The Alchemist God ทะลุมิติเทพศาสตรา - 635 จิตใต้สำนึกของมนุษย์
EP.635 จิตใต้สำนึกของมนุษย์
“ฆ่ามัน!”
เปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นดูเหมือนจะกลืนกินชายชราทั้งสองคน ผู้คนของจักรวรรดิอี้เหอเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หนึ่งในนั้นพลันเหวี่ยงค้อนของช่างตีเหล็กใส่ถังปี่โดยตรง
“เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ถังปี่ปลดปล่อยปราณยุทธ์พร้อมตวัดดาบออกไปอย่างรวดเร็ว คมดาบเฉือนเอวของช่างตีเหล็กจนเลือดไหลลงพื้น
“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! สุนัขรับใช้จักรวรรดิฉินเป็นเพียงฆาตกรที่โหดเหี้ยม ฆ่ามันซะ!”
“บังอาจ!”
ถังปี่จับจ้องไปยังฝูงชนจักรวรรดิอี้เหอด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าเองก็เป็นฆาตกรหากลงมือฆ่าพวกเรา แล้วมันจะแตกต่างกันอย่างไร? เหอะ! ความชอบธรรมที่แสนจอมปลอม ฉินอี้เจ้าเล่ห์และหลอกลวงคนไร้การศึกษาอย่างพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก!”
“ฆ่ามัน!”
“ฆ่ามัน!”
เสียงตะโกนของฝูงชนรุนแรงยิ่งขึ้น
บริเวณรอบนอกของฝูงชน ทหารจากตระกูลเป่ยฉีมาถึงแล้ว เป่ยฉียิงกระตุ้นม้าศึกเข้ามาขณะที่มีกลุ่มทหารองครักษ์ติดตามอย่างใกล้ชิด เป่ยฉีหน่านพลันกล่าว “ท่านพ่อ ชาวบ้านเหล่านี้ต้องฆ่าถังหลานเพื่อรับรางวัลงั้นหรือ?”
เป่ยฉียิงยกยิ้ม “ปล่อยพวกเขาจัดการไป ความโกรธเกลียดที่พวกเขามียากเกินกว่าจะระงับ มีคำกล่าวตั้งแต่โบราณกาล ‘ผู้ที่ได้ใจประชาชนคือผู้ที่ได้ครองแผ่นดิน’ แล้วนับประสาอะไรกับหัวของถังหลาน? รอจนกว่าพวกเขาจะสังหารมัน แล้วจึงไปรับหัวของถังหลานในภายหลัง”
“ขอรับ ลูกเข้าใจแล้ว!”
…
“ถังหลานต้องตาย!”
“ถังหลานต้องตาย!”
ใครบางคนตะโกนประโยคนี้ ทำให้ผู้คนต่างตะโกนตามกันมากขึ้นเรื่อยๆ
สติของถังหลานเริ่มเลือนราง เขาลืมตาขึ้นมองใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของชายชราด้านข้างและยิ้มออกมา จากนั้นเขาใช้ดาบค้ำร่างกายเพื่อยืนขึ้นและจ้องมองฝูงชน “องค์จักรพรรดิฉินจิ้นเคยกล่าวไว้ว่าผู้ที่ได้ใจประชาชนคือผู้ที่ได้ครองแผ่นดิน พระองค์ทรงให้อภัยและไม่เต็มใจที่พระหัตถ์จะเปื้อนเลือดอีกต่อไป ตอนนี้ข้าถังหลานเข้าใจมันในที่สุด แต่ไหนแต่ไร…พระองค์เป็นดั่งเทพเจ้าอย่างแท้จริง ฮ่าๆๆ หากไม่ใช่เพราะฉินอี้ผู้ชั่วร้าย เหตุใดพระองค์จึงถูกลอบปลงพระชนม์? พวกเจ้าทุกคนในจักรวรรดิอี้เหอต่างเคยเป็นพลเมืองของจักรวรรดิฉิน พวกเจ้ากลับต้องการให้ข้าตาย เช่นนั้นข้าจะช่วยเอง หวังว่าหัวของข้าจะสามารถนำพาความรุ่งโรจน์มาให้แก่พวกเจ้า กระนั้นหลานสาวของข้าถังเสี่ยวซีอยู่นอกเมือง หวังว่านางจะไม่ฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด ฮ่าๆๆๆ…”
“ฉัวะ!”
คมกระบี่เฉือนคอของถังหลานเป็นแนวยาวจนเลือดสาดกระเซ็นออกมาทันที
“ฝะ…ฝ่าบาท?!”
