รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 92 คุณดนัยกฤตไว้ชีวิตฉันก็พอ

ธิชาถูกเขาบีบจนรู้สึกเจ็บ สีหน้าเปลี่ยนจากสีแดงเป็นขาว

เธอเห็นชัดเจนว่าสายตาของผู้ชายคนนี้นั้นไม่ได้ปิดบังความรังเกียจและเสียดสีเลยแม้แต่น้อย

รู้สึกเพียงหน้าอกอึดอัดหายใจไม่ออกขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่าลมถูกปิดกั้นเอาไว้ ไม่ว่าจะทำยังไงก็หายใจออกมาไม่ได้

เธอได้รับแรงกระตุ้นในทันใด อยากที่จะพูดให้หมดเปลือกเรื่องที่ธาวินนั้นทำกับเธอ

แต่ว่าคำพูดเหล่านั้นพอมาถึงปาก สุดท้ายแล้วก็ยังถูกกลืนกลับเข้าไป

จะพูดไปทำไมกัน

ถึงจะบอกเขาไป เหตุผลก็คงไม่เพียงพอ

บนโลกใบนี้คงไม่มีใครยอมที่จะทำโดยไม่ได้รับผลตอบแทนหรอก

ดนัยกฤตเสียทั้งเวลากำลังกายไปกับเธอโดยไม่ได้รับการตอบแทนกลับ แม้ว่าเธอเองจะรู้เสียใจมากแค่ไหนก็ตาม แต่ในสายตาของเขานั้นเห็นเพียงใบหน้าซีดขาวเท่านั้น

สุดท้ายธิชาทำได้เพียงแค่ขยับมุมปาก ยิ้มบางอย่างไรเรี่ยวแรงมองตรงมาที่เขา “ประมาณนั้น……และคงเป็นเพราะว่าฉันเป็นคนชั้นต่ำจริงๆ คนอย่างฉันความจริงแล้วคงไม่มีสิทธิ์ที่จะมีวันดีๆกับใครเขาได้ ธาวินคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉัน เขายังไม่ตายฉันเองก็คงไม่มีชีวิตที่อยู่อย่างสงบสุขได้ นี่คงเป็นชะตากรรม คุณดนัยกฤตบอกว่าฉันต่ำสถุลนั้นพูดได้ถูกต้องแล้ว ไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว”

เธอยิ้มตลอดตั้งแต่เริ่มพูดจนจบ ในสายตานั้นเก็บซ่อนความรู้สึกเสียใจที่หนักอึ้งเอาไว้

แววตาเดือดดาลของดนัยกฤตค่อยๆคลายลง แรงบีบบนมือก็คลายลงเช่นเดียวกัน

เขาเม้มปากแน่น ถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ความไร้ยางอายของคุณนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน แค่ยั่วโมโหฉัน พูดแล้วก็จะจากไป ธิชา คุณคิดจริงเหรอว่าฉันจะพูดง่ายขนาดนั้น?”

ธิชาส่ายศีรษะ แม้ร่างกายจะไม่มีแรง สมองจะมึนงง แต่คำพูดเต็มไปด้วยความหนักแน่น “ฉันรู้ตัวเองดี ไม่เคยคิดจะถอยหลังกลับ ฉันพูดแล้ว เพียงแค่คุณให้ฉันกลับไปก่อนเย็นวันพรุ่งนี้…..คุณอยากจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

ชายหนุ่มมองสำรวจร่างกายของเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน“อะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ? ต้นปีนี้หนีอะไรก็ลดไปหมด ก่อนจะถึงเย็นพรุ่งนี้ยังมีเวลาหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน ธิชา เอาอย่างนี้คุณลองคิดค่าตัวของคุณเอง หนึ่งวันหนึ่งคืนเท่าไหร่ พอที่จะชดเชยให้ฉันได้หรือเปล่า หรือว่าชดเชยได้เท่าไหร่”

ธิชามองเขาด้วยความตะลึงงัน ใบหน้าเล็กที่โดนฝ่ามือใหญ่บีบสีเลือดยิ่งเลือนหายไป

ท่าทีของดนัยกฤตนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

แม้ว่าเธออยากจะให้ผู้ชายคนนี้โกรธแล้วเหมือนกับธาวินที่หยาบคายชั่วช้า

เขาจะด่าจะตีเธอก็ไม่เป็นไร ยังดีกว่าที่เป็นแบบนี้ที่สร้างความอับอายให้กับเธอจนทำอะไรไม่ถูก……

ถึงแม้ว่าความสุภาพและการวางตัวของเขานั้นจะทำให้ไม่สามารถพูดถ้อยคำหยาบคายได้ แต่ว่าคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ ก็ได้สร้างความอึดอัดไม่สบายใจจนหายใจไม่ออกให้กับเธอได้

เธอทำจมูกฟุดฟิด พูดขณะกัดริมฝีปาก: “ฉันไม่ได้มีจุดเด่นอะไรมากมาย และไม่ได้มีค่าเงินอะไร เพียงได้อยู่ต่อหน้าคุณดนัยกฤตก็คุ้มค่ามากพอแล้ว เพียงแค่มีความสามารถทำให้คุณสนใจได้ ตัวฉันเองนั้นไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้น น้ำใจของคุณต่างหากที่มีค่า ดังนั้นฉันจะมีสิทธิ์ที่จะตั้งราคาตัวเองได้อย่างไรกัน คุณพูดมาก็เป็นไปตามนั้น……”

