เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3344 ซวย ตอนที่ 3345 ปล่อยไป
ตอนที่ 3344 ซวย
“เด็กบ้า!”
แรงถีบนั้นไม่น้อยเลย เจ็บจนเขาต้องลืมตาขึ้น แต่ลืมตาไม่ทันไรก็ถูกยกขึ้นและพาเดินออกไปข้างนอก เขาจึงตีมือคนคนนั้นด้วยท่าทางตื่นตระหนก “เจ้าทำอะไร! รีบปล่อยข้าลง!”
“ชิ! เด็กบ้า อยู่ในกำมือพวกข้าแล้วก็เชื่อฟังพวกข้าเสียดีๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะตัดขาเจ้าทิ้ง!” ชายฉกรรจ์คนนั้นสะบัดมือ โยนห้าวเอ๋อร์ลงบนพื้น
ห้าวเอ๋อร์ที่ตกลงบนพื้นเพิ่งมองเห็นว่าในลานบ้านพังๆ หลังนี้มีขอทานเด็กสิบคน บางคนโตกว่าเขาหนึ่งหรือสองปี มีแม้กระทั่งคนที่เด็กกว่าเขาอีกด้วย
พวกเขาแต่ละคนสวมเสื้อผ้าเก่าขาด ผมเผ้ายุ่งเหยิ่ง ผอมแห้งกันหมด ราวกับกินไม่อิ่มอย่างไรอย่างนั้น ตอนนี้หลังจากขอทานเด็กเหล่านี้มองเขาครั้งหนึ่งแล้ว ต่างก็รวมตัวกันแล้วมองชายฉกรรจ์สองคนนั้น ดวงหน้าของทุกคนมีแต่ความขลาดกลัว
ห้าวเอ๋อร์นั่งบนพื้นพลางมองขอทานเหล่านั้น จากนั้นก็มองไปที่ชายฉกรรจ์ทั้งสอง “พวกเจ้าจับข้ามาทำไม”
เขาอายุน้อยนัก ไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ ล้วนไม่รู้ว่าสองคนนี้จับเขามารวมกลุ่มกับขอทานเหล่านี้ทำไม เดิมทีเขาคิดว่าพวกนี้อยากขายเขา แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้นกระมัง
ชายฉกรรจ์สองคนเหลือบมองที่เขา จากนั้นก็มองที่ขอทานเหล่านั้น “เงินขอทานวันนี้เล่า เอาออกมาให้หมด!” ขณะที่เขาพูด แส้เส้นหนึ่งก็มาอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
เห็นแส้เส้นนั้นแล้ว ในดวงตาของขอทานเด็กเหล่านั้นมีแต่ความกลัว รีบนำเงินในกระเป๋าออกมา บ้างนำหมั่นโถวที่ขอทานมาได้ออกมาด้วย แต่ละคนวางทุกอย่างลงตรงหน้าตนเอง
ห้าวเอ๋อร์มองอย่างไม่เข้าใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นชายฉกรรจ์ถือแส้ฟาดใส่ขอทานเด็กที่อายุน้อยที่สุดอย่างแรง ปากก็ต่อว่าอย่างรุนแรง “เป็นเจ้าที่ได้น้อยที่สุดอีกแล้ว! ข้าว่าเจ้าไม่อยากอยู่แล้วกระมัง!”
ฟึ่บ! เพียะ!
“โอ้ย! เจ็บ เจ็บ…ฮือ…ฮือๆ อย่าตี อย่าตีข้า…” ขอทานเด็กคนนั้นขดตัวเป็นก้อนกลมพลางร้องไห้ ฟังจากเสียงแล้วเป็นเด็กหญิงคนหนึ่ง
แต่ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ได้หยุดเพราะขอทานเด็กคนนี้เป็นเด็กหญิง ยิ่งไม่ได้ยั้งมือเพียงเพราะเด็กหญิงคนนี้มีอายุเพียงห้าหกขวบ กลับกัน เขากลับฟาดแส้เต็มแรงทุกครั้ง เสียงเพี้ยะๆ ดังขึ้นเมื่อแส้กระทบร่างเด็กหญิงที่กำลังขดตัว แต่ละครั้งล้วนทำให้เด็กหญิงผิวแตกเนื้อปริ…
ห้าวเอ๋อร์ตกตะลึงเพราะภาพนี้ เขาเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า กระทั่งเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นล้มลงไป เขาถึงดึงสติกลับมาได้
“หยุดนะ! หยุด!”
เขาตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห พุ่งตัวไปขวางตรงหน้าเด็กหญิงโดยไม่คิดสักนิด สองมือกำเป็นหมัดเพราะโกรธจัด ตัวสั่นเทิ้มเล็กน้อย ใบหน้าเล็กที่มองเค้าเดิมไม่ออกขมวดเกร็ง สองตาจ้องเขม็งไปยังชายฉกรรจ์คนนั้น สีหน้าโกรธขึ้งของเขาชัดเจนนัก
“เฮอะ! เด็กบ้านี่กล้าออกหน้ารึ ทีแรกคิดว่าอีกเดี๋ยวค่อยจัดการเจ้า แต่ท่าทางเจ้าอยากโดนฟาดนัก!” ชายฉกรรจ์เห็นขอทานเด็กพุ่งมาข้างหน้า จึงแค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมา
ก็แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นแถมปกป้องตนเองไม่ได้ แต่ยังคิดจะปกป้องคนอื่นหรือนี่ ดีเหมือนกัน ถือโอกาสนี้จัดการเขาสักครั้ง ให้เขาเชื่อฟังคำพูดหน่อย!
ทันใดนั้นเขาก็เงื้อมือที่ถือแส้ขึ้น แส้ส่งเสียงฟ่อเหมือนงูและฟาดไปที่ห้าวเอ๋อร์อย่างแรง แรงของแส้และสีหน้ากระหายเลือดของชายฉกรรจ์คนนั้นทำให้เหล่าขอทานเด็กถอยหนีไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว ด้วยกลัวว่าจะซวยไปด้วย
……….
ตอนที่ 3345 ปล่อยไป
บนต้นไม้ไม่ไกล ในดวงตาของหลัวอวี่ที่มองภาพนั้นในลานบ้านมีแต่จิตสังหาร เขากดกลั้นความรู้สึกที่อยากลงมือเอาไว้ ทันใดนั้นเสียงของหวันเหยียนเชียนหวาที่อยู่ข้างหลังก็ดังขึ้น
“รีบร้อนอะไร ดูต่อไปเถอะ! เด็กคนนี้ไม่ใช่คนอ่อนแอสักหน่อย” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว มือหนึ่งเท้าคางมองภาพในลานบ้าน ดวงตาคู่สวยของนางทอประกายเล็กน้อย ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สายตาที่มองห้าวเอ๋อร์มีความชื่นชมอยู่หลายส่วน
แน่นอนว่าหลัวอวี่ร้อนใจ นั่นคือห้าวเอ๋อร์เชียวนะ นายหญิงกับเจ้าตำหนักไม่เคยตีเขาเลยสักครั้ง จะปล่อยให้สองคนนั้นทุบตีได้อย่างไร? แล้วเขาจะกลับไปพบหน้านายหญิงอย่างไร?
แต่ทันใดนั้นสีหน้าร้อนใจเป็นกังวลของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง…
ห้าวเอ๋อร์กัดฟัน มองชายฉกรรจ์ที่ฟาดแส้มาด้วยอารมณ์โกรธ โทสะในใจถึงขีดจำกัดแล้ว ทันใดนั้นปราณวิญญาณที่ซ่อนอยู่บนกายเขาพลันปะทุขึ้นมา
เงาร่างเล็กจ้อยกระแทกใส่ชายฉกรรจ์คนนั้นอย่างแรงพร้อมปราณวิญญาณกลุ่มหนึ่ง แม้เขาจะตัวเล็ก แต่การกระแทกครั้งนี้ก็มีแรงไม่น้อยเช่นกัน
“อ้าก!”
ชายฉกรรจ์ฟาดแส้ตกใจมาก ทั้งร่างลอยหวือไปทันที แต่หลังจากนั้นแส้ของเขาก็ถูกคนแย่งไป เสียงแส้ฟาดที่เต็มไปด้วยปราณวิญญาณตกลงบนร่างแรงๆ โดยพลัน
“ซี้ด! โอ้ย! เด็กบ้า เจ้ารนหาที่ตาย!”
