขาก็ไม่อาจเตะตาเท่าสองคนที่อยู่ตรงหน้า
กลิ่นอายของราชันที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้านั้นสูงส่งและพิเศษมาก จนไม่น่าแปลกใจเลยที่ทั้งสองคนจะถูกระบุว่าเป็นดาราจักรพรรดิและดาวหงส์
“ได้ยินชื่อเสียงของทั้งสองท่านมานาน วันนี้ได้พบหน้ากันเสียดี ยินดีนัก ยินดี” ประมุขเสวียนอู่พาภรรยาเขาเดินไปข้างหน้า ประสานมือคารวะทั้งสองคนครั้งหนึ่ง
ด้วยตำแหน่งประมุขของเขา การคารวะทั้งสองคนเรียกได้ว่าให้ความสำคัญและให้ความเคารพเป็นอย่างยิ่ง ไม่ใช่เพราะพลังของพวกเขา แต่เป็นเพราะพวกเขาช่วยบุตรชายของตนไว้ทั้งยังช่วยเลี้ยงดูจนเติบใหญ่อีกต่างหาก ด้วยเหตุนี้ทำความเคารพพวกเขาที่นี่จึงนับว่าสมควรแล้ว
“เจ้าตำหนัก ภูตหมอ” ฮูหยินของประมุขเสวียนอู่ทักทายเสียงหนึ่ง ย่อเข่าคารวะเล็กน้อย
เห็นดังนั้นแล้วเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วพลันสบตากันครั้งหนึ่ง “ทั้งสองท่านเชิญนั่ง” เฟิ่งจิ่วผายมือเชิญพวกเขานั่งลง ก่อนที่พวกตนจะค่อยนั่งลงที่ตำแหน่งประธานร่วมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
ห้าวเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ เฟิ่งจิ่ว มือเล็กจับมือเฟิ่งจิ่วแน่น ตั้งแต่เข้ามาเขาไม่มองสองคนนั้นเลยสักครั้ง เพียงหลุบตามองข้างล่างอยู่ตลอดเวลา
ในความเห็นของเขานั้น พวกเขาจะมาพาตนจากไป ตนไม่ชอบพวกเขา แม้ท่านแม่จะบอกว่าพวกเขาเป็นบิดามารดาผู้ให้กำเนิด แต่เขากลับมองว่าอีกฝ่ายกลับไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้า
“เจ้าตำหนัก ภูตหมอ ข้าขอแนะนำตัวเองก่อน ข้าคือประมุขเสวียนอู่ แซ่ตงฟาง นามเช่อ ส่วนท่านนี้คือภรรยาข้า ซือหม่าหลันซิน ครั้งนี้นอกจากพวกข้ามาเพื่อบุตรชายของพวกข้าแล้ว ยังได้ยินว่าพวกท่านท้ารบกับประมุขเทียมฟ้าที่เขาสูงสุด จึงอยากมาช่วยเหลือพวกท่านอีกแรง”
ประมุขเสวียนอู่มองพวกเขา เสียงเขาชะงักไปเล็กน้อย “ข้าต่อสู้กับประมุขเทียมฟ้ามานานหลายปี ด้วยรู้จักว่าเขาเป็นอย่างไร หากต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งเขาจะต้องเล่นอุบายอย่างแน่นอน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วสบตากันครั้งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ยามพวกเขาเห็นซือหม่าหลันซินเอาแต่จ้องมองห้าวเอ๋อร์ เฟิ่งจิ่วจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่รีบร้อน เดี๋ยวค่อยว่ากันก็ได้”
นางมองห้าวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย พาเขามาข้างหน้าพลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ห้าวเอ๋อร์ ทักทายสิ”
ห้าวเอ๋อร์เงยหน้ามองไป มองสองคนที่มองเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง ทว่าตนเองกลับเม้มปากก้มหน้าลง ไม่ยอมทักทาย
เห็นดังนั้นแล้วซือหม่าหลันซินคนนั้นพลันร่ำไห้ นางเช็ดน้ำตาพร้อมสะอื้นไห้ “ลูก ข้า…ข้าคือแม่เจ้า”
“ท่านไม่ใช่แม่ข้า! แม่ข้าอยู่ตรงนี้!” ห้าวเอ๋อร์เงยหน้าพูดในทันที สองมือกอดเฟิ่งจิ่วจนแน่น
……….