ร่างกายทหารผ่านศึกถังปี่สั่นสะท้านขณะกอดร่างของถังหลานพร้อมใช้มือกดลงที่คอและกล่าวเสียงดัง “เหตุใดจึงทรงทำเช่นนี้?! เหตุใดกัน…”
ถังหลานกระตุกเกร็งพร้อมเลือดที่ไหลออกจากปากอย่างต่อเนื่อง แม้เขาจะต้องการกล่าวบางสิ่ง แต่ก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไป กระนั้นเขาเอื้อมมือจับไหล่ของถังปี่ไว้แน่น เพียงไม่กี่วินาทีถัดมาฝ่ามือข้างนั้นก็ร่วงหล่นลงพื้น…ก่อนที่ลมหายใจจะสูญหายไปตลอดกาล
“ฝ่าบาท!!”
ถังปี่เงยหน้าขึ้นพร้อมตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง
…
ณ นอกเมืองไป๋หลิง ถังเสี่ยวซีควบม้าเข้ามาพร้อมสังเกตเห็นควันไฟจากในตัวเมือง ฉับพลันหัวใจของนางพลันกระตุกวูบและหายใจลำบาก นางวางมือบนหน้าอกพร้อมกล่าวว่า “ถังเจิ้น เจ้านำกองทัพรอข่าวจากข้าอยู่นอกเมือง ข้าจะเข้าไปคนเดียว และอย่าทำสิ่งใดพลการเด็ดขาด”
ธงจักรวรรดิอี้เหอโบกสะบัดอยู่บนกำแพงเมือง ซึ่งแสดงถึงเมืองถูกช่วงชิงกลับไปแล้ว
“องค์หญิงทรงอย่าหุนหันพลันแล่นพ่ะย่ะค่ะ!” ถังเจิ้นกล่าวอย่างเร่งรีบ
แต่คนอย่างถังเสี่ยวซีจะฟังคำแนะนำของเขาได้อย่างไร? นางควบม้าตรงเข้าไปในเมือง ทันทีที่กองหลังของทหารจักรวรรดิเห็น เขาตะโกนเสียงดัง “ทหาร!! ยิงธนู!!”
ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนถูกปล่อยออกไป ขณะเดียวกันภายใต้เปลวเพลิงที่ลุกโชน ถังเสี่ยวซีได้เปลี่ยนเป็นร่างจิ้งจอกเก้าหางแล้ว นางกระโจนลงจากหลังม้าพร้อมปลดปล่อยผนึกเทพจิ้งจอกออกสกัดกั้น แต่เสวี่ยหลีม้าศึกคู่กายด้านหลังถูกลูกธนูยิงใส่ราวกับเม่นและเสียชีวิตลงอย่างน่าอนาถใกล้ประตูเมือง
“มันคือถังเสี่ยวซี! หยุดนางให้ได้!”
ทุกคนในเมืองโห่ร้องเสียงดัง
แต่ทันใดนั้นฌานสัมผัสของถังเสี่ยวซีรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าปราณของถังหลานหายไปแล้ว หัวใจของนางพลันสับสนก่อนจะระเบิดพลังอันน่าเกรงขามออกมา เปลวเพลิงพวยพุ่งออกไปรอบบริเวณพร้อมเผาไหม้จอมยุทธ์ขอบเขตนภาสามคนของจวนเจ็ดแคว้นจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“หึ!”
บนอากาศ หานจวิ้นจอมยุทธ์ขอบเขตมหาปราชญ์ราชันผู้แข็งแกร่งพลันคำราม ขณะเดียวกันฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยน้ำแข็งที่ร่วงหล่นลงจากฟากฟ้าอย่างรุนแรง “คิดว่าเข้ามายังดินแดนจักรวรรดิอี้เหอแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ? ถังเสี่ยวซี ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่บุกมาเช่นนี้เอง!”
“ซูม!!”
เปลวเพลิงทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เมื่อถังเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นมอง หานจวิ้นอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ดวงตาสีทองคู่นั้นช่างว่างเปล่าและไร้อารมณ์อย่างยิ่ง ในพริบตาเปลวเพลิงกลืนกินร่างของหานจวิ้นพร้อมผนึกแห่งเทพกระแทกหน้าท้องของเขาโดยตรง!
“ตูม!!”
