สะกิดหัวใจนายขี้เก๊ก - บทที่ 61 โดนตบหน้า
ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
เมื่อเวลาผ่านไป ธราเทพจัดการกับงานเร่งด่วนบางอย่าง ก็พบว่าณัฐณิชาหลับแล้ว
เธอนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะชา ขนตายาวเหลือเพียงเงาเล็กๆ ที่เปลือกตา ผิวของเธอนุ่มและขาวราวกับทารก ถึงเธอจะไม่ใช่คนสวยแห่งศตวรรษ แต่เธอน่าดึงดุดมาก……
ธราเทพมองจนลืมตัว
สายตาจับจ้องไปที่จี้ที่เธอกำอยู่ในมือ จี้นี้…… ถ้าเธอเป็นญาติของคนนั้นจริงๆ นั้นก็แปลว่า เขาสองคนมีวาสนากันจริงๆ
“ติงติงติง … ”
โทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ธราเทพหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วและลดระดับเสียงลงโดยจิตใต้สำนึกของตน บางทีเขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำของเขาเป็นจากจิตใต้สำนึก
เขาเดินไปที่ห้องรับรองข้างสำนักงานเพื่อรับโทรศัพท์ แต่ในขณะนั้น ประตูสำนักงานก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน
“คุณปณิดา คุณปณิดา คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ นายหญิง…… ขอโทษด้วยนะคะที่ปลุกคุณตื่น”
ผู้ช่วยนรินทร์เห็นณัฐณิชาตื่นจากโซฟาด้วยความงุนงง และพยายามพูดว่า
“ไม่เป็นไร นี่…”
ณัฐณิชาขยี้ตาที่มึนมัวของเธอ อภัสราภรณ์เห็นชุดสูทสีดำที่ไหลลงจากหล่อน ใบหน้าของเธอก็บูดบึ้งทันที หล่อนถูกคลุมด้วยชุดสูทของพี่ธราเทพ!
ในเวลานั้น อภัสราภรณ์ได้เดินเข้าไปด้วยท่าทางที่ดุดัน เสียง“เปี๊ยก”การตบที่คมชัดตกลงบนใบหน้าของณัฐณิชาโดยตรง
“ผู้หญิงสารเลว ทำไมแกถึงมานอนในห้องทำงานของพี่ธราเทพ แถมยังคลุมด้วยเสื้อผ้าของพี่ธราเทพ ฉัน……” อภัสราภรณ์ตะโกนอย่างเย็นชา ขณะที่กำลังจะตบไปอีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็ได้เห็นใบหน้าของณัฐณิชาอย่างชัดเจน เธอรู้สึกแปลกใจอย่างมาก “ทำไมเป็นแกอีกละ?”
“แปลกมากเลยเหรอ?”
ใบหน้าของเธอเจ็บปวดอย่างรุนแรง และเธอรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของผู้หญิงคนนี้ไม่เบาเลย
ณัฐณิชาได้ผ่านการลำบากตั้งแต่เด็กมาก่อน แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับมัน
ยิ่งกว่านั้นคือ หญิงที่ทำตัวอวดใหญ่นี้มีสิทธิ์อะไรมาตบเธอ?
ในขณะนี้ อภัสราภรณ์ยกแขนขึ้นอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าต้องการตบเธออีกครั้ง แต่จู่ๆ ข้อมือของเขาก็ถูกคว้าไว้!
“พี่ธราเทพ!”
“อย่าเรียกผมแบบนั้น” กรามของธราเทพเห็นได้ชัดว่าเป็นเส้นออกมา โทรศัพท์ที่เรียกเข้าคือพ่อที่โทรมา บอกว่าอภัสราภรณ์จะกลับมา ตระกูลภูริสิทธิโชคจะเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับและเชิญพวกเขาให้เข้าร่วม เลยโทรมาแจ้งเขาโดยเฉพาะ
ข้อมือถูกสะบัดออก ปวดจนอภัสราภรณ์กำมือของเธอทันทีและถอยหลังไปสองก้าว
ธราเทพได้เข้าไปสังเกตใบหน้าของณัฐณิชาอย่างเป็นห่วง ด้วยความรู้สึกสงสาร นิ้วที่เรียวยาวของเขาลูบใบหน้าของเธอ แต่ณัฐณิชากลับหลบเลี่ยง
“เจ็บมั้ย?”
“……” นายลองดูสิว่าเจ็บมั้ย?
ณัฐณิชารู้สึกว่าสิ่งที่ธราเทพพูดถึงเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ มุมปากของเธอเจ็บ เธอไม่พูด แต่มองไปที่ธราเทพที่น้อยใจ ธราเทพแสดงอารมณ์เป็นสามีทันที และมองไปทางอภัสราภรณ์อย่างเย็นชา “ขอโทษ!”
“ไม่ ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย ถ้าเธอไม่ยั่วยวนพี่ธราเทพ พี่ธราเทพจะไม่มีวันแต่งงานกับเธอ!”
“โอ้?” ธราเทพยิ้มอย่างเย็นชา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ทันใดนั้นเขาก็เอามือประกบใบหน้าของณัฐณิชา และจูบลงไป
จูบนั้นอ่อนโยนและเอ้อระเหย แต่เขาแค่สัมผัสริมฝีปากของเธอเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังรักษาสมบัติล้ำค่าบางอย่าง จากนั้นก็แยกจากกัน และด้วยท่าทางที่น่าพอใจบนใบหน้าของเขา เขาพูด “เห็นชัดไหม? เป็นฉันเองที่ตกหลุมรักเธอ ถ้าคุณทำให้เธอขุ่นเคือง ผมจะเป็นคนอยู่ข้างเธอเอง”