ธิชาสามารถพูดด้วยท่าทางสงบเยือกเย็นแบบนี้ได้นั้นเป็นการอดทนอย่างสุดความสามารถแล้ว

แต่ว่าเธอพูดว่า “คุณ”ออกมาทุกคำอย่างเย็นชา ไม่มีคนอยู่ในสายตาหลายพันลี้

พอเข้ามากระทบที่หูผู้ชาย เขาก็โกรธจนระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

เมื่อวานผู้หญิงที่น้ำเสียงออดอ้อนฉอเลาะที่คลอเคลียอยู่ในอ้อมแขนของเขา วันนี้กลับใบหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คำว่าคุณที่พูดเปล่งออกมาแต่ละคำนั้นแบ่งเส้นความสัมพันธ์อย่างไม่เหลือชิ้นดี

ดนัยกฤตมีชีวิตมาสามสิบสองปี พอจะเริ่มปลูกความสัมพันธ์กับผู้หญิงครั้งแรก กลับกลายมาเป็นผู้หญิงเสแสร้งจอมปลอมคนหนึ่งคนนี้ไปได้

เขาหน้าเขียวยิ้มอย่างเย็นชา “คุณนี่เจียมเนื้อเจียมตัวซะเหลือเกินนะ เพียงแต่ธิชา คุณคงจินตนาการไม่ออกสินะว่าผู้ชายที่ถูกผู้หญิงหลอกใช้จนโมโหขาดสตินี่ สามารถทำอะไรกับคุณได้บ้าง คุณแน่ใจนะว่าจะทำตามใจฉันไม่ว่าจะอยากเล่นหนักขนาดไหนก็ตาม?”

ธิชาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไปเพื่อศักดิ์ศรีของใครกัน

เธอพูดอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา: “เพียงแค่ไว้ชีวิตฉันก็พอ”

…………

บรรยากาศภายในรถต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันมาตลอดทางกลับบ้านพักคฤหาสน์

ในขณะที่ธิชาถูกลากตัวเข้าไปชั้นบนโดยผู้ชายเหี้ยมโหดแปลกหน้า ในที่สุดเธอก็เริ่มที่จะควบคุมความตื่นตระหนกไม่ไหวอีกต่อไป

เธอถูกดนัยกฤตโยนไปบนเก้าอี้ยาว เธอล้มลงไปจนเวียนหัวตาลาย

แต่เธอยังคงพยายามฝืนยันตัวขึ้นมา ใบหน้านิ่งสงบไม่สนใจแม้มีความตายรออยู่ตรงหน้า

เธอคิดเพื่อปลอบตัวเอง เรื่องแบบนั้นระหว่างชายหญิง เธอเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ

ขนาดธาวินที่มีนิสัยความวิปริตขนาดนั้นเธอยังต้องยอมรับสภาพมานับครั้งไม่ถ้วน เธอไม่เชื่อว่าดนัยกฤตจะทำอะไรเกินเลยได้เหมือนกับสัตว์เดรัจฉานอย่างธาวิน

เธอทำท่าราวกับยอมรับชะตากรรมจนทำให้ดนัยกฤตยิ้มออกมาอย่างน่าจะสะพรึงกลัว

เขาคว้าเข็มขัดออกมาหนึ่งเส้น ผูกตรึงมือทั้งคู่ของเธอไว้กับส่วนบนสุดของเก้าอี้ยาว

มือทั้งคู่ของธิชาสูญเสียอิสรภาพ ปิดตาอย่างรวดเร็วและเลิกต่อต้าน

เครื่องทำความร้อนภายในห้องไม่ถือว่าใหญ่มาก เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอถูกหลุดลอกออกไปทีละชิ้นทีละชิ้นจนสุดท้าย……

จนร่างกายเปลือยเปล่า รู้สึกได้เพียงความหนาวเย็น

ชายหนุ่มยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ร่างกายที่บอบบางอ่อนนุ่มของเธอนั้นถูกให้อยู่ในท่าคุกเข่า

เขามองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูหมิ่นและเธอนั้นก็ทำได้เพียงทำตามเท่านั้น สุดท้ายก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมา

สะโพกของธิชาถูกเขาฟาดลงไป เธอหดตัวลงไปที่ด้านหน้าอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ถูกเขาดึงกลับมาทันที

นิ้วยาวอันทรงพลังรุกล้ำเข้าไปในส่วนอ่อนนุ่มและเปราะบางของเธอ……

เธอค่อยๆเริ่มทนไม่ไหวกับวิธีการกระทำอันเชื่องช้าแบบนี้ของเขา

ราวกับว่า

ราวกับว่าเอาปลาที่ดีดดิ้นไปมาอย่างมีชีวิตชีวาตัวหนึ่งโยนลงไปในน้ำเย็นจัด แล้วค่อยๆต้มจนเดือดปุดๆ……

เธอกัดริมฝีปาก ขอร้องวิงวอนด้วยความอับอาย “คุณช่วย……ช่วยทำแบบปกติได้ไหม”