Invincible โลกอมตะ - ตอนที่ 187

ตอนที่ 187 นี่คือเจ้าลิงน้อยที่เติบโตขึ้นงั้นหรอ

พลทหารนายนั้นก็ก้าวออกมาแล้วต้องการจะบังคับจ้าวชูคุกเข่าทำความเคารพ ต้วนหวูเหินก็ได้ยกมือขึ้นขวางมันไว้ “ปล่อยไป”

ท่าทางที่เงียบขรึมของต้วนหวูเหินทำให้บอกยากมากว่าเขาไม่พอใจในเรื่องนี้หรือไม่

“ได้ขอรับ องค์ชายลำดับที่ 2!”พลทหารคนนั้นก็ตอบรับอย่างเคารพและล่าถอยไปอยู่ด้านข้าง

พอเฝ้าดูฉากที่เกิดขึ้นนี้ หยางกังก็รู้สึกยินดีอย่างลับๆ แม้ว่าต้วนหวูเหินจะไม่ได้พูดอะไร แต่หยางกังก็มั่นใจว่าองค์ชายสองจะต้องโกรธหวงเสี่ยวหลงอยู่ภายใน

หวงเสี่ยวหลงผู้นี้ไม่รู้เรื่องแม้แต่วิธีสั่งสอนข้ารับใช้อันต่ำต้อยเลย มันผู้นี้เป็นคนที่ซวยจริงๆ!

ปังหยูและคนที่อิจฉาหวงเสี่ยวหลงทุกคนก็รู้สึกมีความสุขกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของหวงเสี่ยวหลงที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

ต้วนหวูเหินก็เดินออกมาอยู่ข้างหน้ากลุ่ม เขาก็มองดูฝูงชนแล้วแล้วหัวเราะออกมาอย่างสงบเสงี่ยม “ข้าขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่อยู่ที่นี่สำหรับการเป็นผู้ชนะเลิศหนึ่งร้อยอันดับแรกในการประลองเมืองจักรพรรดิในปีนี้ จากนี้ไปทุกคนจะได้เป็นนักศึกษาของสถาบันต้วนเริ่น!”

คำพูดของต้วนหวูเหินทำให้ทุกคนแสดงปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไปแต่อัจฉริยะส่วนใหญ่ต่างแสดงความตื่นเต้นขึ้นบนใบหน้า

สถาบันต้วนเริ่นนั้นเป็นสถาบันที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในจักรวรรดิต้วนเริ่น

การได้เข้าเรียนในสถาบันต้วนเริ่นเป็นเกียรติยศสูงสุดของคนทุกคนในจักรวรรดิต้วนเริ่น

ต่อมา ต้วนหวูเหินก็ส่งสัญญาณให้เฉิงเจียนเริ่มแจกรางวัลโดยไม่ชักช้า

รางวัลจะถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วน

ส่วนแรกเป็นของผู้ชนะเลิศอันดับ 11 ถึง 100

ส่วนที่ 2 เป็นของผู้ชนะเลิศ อันดับ 2 ถึง 10

และส่วนที่ 3 เป็นของผู้ชนะเลิศอันดัน 1!

ในส่วนแรกมีทั้งหมด 90 คนซึ่งใช้เวลานานที่สุด ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงการแจกรางวัลส่วนแรกก็เสร็จสิ้น ในส่วนต่อมาเป็นของเซี่ยพูถี หยางกัง ปังหยู และคนที่เหลือ

หลังจากอันดับ 2 ถึง 10 รับรางวัลเรียบร้อย ในที่สุดก็ถึงคราของหวงเสี่ยวหลง และต้วนหวูเหินก็เป็นคนมอบรางวัลให้กับหวงเสี่ยวหลงเป็นการส่วนตัวแต่ทาว่าเซี่ยพูถีและคนที่เหลือทั้งหมด 90 คน เฉิงเจียนเป็นคนมอบให้ ต้วนหวูเหินเป็นคนมอบรางวัลให้หวงเสี่ยวหลงเพียงลำพัง

ในสายตาของคนอย่างหยางกัง การได้รับมอบรางวัลโดยต้วนหวูเหินถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