ตอนที่ 3377 ปกป้อง
เมื่อฟังจบ ซือหม่าหลันซินพลันมีสีหน้าซีดขาว นางมองใบหน้าโกรธขึ้งของบุตรชาย อีกทั้งเห็นเขากอดเฟิ่งจิ่วแน่น นางรู้สึกเพียงหัวใจบีบรัดอย่างแรง ราวกับมีใครนำมีดเล็กๆ กรีดลงมา เจ็บเสียจนนางยากจะหายใจ
“ห้าวเอ๋อร์ อย่าเป็นเช่นนี้เลย” เฟิ่งจิ่วกล่าวเสียงเบา มองซือหม่าหลันซินที่กำลังหน้าซีด ก่อนจะกล่าวเชิงขอโทษ “ท่านอย่าเก็บไปใส่ใจเลย เขาแค่ยังรับมือกับเรื่องนี้ไม่ค่อยได้เท่านั้น”
“ข้ารู้ ข้ารู้” ซือหม่าหลันซินตอบ หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตา “ข้าไม่ได้มาเพื่อพาเขาไป ข้าเพียงอยากมาดู…ดูว่าเขาสบายดีหรือไม่”
ห้าวเอ๋อร์ฟังแล้วเม้มปาก มองนางทั้งใบหน้าเครียดเกร็ง “ข้าจะอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ ไม่ต้องการตามพวกท่านไป”
“พวกข้าไม่ใช่คนอื่น พวกข้าคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเจ้า” ประมุขเสวียนอู่ที่อยู่ข้างๆ เห็นบุตรชายไม่ยอมรับพวกตน เขาก็ลอบถอนใจเช่นกัน เมื่อไม่ได้เลี้ยงจนเติบใหญ่อยู่ข้างกาย ต่อให้เป็นผู้ให้กำเนิดแล้วอย่างไร ไม่ว่าอย่างไรก็เย็นชาและห่างเหินอยู่วันยันค่ำ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองสองสามีภรรยาครั้งหนึ่ง จากนั้นก็มองห้าวเอ๋อร์ เห็นเจ้าตัวเล็กกอดเฟิ่งจิ่วจนแน่น ท่าทางคงกลัวว่าจะถูกพาไป ทันใดนั้นเขาก็กล่าวว่า “ห้าวเอ๋อร์ พวกเขามาเยี่ยมเจ้าโดยเฉพาะ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ควรทักทายเช่นกัน”
ฟังคำบิดาเขาแล้ว ห้าวเอ๋อร์เม้มปากพลางมองเขาครั้งหนึ่ง สุดท้ายจึงมองไปยังสองคนนั้น รวมถึงมองมารดาเขาด้วย
“พวกเขาคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเจ้า ต้องทักทาย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยเสียงนุ่ม มือหนึ่งลูบศีรษะเขา
ครั้นเห็นดังนั้น ห้าวเอ๋อร์จึงค่อยเดินออกจากข้างกายของเฟิ่งจิ่ว เดินไปทางประมุขเสวียนอู่และภรรยา แล้วคุกเข่าคารวะตรงหน้าพวกเขาอย่างถูกต้องตามหลัก “ห้าวเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่” เขาไม่อยากเรียกเช่นนี้ บิดามารดาเขาอยู่ที่นี่! บิดามารดาเขามีเพียงหนึ่งไม่มีสอง!
ประมุขเสวียนอู่และภรรยาเห็นเด็กชายตัวเล็กคนนั้นคุกเข่าคารวะอย่างงดงาม ในใจรู้สึกตื้นตันอย่างอดไม่ได้ พวกเขารีบประคองห้าวเอ๋อร์ให้ลุกขึ้น “เด็กดี เจ้าเป็นเด็กดีนัก”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ ดีๆๆ!” ประมุขเสวียนอู่ดีใจมาก หัวเราะเสียงดังขึ้นมา
ห้าวเอ๋อร์ถูกทั้งสองคนกอดไว้ ร่างกายเล็กจ้อยพลันแข็งทื่อ ยืนนิ่งๆ ด้วยไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรอยู่บ้าง
เฟิ่งจิ่วเห็นเขามีท่าทางเช่นนั้นก็ลอบส่ายหน้า นางกล่าวกับทั้งสองคนว่า “ยากนักที่ทั้งสองท่านจะมาสักครั้ง มิสู้อยู่ที่นี่สักหลายวันเถอะ!” ทำเช่นนี้แล้วจะได้ทำความคุ้นเคยกับห้าวเอ๋อร์ได้ด้วย
“เช่นนั้นพวกข้าก็ขอรบกวนแล้ว” ทั้งสองคนกลับไม่ได้ปฏิเสธ อย่างไรเสียพวกเขาก็รู้ว่าโอกาสเช่นนี้หายาก หากอยากให้บุตรชายของพวกเขายอมรับพวกเขา การอยู่ร่วมกันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
พวกเขาสนทนากันอยู่ในโถงครู่หนึ่ง เดิมห้าวเอ๋อร์ถูกซือหม่าหลันซินกอดไว้ในอ้อมอก สุดท้ายก็ต้านทานการดิ้นรนของห้าวเอ๋อร์ไม่ไหว จึงให้เขากลับไปสู่อ้อมอกของเฟิ่งจิ่วแทน
เฟิ่งจิ่วให้ผู้อาวุโสเหมยพาพวกเขาไปพักผ่อน ก่อนจะพาห้าวเอ๋อร์กลับไปที่เรือนหลักพร้อมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ระหว่างทางเฟิ่งจิ่วก็ถามว่า “ห้าวเอ๋อร์คิดว่าพวกเขาเป็นอย่างไร”
“ก็ไม่อย่างไร” ห้าวเอ๋อร์กล่าว เม้มปากเล็กมองนางด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ท่านแม่ ท่านอย่าไล่ห้าวเอ๋อร์ไปได้หรือไม่ ห้าวเอ๋อร์อยากอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางลูบศีรษะเขา “เด็กโง่ แม่จะไล่ห้าวเอ๋อร์ได้อย่างไร แม่เพียงหวังให้มีคนรักและเอ็นดูเจ้ามากขึ้นหน่อย ช่วยกันปกป้องห้าวเอ๋อร์ด้วย ห้าวเอ๋อร์จะเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของแม่ตลอดไป แม่ไม่ทางไล่เจ้าไป”
……….