เพลิงราชันแตกกระจายออกไปรอบทิศ แต่หานจวิ้นเพียงได้รับบาดเจ็บเท่านั้น เกราะปราณยุทธ์ส่วนท้องถูกฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว อีกทั้งบนผิวหนังของเขามีเกราะป้องกันน้ำแข็งที่แข็งแกร่งมาก นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่เขาสามารถป้องกันการโจมตีอันทรงพลังของถังเสี่ยวซีได้
“หึ!! ต้องการฆ่าข้างั้นรึ?!”
หานจวิ้นลอยลงมาจากท้องฟ้าและเดินตรงไปยังด้านหลังของถังเสี่ยวซี
แต่ขณะเดียวกันมีเสียงเยาะเย้ยและแสงแวบวาบในดวงตาสีทองของถังเสี่ยวซี ทันใดนั้น! นิ้วทั้งห้าค่อยๆ เปิดออกพร้อมกรงเล็บสีแดงฉาน ในพริบตาร่างของนางพุ่งออกไปเจาะทะลุช่องท้องของหานจวิ้นอย่างรวดเร็วและฉีกออก!
“อ๊าก!!!”
หานจวิ้นทรุดลงคุกเข่าพร้อมส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าสังเวช ก่อนจะล้มลงพื้นอย่างหนักหน่วงและตายตกในพริบตา จอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์พ่ายแพ้ถังเสี่ยวซีในกระบวนท่าเดียว!
“ท่านปู่…”
ใบหน้าอันบิดเบี้ยวของถังเสี่ยวซีเผยความโศกเศร้า นางบินข้ามฝูงชนออกไปราวกับลูกบอลไฟเพื่อตรงไปหาถังหลานที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมทหารองครักษ์ด้านข้างผู้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อสู้อีกแล้ว ทันใดนั้น! ช่างตัดเสื้อคนหนึ่งใช้กรรไกรตัดคอถังปี่จนตายตกทันที!
“อ๊า!!”
น้ำตาของถังเสี่ยวซีไหลรินขณะก้าวเดินไปด้านหน้าราวกับตกอยู่ในขุมนรก นางค่อยๆ คุกเข่าลงข้างกายถังหลานพร้อมร้องไห้เสียงดัง “ท่านปู่…ท่านปู่…เสี่ยวซีขอโทษ…เสี่ยวซีไม่ดีเอง…”
เมฆสีทองรายล้อมราบกายถังเสี่ยวซีราวกับกำลังก่อตัวเป็นสนามพลัง นางค่อยๆ ยกแขนขึ้น ทันใดนั้น! แสงสีทองพุ่งตรงผ่านหัวใจของช่างตัดเสื้อโดยตรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตาว่าสาวงามเบื้องหน้าจะฆ่าเขาเช่นนี้
…
“หัวของถังหลานจะต้องมีมูลค่ายี่สิบล้านเหรียญทองเป็นแน่!!”
“ตัดหัวของถังหลานซะเพื่อรับเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองจากกระทรวงการคลัง!!”
“ตัดหัวมันซะ แล้วจะได้ตำแหน่งขุนนางชั้นสูง!!”
ฝูงชนรอบข้างส่งเสียงโห่ร้อง ขณะที่ถังเสี่ยวซีนั่งคุกเข่าลงข้างร่างไร้วิญญาณของถังหลาน ในเวลานี้ทุกคนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง อีกทั้งนางเป็นเพียงเด็กสาว แล้วจะสามารถต้านทานได้มากเพียงใดกัน? เป็นผลให้ฝูงชนจักรวรรดิอี้เหอเริ่มจะสูญเสียสติทีละน้อย พวกเขาต่างรู้ดีว่าตราบใดที่ฆ่าหญิงสาวเบื้องหน้าก็จะได้รับตำแหน่งขุนนางชั้นสูงและไม่ใช่เพียงคนรับใช้อีกต่อไป เหล่าทหารและนายพรานเองก็ต้องการเช่นกัน แม้แต่หญิงสาวถือตะกร้าไข่และหัวหอมในมือเองก็ต้องชีวิตที่ดีขึ้น
“ตัดหัวถังหลานซะ!”
“แม่นางหลบไปซะ นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
“ใช่ แม่นางหลบไปให้พ้น เราไม่ต้องการสังหารเจ้า!”
ฝูงชนเริ่มเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่จอบที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ห่างจากศีรษะของถังเสี่ยวซีไม่ถึงหนึ่งเมตรเท่านั้น
ถังเสี่ยวซีเงยหน้าอันงดงามขึ้นมองฝูงชนด้วยสายตาว่างเปล่าขณะพึมพำ “ท่านปู่จากไปแล้ว ทำไม…ทำไมจึงต้องการตัดหัวของเขาอีก?!”