ต้วนหวุเหินได้ส่งแหวนมิติที่มีหินวิญญาณระดับ 1 20 ชิ้น และโอสถวิญญาณระดับ 6 ขั้นสูงให้แก่หวงเสี่ยวหลง

ในอาณาจักลั่วถาง มี้พียงราชาคนเดียวเท่านั้นที่มีความสามารถพอจะเป็นเจ้าของแหวนมิติ แต่ในจักรวรรดิต้วนเริ่นแห่งนี้มันไม่ใช่ของพิเศษหรือหายากอะไร

สมาชิกหลักของตระกูลใหญ่ส่วนใหญ่ในจักรวรรดิต้วนหเริ่นก็มีแหวนมิติอยู่ถมเถไป

เมื่อหวงเสี่ยวหลงรับแหวนมิติที่มีหินวิญญาณระดับ 1 20 ชิ้น และโอสถวิญญาณระดับ 6 ขั้นสูง ต้วนหวุเหินก็ยิ้มขึ้น “ หวงเสี่ยวหลงข้าหวังว่าเจ้าจะทะลวงเข่าสู่ขั้นเทวะในสักวันนึงแล้วกลายเป็นผู้พิทักษ์แห่งจักรวรรดิต้วนเริ่นของเรา !”

หวงเสี่ยวหลงก็อึ้งแล้วพยักหน้าในเวลาเดียวกัน

ผู้พิทักษ์แห่งจักรวรรดิต้วนเริ่น

หวงเสี่ยวหลงรู้ว่าพวกนี้มันก็แค่คำพูดจำเจ แต่หวงเสี่ยวหลงก็รู้สึกยินดีกับโอกาสที่จะทะลวงเข้าสูขั้นเทวะของตัวเองและวันนั้นจะมาถึงในอีกไม่นาน!

ณ ตอนนี้ เฉิงเจียนก็เดินออกมาข้างหน้าและประกาศพิธีสุดท้ายแล้วให้พวกเขาออกไปจากจัตุรัสของพระราชวัง

ทุกคนยอมทำตามอย่างเคารพแล้วเดินออกกันไป

แต่เมื่อหวงเสี่ยวหลงกำลังจะออกไปต้วนหวูเหินก็พูดขึ้น “หวงเสี่ยวหลง เจ้าอยู่รอก่อนสักพัก เสด็จพ่อของข้าต้องการพบเจ้า”

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก

จักรพรรดิต้วนเริ่นต้องการพบหวงเสี่ยวหลง!

ณ จุดๆ นี้ แม้แต่เซี่ยพูถีก็ทนไม่ไหวจนรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย จักรพรรดิต้วนเริ่นคือผู้ก่อตั้งจักรวรรดิต้วนเริ่น ซึ่งตัวตนอันสูงส่งภายในหัวใจของประชาชนทุกคนแห่งจักรวรรดิต้วนเริ่น และตัวตนอันสูงส่งท่านนี้ได้เรียกหาหวงเสี่ยวหลง!

ไม่มีผู้ชนะเลิศรุ่นแห่งการประลองจักรพรรดิรุ่นใหนที่จะได้รับเกียรติขนาดนี้มาก่อน!

ภายในใจหยางกังและคนที่เหลือก็รู้สึกว้าวุ่นใจอยู่ภายใน

ก่อนที่จะออกไป สุดท้ายฉุ่ยหลี่ก็ใช้ดวงตาหันไปมองเงาของหวงเสี่ยวหลง

ต้วนหวูเหินรอจนกระทั่งเซี่ยพูถี ฉุ่ยหลี่และคนที่เหลือหายไปจากสายตาก่อนแล้วพูดออกมาอีกว่า “หวงเสี่ยวหลงตามกับข้ามา” โดยไม่รอคำตอบต้วนหวูเหินและเฉิงเจียนก็หันหน้าไปเดินนำไปแล้วปล่อยให้หวงเสี่ยวหลงและจ้าวชูเดินตามไปออกไปด้านขวาของจัตุรัส

