รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 354 หญิงสาวที่เขาไม่สามารถลืมได้

แต่ว่าอี๊ฟ… คงไม่กล้าเรียกเขาด้วยชื่อจริงของเขา

ธิชานึกถึงอี๊ฟขึ้นมาก็ไม่ชอบใจ

แต่ยิ่งคิดทบทวนมากขึ้น โอกาสที่มันจะเป็นอี๊ฟก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ถึงแม้อี๊ฟจะนั่งรถไปกับดนัยกฤตหลังจากเลิกงาน เพราะยังคุยเรื่องงานกันไม่เสร็จ

ตนเองโทรไปเร่งเขากลับบ้าน ก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่หรือไง

อี๊ฟจะถามคำถามโง่ๆ ว่าใครคะแบบนี้ได้ยังไง

และด้วยตำแหน่งของอี๊ฟ คงไม่มีสิทธิ์จะถามแบบนี้

เว้นแต่ว่าอี๊ฟจะจงใจให้ได้ยินเสียงของเธอ

น่าเสียดายที่เสียงนั้นหายไปเร็วมาก และธิชาก็ไม่ทันสังเกตว่าเป็นเสียงของอี๊ฟหรือเปล่า

ธิชาครุ่นคิดอยู่สักพัก ในใจยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจ แต่เธอกลับรู้สึกว่าการไม่มีความสุขเพราะเสียงของผู้หญิงแค่คนเดียว ก็เหมือนสร้างความไม่สบายใจให้ตัวเอง ในขณะที่เธอเตรียมจะไม่สนใจเรื่องนี้

แต่หลังจากรอไปอีกสิบกว่านาที ดนัยกฤตก็โทรกลับหาเธอแล้วบอกว่าเขาต้องทำงานล่วงเวลาเพราะเกิดปัญหาขึ้นกะทันหัน กลับไปทานอาหารเย็นกับเธอด้วยไม่ได้

สัมผัสพิเศษของผู้หญิงในตัวธิชาเหมือนถูกปลุกขึ้นมา และเริ่มก็รู้สึกไม่มีความมั่นใจอย่างยิ่ง

เธอได้ยินเสียงผู้หญิงนั่งข้างดนัยกฤตอย่างชัดเจน แต่จู่ๆ เขาก็บอกว่าเขามีธุระต้องทำงานล่วงเวลา?

หรือว่าอี๊ฟจะออดอ้อนขอร้องเขา ทำให้เขาไม่สามารถกลับมาอยู่กับได้?

ธิชาคอยปลอบใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ให้คิดว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องต่อสู้เพื่อเป็นคนโปรดในระหว่างตั้งครรภ์

สงครามแย่งชิงความโปรดปรานอาจเป็นยาวนานจนถึงสิบปีก็ยังไม่จบ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้คือการดูแลลูกในท้องของเธอให้ดี

แต่เรื่องมันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้ จะไม่ให้เธอคิดมากได้ยังไงกัน

พอเห็นสีหน้าของธิชาแย่มาก น้าปวีณาก็รีบถามเธอทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ธิชาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องอาหาร และพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรค่ะ แค่ท่านดนัยของพวกคุณถูกผู้หญิงยั่วยวนไปอีกแล้ว ช่างเถอะค่ะ เรื่องนี้มันไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน ฉันจะทรมานลูกสาวของฉันไม่ได้ น้าปวีณาคะ คุณช่วยทานอาหารเย็นกับฉันได้ไหม”

น้าปวีณาเดาไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าท่านดนัยจะไม่กลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน

เธอตั้งใจจะพูดเกลี้ยกล่อมเจ้านายสาว และอยากจะบอกว่าซุปที่เธอทำวันนี้อร่อยมาก เธอควรอุ่นทิ้งไว้และให้ท่านดนัยดื่มตอนที่เขากลับมา

แต่เธอไม่กล้าที่จะเปิดปากพูดออกไป

ที่จริงแล้วช่วงนี้ ธิชาค่อนข้างหงุดหงิดง่ายขึ้น

อารมณ์ในเวลาปกติของเธอค่อนข้างอ่อนโยน โดยเฉพาะกับใช้ในบ้าน เธอจะจิตใจดีมาก

แต่ช่วงนี้ คงเป็นผลจากการตั้งครรภ์ ท้องของเธอเริ่มโตขึ้นมากแล้ว บางครั้งก็รู้สึกร้อนรุ่มหงุดหงิดง่าย บางครั้งแค่เรื่องเล็กๆ ก็ทำให้เธอพูดเสียงดังขึ้น แต่เธอคงไม่ได้สังเกตเห็น

