เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3370 ต้องมีความสุขแน่ ตอนที่ 3371 ส่งไป
ตอนที่ 3370 ต้องมีความสุขแน่
“โม่เฉิน ไม่พบกันนานจริงๆ เจ้าสบายดีกระมัง” เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางเดินไปข้างหน้า เพราะนางเดินไปข้างหน้า จึงปล่อยมือที่จูงเซวียนหยวนโม่เจ๋อไว้ออก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหลุบตา มองมือที่ว่างเปล่า ในใจอึดอัดอยู่บ้างอย่างน่าประหลาด เขาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะชำเลืองมองโม่เฉินในชุดสีขาวสะอาด จากนั้นสาวเท้าเดินไปข้างหน้า มาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วนั่งลง
“ไม่พบกันนานหลายปี ท่าทางของเจ้ายังเหมือนเมื่อก่อนเลย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ดวงตาลึกล้ำมองน่าหลันโม่เฉิน รู้สึกว่าเทียบกับเขาเมื่อห้าปีก่อนแล้ว เขาในตอนนี้มีมอบความสุขุมให้แก่ผู้พบเห็นมากขึ้น
รู้สึกว่าเขากำลังยิ้มอยู่แท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าห่างเหินเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะแสงเจือจางที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขา มันชัดเจนมาก ทำให้เขาดูเหมือนร่างเรืองแสงในยามค่ำคืน
เมื่อฟังดังนั้นแล้ว โม่เฉินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน มองพวกเขาคราหนึ่ง “ปีนั้นหลังจากมาที่นี่ อาจารย์ข้าสั่งให้ไปที่ตำหนักศักดิ์สิทธิ์ เพื่อรับแหน่งศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของที่นั่น หลายปีมานี้ข้าฝึกบำเพ็ญอยู่ในเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์อยู่ตลอด เพิ่งออกฌานมาช่วงนี้เอง”
สนทนากันไม่กี่คำก็เล่าเรื่องราวหลายปีมานี้ได้โดยคร่าวแล้ว เขามองคนทั้งสอง “เห็นทีระหว่างนี้พวกเจ้าคงเจอเรื่องอันตรายไม่น้อยเช่นกัน ทว่าแค่ห้าปีก็กลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชันเทพแล้ว”
เฟิ่งจิ่วมองเขา ยิ้มพลางว่า “พวกข้ามีโอสถช่วยถึงได้รวดเร็วปานนี้ ไม่เหมือนกับเจ้า เจ้าก้าวย่างขึ้นไปทีละก้าวด้วยตนเอง ตอนนี้มีพลังอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับเทพแล้ว ห่างจากระดับราชันเทพเพียงก้าวเดียว”
เขายิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก พูดเพียงว่า “ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าท้ารบกับประมุขเทียมฟ้าที่เขาสูงสุดหรือ”
“อืม ถูกต้อง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ
“มั่นใจหรือไม่” โม่เฉินถาม
“น่าจะไม่มีปัญหาอะไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย
“เช่นนั้นก็ดี” โม่เฉินพยักหน้าแล้วมองเฟิ่งจิ่ว จากนั้นพูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียว ทำอะไรต้องคิดถึงอาจิ่วให้มาก การต่อสู้ที่ตนเองไม่มั่นใจ หลีกเลี่ยงได้ก็หลีกเลี่ยงเถอะ”
ฟังวาจาเขาแล้ว เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะออกมาเสียงเบา “วางใจเถอะ! โม่เจ๋อรู้จักหนักเบาดี อีกอย่างข้าก็มั่นใจในตัวเขาด้วย”
โม่เฉินมองนาง แววตาอ่อนโยน “หลายปีมานี้เจ้าสบายดีหรือไม่”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งข้างๆ ได้ยินก็พลันเลิกคิ้ว “นางสบายดีมาก เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง จริงสิ หลังจากจบการต่อสู้ที่เขาสูงสุด พวกเราสองคนเตรียมจะกลับไปแต่งงาน ถึงตอนนั้นแล้วเจ้าต้องมาดื่มสุรามงคลด้วย”
เฟิ่งจิ่วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่แย่งพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่นางจะยิ้มกล่าวกับโม่เฉิน “หลายปีมานี้ข้าสบายดีทีเดียว พวกข้าจะแต่งงานกันแล้ว ถึงตอนนั้นต้องเตรียมพิธีมากมาย สุรามงคลจอกนี้ของพวกเรา เจ้าต้องมาดื่มให้ได้นะ”
โม่เฉินยิ้มหลังฟังจบ ถามว่า “กลับไปแต่งงานที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงใช่หรือไม่”
“อืม แต่งออกจากราชวงศ์เฟิ่งหวง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ
“ถึงตอนนั้นข้าต้องไปแน่ อีกทั้งจะเตรียมของขวัญให้พวกเจ้าเป็นพิเศษด้วย” โม่เฉินพูดเสียงนุ่ม สายตามองเฟิ่งจิ่ว “อาจิ่ว ข้าคิดว่าเจ้าแต่งให้โม่เจ๋อต้องมีความสุขแน่”
“อืม พวกข้าต้องมีความสุขแน่” เฟิ่งจิ่วจับมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ดวงตาที่มีแต่รอยยิ้มมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อเช่นกัน สองคนสบตากันแล้วยิ่งยิ้มกว้าง
เฟิ่งจิ่วมองโม่เฉิน กล่าวจากใจจริงว่า “โม่เฉิน ต่อไปหากใครแต่งให้เจ้า เจ้าก็ต้องมีความสุขมากเช่นกัน”
ครั้นฟังดังนั้น โม่เฉินมองนาง ปากปรากฏรอยยิ้มจาง ทว่าไม่ได้พูดอะไร…
……….
ตอนที่ 3371 ส่งไป
เหลิ่งหวาให้ข้ารับใช้ยกสุราอาหารมา พวกเขาสามคนรวมกลุ่มที่ลานเรือน คืนนี้เขาได้ยินพวกเขาสนทนากันอยู่ข้างใน เอ่ยวาจาเคล้าเสียงหัวเราะจนกระทั่งดึกมาก
“ดื่มอีกไม่ได้แล้ว ข้าจะกลับไปพักผ่อนก่อน พวกเจ้าก็นอนเร็วหน่อยเถอะ!” โม่เฉินยืนขึ้น ฝีเท้าซวนเซอยู่บ้าง
“เหลิ่งหวา พาโม่เฉินไปพักผ่อน” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเรียกเหลิ่งหวาที่อยู่ข้างนอกครั้งหนึ่ง
“ขอรับ” เหลิ่งหวาเดินเข้ามา จากนั้นเอ่ยกับโม่เฉิน “คุณชายโม่เฉิน เชิญทางนี้”
“ลำบากเจ้าแล้ว” เขาพยักหน้าให้เหลิ่งหวา ก่อนเดินไปข้างนอกพร้อมกับเขา
เห็นโม่เฉินเดินจากไปแล้ว เงาร่างโคลงเคลงเล็กน้อย เฟิ่งจิ่วก็พูดขึ้นว่า “คืนนี้เขาดื่มสุรามากไปหน่อย ท่าทางจะมีเรื่องในใจนะ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยื่นมือไปกอดเอวนาง “วางใจเถอะ! เขาไม่น่ามีเรื่องอะไร หลับสักตื่นก็ดีขึ้นแล้ว” แววตาลึกล้ำมองเงาร่างสีขาวค่อยๆ ห่างออกไปไกล จนกระทั่งหายไปจากสายตาแล้ว เขาค่อยโอบร่างเฟิ่งจิ่วเดินไปที่เรือนข้างหลัง “ตัวติดกลิ่นสุรา พวกเราอาบน้ำหน่อยเป็นอย่างไร”
