รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่213 ท่านดนัย ท่านลำเอียงเกินไปแล้วนะ

เสียงของปุณิกา ธิชาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ตอนที่หล่อนพูด โทนเสียงของหล่อนก็แหลมอยู่แล้ว

แต่ก็ไม่เหมือนกับเสียงในตอนนี้

ธิชาเงียหูฟัง ในแต่ละคำที่เธอพูดก็ได้ยินแต่ความโศกเศร้า

นี่แตกต่างกับท่าทีจองหองของปุณิกามาก

……

ตอนที่ปุณิกาเห็นดนัยกฤตเดินลงมา แววตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้น เต็มไปด้วยความรู้สึกรักและปรารถนาที่หญิงสาวมีต่อชายหนุ่ม

สายตาเธอมองไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน และมองข้ามธิชาไป แต่ไม่นานก็หน้ามุ่ยขึ้นมา “ท่านดนัยคะ ฉันไม่ได้ทำนะคะ! ฉันไม่ได้ตบเธอเลย! เป็นธิชา เพราะเธอ……เธอตั้งใจทำตัวน่าสงสารเพื่อหลอกท่าน ฉันจะตบเธอได้ยังไง……ฉันไม่ได้ทำนะคะ”

น้ำเสียงที่ปุณิกาพูดนั้นมีความสะอื้นปนอยู่ด้วย แววตาเต็มไปด้วยความพอใจและเสียใจ

ธิชามองเธอด้วยแววตาไม่แยแส แต่ภายในใจกลับสับสนมาก

ปุณิกาก็ถือว่าเป็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมามาก น่าจะเป็นเพราะประสบการณ์น้อย นิสัยที่ตรงไปตรงมาของเธอในสายตาของธิชาแล้วก็ดูน่าถอนหายใจมาก

ปุณิกาแน่ใจว่าตัวเองถูกใส่ร้าย แต่จะจริงหรือไม่นั้น ดนัยกฤตก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว

ตอนนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงที่ฉลาดหน่อย ก็คงจะแอบวางแผน หรืออาจจะพยายามคว้าประโยชน์ให้ตัวเองมากที่สุด หรือถอยออกมาเตรียมตัวก่อน รอโอกาสเหมาะๆแล้วค่อยแก้แค้น

คงมีแต่ปุณิกาที่ไม่คำนึงอะไรเลย ดันทุรังที่จะเข้ามาแก้ตัว และทวงคืนความยุติธรรม

ดนัยกฤตสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาดูไม่พอใจมาก

เห็นได้ชัดว่าความอดทนของเขาจะเก็บไว้เพียงช่วงสถานการณ์พิเศษเท่านั้น และเขาไม่มีทางปล่อยให้ปุณิกาโวยวายต่อไปแน่นอน

เขานั่งลงบนโซฟา ยกแก้วชาขึ้นมาดื่ม

ธิชานั่งลงข้างๆเขา แล้วแอบกลั้นหายใจไว้

ปุณิกาเห็นได้ชัดว่าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ตอนนี้คงขาดสติไป เดาไม่ได้เลยว่าในตอนที่เธอโกรธจะทำเรื่องบ้าๆที่ไม่มีสติหรือเปล่า

ธิชาเอียงตัวนั่งลง แอบหลบอยู่ข้างหลังของดนัยกฤตเล็กน้อย

ชายหนุ้มหัวเราะเสียงเบา “ปุณิกา ตอนนี้พูดพวกนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร เมื่อคืนฉันก็บอกกับเธอชัดเจนแล้วนะ เธออยู่กับฉันไม่นาน ฉันก็ให้เธอมามากด้วย ให้มันจบเท่านี้เถอะ อย่าให้เรื่องนี้กลายเป็นข่าวอื้อฉาวเลย”

สีหน้าของปุณิกาซีดเซียว สองขาเธออ่อนฮวบทรุดลงไปกับพื้น

ดนัยกฤตทำท่าชอบเธอมาตลอด…….

ยิ่งไปกว่านั้นปุณิกาคิดว่าตัวเองมีนายกเทศมนตรีท่านอวัชหนุนหลังอยู่ ดนัยกฤตจะทิ้งเธอได้ยังไง?