พระราชวังจักรวรรดิต้วนเริ่นคลอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ พวกเขาเดินผ่านห้องโถงใหญ่ จัตุรัสเล็กใหญ่ และทางเดินทั้งหมดหลายต่อหลายแห่งจนกระทั่งต้วนหวุเหินและเฉิงเจียนมาหยุดอยู่ตรงหน้า สิ่งก่อสร้างของพระราชวังที่เหมือนถ้ำ

กองทหารองค์รักษ์ยืนเรียงเป็นหน้ากระดานแถวเดี่ยวอยู่ด้านหน้า

ต้วนหวุเหิน เฉิงเจียน หวงเสี่ยวหลงและจ้าวชูก็เข้าไปข้างใน

พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยโดยผ่านสวนหย่อมอีก 4 แห่งแล้วมาถึงห้องโถงอันยิ่งใหญ่

ปลายสุดห้องโถงอันยิ่งใหญ่มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองทอง ตรงกลางคิ้วของชายวัยกลางคนนี้มีรอยประทับดาบหัก เขาจะเป็นใครไปไม่ได้อีกนอกจากจักรพรรดิต้วยเริ่น!

พอเข้ามาในห้องโถงอันยิ่งใหญ่ เฉิงเจียนและต้วนหวูเหินรีบเข้ามาแสดงความเคารพแต่ทันทีพวกเขาก็เห็นจักรพรรดิต้วนเริ่นก้าวออกมาด้วยไม่หน้าไม่มีความสุข ซึ่งเขาได้กระโดดลงมาจากบันลังก์แล้วก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ต้วนหวูเหินและเฉิงเจียนก็มึนงง

จักรพรรดิต้วนเริ่นกลับเดินเข้ามาหากลุ่มของต้วนหวุเหินแทนงั้นหรอ?

“เสด็จพ่อ!”ต้วนหวูเหินก็เดินออกมาแล้วร้องเรียกออกไปแต่ราวกับจักรพรรดิต้วนเริ่นมองไม่เห็นเขาเลยสักนิด ก่อนที่ดวงตาของต้วนหวูเหินและเฉิงเจียนจะตกตะลึง จักรพรรดิต้วนเริ่นก็เดกินผ่านพวกเขาไปแล้วมุ่งหน้าไปหาจ้าวชูที่อยู่ข้างหวงเสี่ยวหลง เขาได้กล่าวออกมาอย่างสุภาพด้วยวคามตื่นเต้น “ท่านคือท่าจ้าวสินะขอรับ?”

ท่านจ้าว?!!

ดวงตาของต้วนหวูเหินและเฉิงเจียนก็เกือบจะหลุดออกมาจากเบ้าตา และบนใบหน้าของพวกเขาแสดงออกอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อกี้จักรพรรดิต้วนเริ่นเรียกผ็คุ้มกันที่อยู่ข้างหวงเสี่ยวหลงว่าอะไรกัน? ท่านจ้าวงั้นหรอ?

ท่าน!

ตอนนี้แม้แต่หวงเสี่ยวหลงก็ตกตะลึงและประหลาดใจอย่างมาก

มันเหมือนกับฟ้าฝ่าใส่สมองหวงเสี่ยวหลง หรือว่าคนรู้จักเก่าที่จ้าวชูพูดถึงเมื่อก่อหน้านี้จะเป็นจักรพรรดิต้วนเริ่น?!

เป็นจักรพรรดิต้วนเริ่นเองสินะเนี่ย!

เรื่องราวกับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วซึ่งต้วนเหวูเหินและเฉินเจียงก็ยังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น จ้าวชูก็ยิ้มให้จักรพรรดิต้วนเริ่น “ไม่เลว ในที่สุดเจ่าลิงน้อยเมื่อปีนั้นก็เติบโตขึ้นแล้ว 1 พันปีผ่านไป ไม่เพียงแต่เจ้าจะบรรลุขั้นเทวะแต่เจ้าก็ยังสร้างจักรวรรดิขึ้นอีกด้วย!”

เจ้าลิงน้อย?!

ในที่สุดก็เติบโต?!