ชายฉกรรจ์คนนั้นสูดลมหายใจเย็นๆ ต่อว่าด้วยความเจ็บปวด ด้วยร่างกายกระแทกลงกับพื้นทั้งยังถูกแส้ฟาด ส่งเสียงดังสนั่น
ตอนนี้ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ งงงัน แต่ยังคงดึงสติกลับมาได้ เขาพลันก้าวไปข้างหน้าและเงื้อฝ่ามือตบห้าวเอ๋อร์ “เด็กน่าตาย! เจ้ากล้านักนะ!”
“ท่านพ่อท่านแม่ข้ายังไม่เคยตีข้าเลย พวกเจ้ากลับกล้าถีบข้า!” เสียงอ่อนนุ่มของห้าวเอ๋อร์ในตอนนี้ฟังดูแล้วมีความเย็นชาและโทสะ เขาที่ไม่เก็บซ่อนพลังแล้วถือแส้ฟาดใส่ทั้งสองคนครั้งแล้วครั้งเล่าโดยพลัน
“นี่เพราะเจ้าถีบข้า! นี่เพราะเจ้าเป็นคนชั่ว!”
เพียะ! เพียะ! เพียะๆ!
“อ้าก...”
ทุกครั้งที่แส้ฟาดลงมาล้วนทำให้หนังและเนื้อของสองคนนั้นปริแตก อีกทั้งยังส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา พวกเขาพยายามต่อต้าน แต่จนสุดท้ายแม้แต่โอกาสจะตอบโต้ก็ไม่มี ทำได้เพียงร้องโอดครวญไปพลาง ร้องขอชีวิตไปพลาง
“อย่าฟาดเลย อย่าฟาด พวกข้ารู้ความผิดแล้ว…”
สองคนนั้นขดตัวพลางร้องขอชีวิต พร้อมกับลอบมองเด็กชายที่ถือแส้ไว้ในมือ ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่าเด็กบ้าที่ดูต่ำต้อยคนนี้จะเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนคนหนึ่ง! อีกทั้งยังเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนที่เก็บงำพลังของตนเองเอาไว้ด้วย เด็กคนนี้ต้องมีของล้ำค่าติดตัวอย่างแน่นอน!
คิดถึงตรงนี้แล้ว พวกเขาร้องไห้ไปพลาง ขอร้องไปพลาง “พวกข้ารู้ความผิดแล้วจริงๆ ต่อไปพวกข้าไม่กล้าแล้ว จริงๆ นะ พวกข้าจะปล่อยขอทานเด็กพวกนั้นไป ไม่วางกับดักอะไรแล้วด้วย!”
ห้าวเอ๋อร์มองบาดแผลทั่วตัวของทั้งสองคน รวมถึงมองไปที่พวกเขาที่ขอร้องและร้องไห้อยู่ตรงนั้น เขาพลันรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมา
เขาคิดก่อนจะไม่ฟาดแส้ลงไปอีก เพียงใช้เสียงอ่อนนุ่มข่มขู่ว่า “หากต่อไปพวกเจ้าวางกับดักทำร้ายคนอีก ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”
“ไม่ๆๆ พวกข้าไม่มีทางวางกับดักทำร้ายคนอีกแน่นอน!” สองคนสบตากัน รีบพูดออกมา
เห็นดังนั้นแล้วห้าวเอ๋อร์จึงค่อยหมุนกายไปมองขอทานเด็กที่อยู่รวมกลุ่มกัน เขาเดินไปข้างหน้า ขณะที่กำลังคิดจะไปดูว่านางเป็นอย่างไรบ้างนั้น ชายฉกรรจ์สองคนข้างหลังก็หยิบมีดออกมาแล้วก่อนจะแทงใส่เด็กบ้าที่หันหลังให้พวกเขาอย่างแรง
ห้าวเอ๋อร์มองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างหลัง แต่เขามองเห็นความตื่นกลัวของขอทานเหล่านั้น จึงหมุนกายอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ…