เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3318 แยกทาง ตอนที่ 3319 คนในใจ
ตอนที่ 3318 แยกทาง
จวินเจวี๋ยซางไม่ได้พูดอะไร หลังจากสวมเสื้อผ้าแล้ว เขาเพียงออกจากห้องโดยสารไป สีหน้าของเขายังคงซีดขาวอยู่บ้าง ทว่าดีขึ้นกว่าหลายวันก่อนหน้านี้มาก ตอนนี้เดินออกมาแล้ว ทุกย่างก้าวมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง
เหล่าศิษย์เห็นเขาแล้วต่างก็ประสานมือคารวะ พร้อมกันนั้นก็ถอยไปข้างๆ
จวินเจวี๋ยซางมาถึงตรงหัวเรือ เห็นหวันเหยียนเชียนหวานั่งพิงเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเท้าคางพลางมองท้องฟ้าข้างนอก แววตาของเขาพลันขยับไหว
“ขอบคุณมาก”
คำพูดนี้ออกมาจากปากเขา ไม่มีคำพูดอื่นใดมากกว่านั้น ไม่ได้ถามอะไรอย่างอื่นเช่นกัน เพียงกล่าวขอบคุณอย่างเรียบง่าย
เห็นนางไม่ขยับแม้สักนิด ไม่หันมามองเขาแม้สักครั้ง จวินเจวี๋ยซางช้อนสายตามองไปด้านหน้า “ในเมื่อจะไม่ร่วมทางกันแล้ว หยุดข้างหน้าแล้วแยกทางกันก็ได้”
หวันเหยียนเชียนหวายังคงไม่พูดอะไร ทว่าเรือเหาะกลับค่อยๆ ลดระดับลงอย่างเชื่องช้า ประมาณครึ่งก้านธูปผ่านพ้นไป เรือเหาะร่อนลงบนพื้น หวันเหยียนเชียนหวันที่นั่งอย่างเกียจคร้านไม่หันไปมอง เพียงเอ่ยสั้นๆ “ลงไปเถอะ!”
สามพยางค์นี้เย็นชา ไม่มีความรู้สึกอื่นใด ไม่หันไปมองจวินเจวี๋ยซางเช่นเดียวกัน
จวินเจวี๋ยซางมองนางครั้งหนึ่ง จากนั้นหมุนกายเดินลงจากเรือเหาะไป
“คุณหนูหวันเหยียน รักษาตัวด้วย ไว้พบกันที่สำนัก” ศิษย์ทั้งหลายประสานมือกล่าว หลังจากคารวะแล้วก็ลงจากเรือเหาะไป ยืนอยู่ข้างหลังของจวินเจวี๋ยซาง
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา หัวเราะฮ่าๆ เสียงหนึ่ง “คุณหนูหวันเหยียน ไว้พบกันที่สำนัก ตลอดทางมานี้ดียิ่งนักที่มีคุณหนูคอยดูแล ขอบคุณมาก” เขาพูดพลางคารวะ ก่อนจะลงจากเรือเหาะไปเช่นกัน…
ครั้นพวกเขาลงจากเรือเหาะแล้ว เรือเหาะลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง จากนั้นก็จากไปไกลอย่างช้าๆ…
เห็นเรือเหาะจากไปไกลแล้ว ชายวัยกลางคนมองจวินเจวี๋ยซาง ถามอย่างระมัดระวังว่า “หัวหน้าพรรค เกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับคุณหนูหวันเหยียนกันแน่ เหตุใดนางไม่มองท่านสักครั้งเลย”
จวินเจวี๋ยซางเงียบเชียบไม่พูดจา เพียงใช้มือไพล่หลัง คุมกระบี่เดินไปข้างหน้า เห็นดังนั้นแล้วคนอื่นๆ ย่อมรีบตามไป
บนเรือเหาะ หวันเหยียนเชียนหวาหยิบสุราออกมาจากในห้วงมิติ พิงตรงนั้นพลางร่ำสุราจอกแล้วจอกเล่า จนกระทั่งเรือเหาะมาถึงเมืองสี่ทิศ นางถึงลงจากเรือเหาะ เก็บเรือเหาะ ก้าวเท้ามุ่งหน้าสู่ตัวเมืองด้วยฝีเท้าที่ซวนเซอยู่บ้าง
พอเข้าเมืองไปแล้ว นางรั้งคนมาถามว่า “จวนตระกูลเฟิ่งไปทางไหน”
“ตระ…ตระกูลเฟิ่ง?”
ผู้ฝึกบำเพ็ญคนหนึ่งที่ถูกรั้งไว้เห็นสตรีในชุดสีแดงงดงามเกินใคร ทว่าได้ยินนางถามถึงตระกูลเฟิ่ง ความปีติในดวงตาพลันซ่านสลาย ได้แต่มองนางอย่างหวาดๆ อยู่บ้าง “เจ้าเป็นใคร จะไปทำอะไรที่จวนตระกูลเฟิ่ง”
แรงกดดันมหาศาลแผ่มาถึง ทำเอาผู้ฝึกบำเพ็ญผู้นั้นกลัวจนหน้าซีดเผือด อย่าว่าแต่เอ่ยวาจาเลย แค่ขยับยังขยับไม่ได้ หวันเหยียนเชียนหวาที่ดึงสติกลับมาแล้วขมวดคิ้วเบาๆ กดกลั้นแรงกดดัน ปล่อยคนผู้นั้นลง “ข้าคือหวันเหยียนเชียนหวา ข้าต้องการไปจวนตระกูลเฟิ่ง เจ้านำทางข้าไปทีเถอะ”
เมื่อได้ยินว่าเป็นหวันเหยียนเชียนหวา คนรอบข้างที่สังเกตเห็นเหตุการณ์พลันสนทนากันเสียงเบา
“ที่แท้นางก็คือหวันเหยียนเชียนหวา ไม่คิดเลยว่าจะงดงามเช่นนี้ ได้ยินมาว่านางกับเฟิ่งจิ่วเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน”
กวนสีหลิ่นที่ดื่มสุราอยู่ในร้านอาหารได้ยินเสียงสนทนาบนถนนใหญ่ อีกทั้งมองเห็นเงาร่างสีแดงแต่ไกล เขาพลันตกตะลึงไป จากนั้นลุกขึ้นยืนและเดินลงจากชั้นบน
……….
ตอนที่ 3319 คนในใจ
ตอนพวกจวินเจวี๋ยซางผ่านเข้าประตูเมืองมา พวกเขามองเห็นเงาร่างสีแดงสายนั้น จากนั้นเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำเดินไปข้างหน้า ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับนาง ทันใดนั้นบุรุษชุดดำผู้นั้นก็ปล่อยผู้ฝึกบำเพ็ญคนนั้นไป ก่อนจะประคองนางที่ซวนเซเดินไปข้างหน้า พอเห็นสองคนจากไปแล้ว แววตาของจวินเจวี๋ยซางวูบไหวเล็กน้อย หลุบสายตาลงอย่างเงียบๆ
“เอ๋? คนผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดประคองคุณหนูหวันเหยียนเดินไป” ศิษย์คนหนึ่งพูด มองหวันเหยียนเชียนหวาพิงร่างอยู่ข้างกายบุรุษใส่ชุดสีดำ
“ท่าทางสองคนสนิทสนมกันไม่น้อยเลย! อาจเป็นคนในใจของคุณหนูหวันเหยียนกระมัง!” ศิษย์คนหนึ่งพูด ขณะพูดก็ถูกเหยียบเท้าเข้าให้ครั้งหนึ่ง เขาส่งเสียงร้องออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็ถลึงตามองศิษย์คนนั้นที่อยู่ข้างกาย “เจ้าเหยียบเท้าข้าทำไม”
ตอนนี้หัวหน้าพรรคเดินไปข้างหน้าแล้ว ชายวัยกลางคนหันไปถลึงตามองพวกเขาครั้งหนึ่ง ศิษย์ที่ถูกเหยียบเท้าค่อยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าพูดอะไรก็พูดให้ดีๆ หน่อย เมื่อครู่นี้พูดอะไร หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่าเมื่อห้าปีก่อนคุณหนูหวันเหยียนอยู่ในป่าไผ่ของหัวหน้าพรรคตั้งนาน นางจะไม่สนิทสนมกับหัวหน้าพรรคเลยหรือ วันนี้เจ้าพูดว่าคุณหนูหวันเหยียนมีความสัมพันธ์บางอย่างกับบุรุษผู้นั้นต่อหน้าหัวหน้าพรรค เจ้าอยากทำให้หัวหน้าพรรคเข้าใจผิดหรืออย่างไร”
ครั้นฟังดังนั้น ศิษย์ผู้นั้นก็ชะงักไป เกาศีรษะพลางกล่าวว่า “ข้าไม่รู้น่ะสิ! ช่วงที่นางไปข้าก็ไม่อยู่ที่สำนัก ต่อมาไม่ได้ยินใครพูดถึงนางอีก ไหนเลยข้าจะรู้ว่ามีเรื่องนี้ด้วย”
เขาเพียงรู้ว่าคุณหนูหวันเหยียนดูจะมีความสนิทสนมกับพรรคของพวกเขาอยู่บ้าง แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าความสนิทสนมนั้นหมายถึงเรื่องนี้!
“เอาล่ะ รีบไปเถอะ!” พวกเขาพูดแล้วเร่งฝีเท้าตามจวินเจวี๋ยซางกับคนอื่นๆ ไป
อีกด้านหนึ่ง กวนสีหลิ่นประคองหวันเหยียนเชียนหวากลับจวนตระกูลเฟิ่ง เมื่อเข้าไปในจวนแล้วก็เรียกสาวใช้สองคนมา “พวกเจ้าประคองนางไปพักผ่อนที่เรือนด้านหลัง”
เขาพูดแล้วมองหวันเหยียนเชียนหวา “เจ้าไปพักผ่อนก่อน ข้าจะให้คนไปต้มน้ำแกงแก้เมาค้างหน่อย”
“อืม” หวันเหยียนเชียนหวาตอบรับเสียงหนึ่ง ปล่อยให้สาวใช้สองคนประคองไปที่เรือน
ความจริงแล้วนางไม่ได้เมามาก เพียงแต่เพราะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร กอปรกับฤทธิ์สุรา จึงปวดขมับอยู่ไม่มากก็น้อย ไม่ค่อยสดใสเท่าใดนัก
ข้ารับใช้ในจวนล้วนเป็นคนที่ตระกูลเซ่าส่งมา กวนสีหลิ่นพักอยู่ที่นี่ มีข้ารับใช้อยู่ด้วยย่อมสะดวกกว่า ด้วยเหตุนี้เขาจึงเรียกคนหนึ่งไปต้มน้ำแกงแก้เมาค้างที่ห้องครัว ก่อนจะส่งไปให้หวันเหยียนเชียนหวาภายหลัง
หลังจากหวันเหยียนเชียนหวาเข้าไปในจวนตระกูลเฟิ่ง ไม่นานนักพวกตู้ฝานก็มาถึงหน้าประตูจวน มองสถานที่ที่คุ้นเคยก่อนจะยิ้มให้กัน
“พูดขึ้นมาแล้ว พวกเราไม่ได้กลับมาตั้งห้าปีแล้วสินะ” ตู้ฝานมองข้างใน ถอนใจเบาๆ อย่างอดไม่ได้ เวลาห้าปีผ่านไปไวเสียจริงๆ!
“ใช่! ห้าปีแล้ว พวกเรากลับมาแล้ว!” ผู้อาวุโสเหมยหรี่ตา โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าเฟิ่งจิ่วจะกลับมาแล้ว คุณชายน้อยก็ต้องกลับมาด้วยเช่นกัน เขาก็พลันตื่นเต้นดีใจขึ้นมา เพียงแต่ไม่รู้ว่าตลอดห้าปีมานี้คุณชายน้อยเป็นอย่างไรบ้าง
ฉินซินเห็นคนเดินไปมาอยู่ในจวน กล่าวว่า “พวกเราเข้าไปเถอะ! ก่อนที่นายหญิงจะกลับมา ต้องเตรียมทุกอย่างในจวนให้พร้อม”
“ข้าเห็นด้วย” หลายคนพูดก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน พวกสาวใช้ข้างในเห็นพวกเขาแล้วชะงักกึกอย่างอดไม่ได้ ตอนกำลังจะถามความก็เห็นกวนสีหลิ่นเดินออกมาจากข้างใน เขายิ้มกว้างและทักทายทันทีที่เห็นพวกเขา
“ข้าคิดว่าพวกเจ้าใกล้มาถึงแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาถึงวันนี้ รีบเข้ามาเถอะๆ!” กวนสีหลิ่นพูดพร้อมรอยยิ้ม มองหลายคนตรงหน้า