เมื่อคืนเขาเลิกกับตัวเอง พูดง่ายและตรงมาก ของที่ให้เธอ รวมไปถึงคฤหาสน์ส่วนตัวในราคาสูงนั้น ก็ให้เธอจัดการเอาเอง

แต่ปุณิกาไม่ยอม สิ่งที่เธออยากได้ไม่ได้มีเพียงเท่านี้

พ่อบุญธรรมดูแลอบรมเธอมานาน คิดไว้แล้วว่าจะส่งเธอให้คนใหญ่คนโต

แต่เธอตั้งเงื่อนไขไว้สูง เลือกไปเลือกมา พ่อบุญธรรมก็เอ็นดูเธอมาก ปล่อยให้เธอเลือกตามสบาย

สุดท้ายเธอก็เลือกดนัยกฤต ไม่เพียงแค่ผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น แต่เพราะเขายังไม่เคยแต่งงานด้วย

ครั้งแรกที่ปุณิกาเห็นเขาในงานเลี้ยง ตอนนั้นเธอยืนอยู่ข้างพ่อบุญธรรม ดนัยกฤตเป็นใจกลางของงานนี้ คนที่อยากเข้าไปประจบเขามีเยอะมาก

ปุณิกาแค่มองเขาจากที่ไกลๆ

แต่แค่แวบเดียวเท่านั้น เธอก็เลือกดนัยกฤตทันที

สีหน้าของเธอซีดเซียว แต่กลับเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ น้ำเสียงของเธออ่อนลงไปมาก แววตาเต็มไปด้วยความร้องขอ “ท่านดนัยคะ ท่านเชื่อฉันได้ไหม ฉันไม่ได้ตบเธอจริงๆ ท่านบอกให้ฉันว่าอย่าไปหาเรื่องธิชา ฉันไม่ได้หาเรื่องจริงๆนะคะ ท่านไม่ยุติธรรมกับฉันเลย ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย……”

ธิชาไม่อยากจะพูดอะไร เธอไม่ได้เตรียมบทพูดที่จะมาเถียงกับปุณิกาเลย กลัวว่าจะพูดเยอะจนผิดสังเกตได้

แต่ตอนนี้ปุณิกาแก้ตัวต่อหน้าเธอไม่หยุด ถ้าเธอยังไม่พูดอะไรสักอย่าง ก็คงดูไม่สมเหตุสมผลเลย

ธิชาสีหน้าเย็นชา แล้วพูดว่า: “คุณปุณิกา ตอนที่คุณลงมือเนี่ย คุณดูไม่กลัวอะไรเลยนะ แต่ตอนนี้มาแก้ตัวแบบนี้ ฉันคงประเมินคุณต่ำไปสินะ”

ปุณิกาเดินเข้ามาใกล้ มองดูแก้มข้างซ้ายที่ยังบวมช้ำที่ยังไม่หายไปของธิชา

เพราะเธอโกรธ จึงรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น

“แก……ธิชา ทำไมแกถึงต่ำได้ขนาดนี้! แกมันเป็นกะหรี่ที่เอาแต่พูดโกหก!”

ธิชาขมวดคิ้วเป็นปม แต่กลับไม่ได้ตอบโต้อะไร

แก้วชาในมือของดนัยกฤตวางลงบนโต๊ะ ตอนนี้สีหน้าของดูเย็นชาขึ้นมาก

เขาเม้มริมฝีปากบาง แล้วเหลือบมองปุณิกาด้วยแววตาเย็นชา “เธอกลับไปก่อน ดื้อต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะ”

ปุณิกากรีดร้องเหมือนคนบ้า “ฉันไม่ได้ทำนะ! ฉันไม่ได้ตบเธอจริงๆ ทำไมท่านถึงเชื่อเธอไม่เชื่อฉันล่ะคะ ถึงแม้ฉันจะเกลียดเธอเข้าไส้ ก็ไม่มีทางตบเธอหรอก ฉันไม่จำเป็นต้องทำเรื่องโง่ๆแบบนั้นสักหน่อย ท่านดนัย ท่านลำเอียง! ลำเอียงเกินไปแล้ว!”

ธิชาทนฟังเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนนี้ไม่ไหวแล้ว อาจเป็นเพราะสงสาร หรืออาจเป็นเพราะเสียใจกับสิ่งที่ปุณิกาต้องเจอ

เธอเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่ฟังคำของดนัยกฤต ดื้อรั้นจะลงมากับเขา

ท่าทีที่เย็นชาของดนัยกฤตเหมือนเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ปุณิกาสิ้นหวัง เธอรู้ว่าตัวเองคงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก แต่ยังไงเธอก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความดุร้าย เธอมองค้อนธิชา ทันใดนั้นก็เงื้อมือพุ่งไปที่ธิชา—