“อืม อาบน้ำแล้วนอนหลับสบายกว่า” เฟิ่งจิ่วว่า นางเรียกข้างนอกเสียงหนึ่ง “เหลิ่งซวง ให้คนเตรียมน้ำอาบ”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างนอกเดินออกมาจากตรงไหนก็ไม่รู้ หลังจากตอบรับแล้ว นางก็จากไปทันที
เทียบกับสองคนที่กำลังยิ้มกว้างทางนี้ โม่เฉินที่กลับถึงเรือนพักแขกอีกด้านหนึ่ง หลังเข้าไปในเรือนแล้วเขาก็ถอดชุดคลุมออกก่อนนอนลงบนเตียง เมื่อทิ้งตัวลงบนเตียงเช่นนี้แล้วก็ให้ความรู้สึกผ่อนคลายมาก
ในห้วงสมองเขาคิดถึงเรื่องในคืนนี้ คิดถึงประกายความสุขที่ปรากฏออกมาจากในดวงตาของเฟิ่งจิ่วยามมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เขายิ้ม หลับตาลงแล้วพึมพำว่า “เจ้ามีความสุขก็ดีแล้ว ขอเพียงเจ้ามีความสุขก็พอ…”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวันเหยียนเชียนหวารอเฟิ่งจิ่วอยู่ที่ลานด้านหน้า ตอนเห็นนางออกมาจึงเอ่ย “เสี่ยวจิ่ว ข้าจะกลับแล้ว จึงมาบอกกล่าวเจ้าสักคำ”
“กลับสำนักหรือ” เฟิ่งจิ่วมองนางพลางถาม
“อืม ในสำนักยังมีธุระที่ข้าต้องจัดการอยู่บ้าง” นางกล่าวแล้วมองไปยังที่ไกลออกไป
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมา “ได้ ข้าไม่รั้งท่านพี่ไว้แล้ว อีกสองสามวันพวกข้าจะไปที่เขาสูงสุด หลังจากจบการต่อสู้ที่เขาสูงสุดแล้ว พวกข้าจะกลับไปแต่งงานที่ราชวงศ์เฟิ่งหวง ถึงตอนนั้นแล้วท่านพี่ต้องมานะ”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังจบก็พลันโปรยยิ้มทรงเสน่ห์ อีกทั้งยื่นมือไปจับมือนางไว้ “วางใจเถอะ! ข้าต้องไปแน่ ถึงตอนนั้นจะมอบของขวัญให้เจ้าเยอะแยะเชียว”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม “เช่นนั้นข้าขอขอบคุณท่านพี่ล่วงหน้า”
สิ้นเสียงนี้แล้วนางมองไปที่อีกฝ่าย แม้จะลังเลแต่ก็ยังพูดออกไป “ท่านพี่ แม้ข้าจะรู้สึกว่านี่คือเรื่องของท่านกับจวินเจวี๋ยซาง และข้าคงช่วยอะไรไม่ได้ แต่ข้าอยากแนะนำท่านเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าเรื่องอะไรทำอย่างลวกๆ ก็ได้อยู่หรอก แต่เรื่องความรักนั้น หลายๆ ครั้งไม่มีใครตัดสินว่าถูกหรือผิด ตราบใดที่ให้หัวใจนำทางไป ไม่มีเรื่องให้เสียใจภายหลังก็พอแล้ว”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังที่นางพูด เงียบอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงค่อยพยักหน้า “วางใจเถอะ! ข้ารู้แล้ว”
สองคนสนทนากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เฟิ่งจิ่วจะส่งนางออกจากจวนไป เมื่อเห็นนางไปแล้ว ตนเองค่อยหมุนกายเดินกลับไป ไปดูที่เรือนของห้าวเอ๋อร์สักหน่อยว่าวันนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง
“นายหญิง” ฉินซินเห็นนางเข้ามาก็ลุกขึ้นทักทายทันที
“ห้าวเอ๋อร์ยังไม่ตื่นหรือ” นางมองไปที่เตียง เห็นเด็กคนนั้นยังคงกอดผ้าห่มนอนหลับอยู่ บนใบหน้าเล็กไม่ได้ซีดเซียวเช่นเมื่อวาน ท่าทางหลังจากนอนหลับตื่นนี้คงทำให้เขาอาการดีขึ้นมา