“เพราะว่ามันมีมูลค่ามากอย่างไรล่ะ! หลบไปให้พ้นซะ!!”
“มิเช่นนั้นอย่าหาว่าเราไม่เตือน!!”
ถังเสี่ยวซีพลันยิ้มและหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มของนางดูบิดเบี้ยวอีกครั้งขณะที่มีแสงสีทองส่องประกายจากดวงตาคู่งาม เปลวเพลิงบนหางทั้งเก้าด้านหลังพลิ้วไหวไปมา นางเอ่ยคำเบา “หากต้องการตายก็เข้ามา…”
“หึ!!”
“ฆ่าเด็กสาวผู้นี้ซะ!!”
“ฆ่านางซะ!!”
เหล่าฝูงชนถืออาวุธใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ทันใดนั้นถังเสี่ยวซียกฝ่ามือพร้อมกวาดกรงเล็บแหลมออกไปตัดกลุ่มคนด้านหน้าจนขาดครึ่งทันที! เลือดสาดกระเซ็นทั่วทุกสารทิศจนเปรอะเปื้อนร่างกายของถังเสี่ยวซี แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่มีความรู้สึกใดอีกต่อไป ทั้งหมดที่นางต้องทำคือสังหารผู้ใดก็ตามที่บังอาจแตะต้องร่างกายของถังหลาน!
“นางไม่ใช่มนุษย์…นางเป็นปีศาจ!!”
“ฆ่าปีศาจตนนั้นซะ!!”
“ฆ่ามันซะ!!”
ผู้คนรอบข้างวิ่งเข้าหาถังเสี่ยวซีอย่างบ้าคลั่ง
“ฉัวะ!!”
เสียงร่างกายถูกฉีกออก ถังเสี่ยวซียกฝ่ามือกวาดกรงเล็บออกไปขณะที่หางทั้งเก้ากวัดแกว่งอย่างมีเสน่ห์ ไม่ว่าจะกี่คนที่ดาหน้าเข้ามา พวกมันต้องตายทั้งหมด!
เวลานี้นางได้เสียสติจนสิ้น
ถังเสี่ยวซีกวัดแกว่งกรงเล็บแหลมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฝูงชนเบื้องหน้ากลายเป็นกองซากศพ ขณะที่เลือดสาดกระเซ็นทั่วพื้นเมืองไป๋หลิงในพริบตา ข่าวสารกระจายออกไปทั่วทุกถนนและตรอกซอกซอยว่ามีสัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นในเมืองกำลังเข่นฆ่าผู้คน กระนั้นก็ยังมีคนจำนวนมากที่ตรงปรี่เข้าไปหาถังเสี่ยวซี
…
“เกิดอะไรขึ้นกับข้า…”
ทะเลจิตของถังเสี่ยวซีกลายเป็นสีเลือด นางนั่งกอดเข่าร้องไห้พร้อมอาการปวดหัวรุนแรง “ขะ…ข้าฆ่าคนบริสุทธิ์มากมาย ข้า…กลายเป็นคนเลวไปแล้ว…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง “พวกมันเป็นเพียงคนชั่วช้าที่ต้องการชื่อเสียงและเงินทองจากหัวของปู่เจ้า พวกมันสมควรตาย เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเลยถังเสี่ยวซี เจ้าเป็นพระเจ้า พวกมันเป็นมนุษย์ต่ำต้อยไม่ต่างจากมดปลวก เป็นเพียงทาสของเจ้าเท่านั้น ฆ่ามัน ฆ่ามันซะ ยิ่งมีเลือดมากจะทำให้เจ้ายิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
“ไม่!”
ถังเสี่ยวซีส่ายศีรษะอย่างรวดเร็วพร้อมร่ำไห้ “ข้าไม่ฆ่าคน…ข้าไม่ต้องการเป็นคนเลว…”
“เจ้ามีทางเลือกงั้นหรือ?”
เสียงอันเย้ายวนดังก้องในความคิด “หากเจ้าไม่ฆ่า พวกมันจะต้องตัดหัวของถังหลานไปแน่ เจ้าต้องการให้มันเป็นเช่นนั้นหรือ?”
“ไม่! ตัดหัวของท่านปู่ไปไม่ได้!” ถังเสี่ยวซีร้องไห้อย่างขมขื่น “ไม่ได้เด็ดขาด…”
“เช่นนั้นก็ไปฆ่าพวกมันซะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการหรือ?”
“ใช่…ต้องฆ่าพวกมันให้สิ้น!”
ถังเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยแสงสีทองอันไร้ความปรานี!
……….……….……….……….