พอได้ฟังชื่อเรียกสัตวเลี้ยงที่จ้าวชูใช้กับจักรพรรดิต้วนเริ่น ต้วนหวุเหินและเฉิงเจียนก็เข่าอ่อนจนแทบจะล้มลงไป

แต่ทว่าจักรพรรดิต้วนกลับแสดงสีหน้าอับอายแล้วพูดไปว่า “ก็แค่จักรวรรดิต้วนเริ่นเล็กๆเอง ท่านจ้าวช่างล้อเล่นยิ่งนัก”

จ้าวชุก็พยักหน้าแล้วกล่าวออกมาว่า “นี่คือนายน้อยของข้า” เขาก็ชี้นิ่วไปที่หวงเสี่ยวหลง

“นายน้อย?!”จักรพรรดิต้วนเริ่นก็แสดงท่าทางสับสนมึนงงในขณะที่เข้าจ้องมองหวงเสี่ยวหลง จากนั้น ความตื่นตระหนกก็ปะทุขึ้นในเจาเพราะเขารู้จักตัวตนของจ้าวชูอย่างชัดเจน เมื่อ 1 พันปีก่อน และก่อนที่เขาจะได้ทะลวงเข้าสู่ขั้นเทวะ จ้าวชูนั้นเป็นนักรบขั้นเทวะอยู่ก่อนแล้ว

“เสด็จพ่อ นี่คือน้องหวงเสี่ยวหลง!”ในช่วงสำคัญ ต้วนหวุเฟหินก็ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาระงับความตกใจที่เกิดขึ้นในใจแล้ว แนะนำหวงเสี่ยวหลงให้จักรพรรดิต้วนเริ่น

ต้วนหวูเหินใช้วิธีเรียกหวงเสี่ยวหลงให้สุภาพขึ้น

แต่ในครู่ต่อมา จักรพรรดิต้วนเริ่นก็มองหวงเสี่ยวหลงแล้วหัวเราออกมาอย่างเป็นมิตร “งั้นหรอ ท่านคือผู้ชนะเลิศการประลองเมืองจักรพรรดิในปีนี้ นายน้อยหวงนั่นเอง”

นายน้อยหวง! จักรพรรดิต้วนเริ่นใช้คำสุภาพขนาดนี้เลยหรอ!

เม็ดเหงื่อก็ผุดขึ้นบนหน้าผากต้วนหวุเหิน นี่เขาเรียกหวงเสี่ยวหลงว่า *น้องหวง*ไม่หยาบคายเกินไปงั้นหรอ? สำหรับเฉินเจียงนั้นคิดอะไรไม่ได้จนนิ่งเงียบเป็นรูปปั้นเลย

“จักรพรรดิต้วนเริ่นก็สุภาพเกินไป”หวงเสี่ยวหลงก็รีบตอบออกมาอย่างรวดเร็ว

“ไม่ ไม่ ไม่ ในอนาคตนายน้อยหวงก็เรียกข้าด้วยชื่อก็พอแล้ว เรียกข้าแค่ต้วนเริ่นพอ”จักรพรรดิต้วนเริ่นยืนกรานอย่างหนักแน่น

ร่างของต้วนหวูเหินและเฉินเจียนก็มีเหงื่อหลั่งไหลออกมาราวกับตาน้ำที่มีน้ำไหลหรากออกมา

“นี่…!”หวงเสี่ยวหลงก็มอง เรื่องนี้เปลี่ยนไปเร็วมาก บอกตามตรงคือหวงเสี่ยวหลงรู้สึกอึ้งกับปฏิกิริยาความเมินเฉยของตัวเอง มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาเพราะ*คนรู้จักเก่า* ขอบงจ้าวชู ที่เป็นจักรพรรดิ แต่มันเป็นเพราะชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ปฏิบัติกับเขาด้วยความเคารพต่างหาก!

เป็นเพราะจักรพรรดิต้วนเริ่นที่เป็นคนเรียกหวงเสี่ยวหลงมา แต่ทำไมเหตุการณ์ถึงพลิกผันไปได้หล่ะ?