น้าปวีณาคิดว่าในเมื่อท่านดนัยแต่งงานกันแล้ว แน่นอนว่าต้องวางแผนใช้ชีวิตด้วยกันอย่างดี คืนนี้คงจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจมาก

…………

หลังจากกินอาหารมื้อเย็นเสร็จ ธิชาก็เดินขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน

เธอหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านสักพัก ทั้งที่เป็นหนังสือที่เธอชอบมาก ตอนนี้อ่านไปได้ครึ่งทาง กำลังอ่านถึงช่วงสำคัญของเรื่อง แต่คืนนี้กลับอ่านไม่เข้าหัวเลย แม้แต่หน้าเดียวก็อ่านไม่จบ

เธอปิดหนังสือและเดินไปอาบน้ำ ทั้งที่เธอเหนื่อยมาก แต่เธอนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงทำยังไงก็นอนไม่หลับ

คำพูดที่พสิษฐ์พูดกับเธอเริ่มผุดขึ้นมาในสมองของเธอ

ด้วยความรู้และประสบการณ์ของพสิษฐ์ เขาไม่น่าพูดอะไรออกมาโดยไม่มีเหตุผล ที่เขาพูดออกมา คงจะมีความหมายแอบแฝงอยู่ข้างใน

หรือว่าพสิษฐ์จะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของอี๊ฟกับดนัยกฤต รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่เคียงข้างเขามาเป็นเวลานาน และตำแหน่งก็สูง ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อาจเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตการแต่งงานของเธอได้

ถึงแม้ธิชาจะไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อบิดาผู้ให้กำเนิดของเธอ แต่เธอเชื่อว่าพสิษฐ์มีสถานะทางสังคมที่สูงขนาดนั้นได้ เขาต้องมีประสบการณ์ที่มากกว่าคนอื่น ทุกคำที่เขาพูดเธอจำไว้ขึ้นใจ

ยิ่งรู้สึกว่าจำเป็นต้องระวังตัวมากเท่าไหร่ ธิชาก็ยิ่งไม่รู้สึกง่วงมากขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งถึงห้าทุ่ม ตอนที่ดนัยกฤตเปิดประตูเข้ามาเบา ๆ เธอก็ยังไม่นอน

ตอนนี้เธอปรับโคมไฟข้างเตียงเป็นไฟสลัวไปแล้ว แสงไฟในห้องสลัวมาก บรรยากาศในห้องเงียบมาก

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดูไปแล้วเหมือนเธอนอนหลับไปแล้ว

ดนัยกฤตรู้สึกว่าท่านอนของเธอน่ารักและไร้เดียงสามาก จึงอดก้มตัวลง แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอไม่ได้

เดิมทีธิชารู้สึกหงุดหงิดมาก และกำลังจะต่อว่าเขาตอนกลับมาแล้วไล่เขาไปนอนที่ห้องทำงาน

แต่ตอนนี้ถูกความอ่อนโยนของเขาทำให้เธอเริ่มใจอ่อน

เขานึกว่าเธอหลับไปแล้ว

จึงสัมผัสเธออย่างเบามือแบบนี้

ท่าทางที่อ่อนโยนและรักใคร่แบบนี้

ดูเหมือนจะไม่สามารถเสแสร้งกันได้

และไม่จำเป็นต้องเสแสร้งด้วย

ยังไงสุดท้ายแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็รักเธอ

พ่อของลูกเธอรักเธอ นี่เป็นความสัมพันธ์ของคู่ชีวิตที่น่าอิจฉาที่สุดแล้ว

ในที่สุดธิชาก็กลั้นอารมณ์ของเธอ เก็บความขุ่นเคืองที่เธอได้รับในคืนนี้กลับมา

ดนัยกฤตนั่งยอง ๆ ข้างเตียงแล้วจ้องที่เธออยู่สักพัก

หลังจากสัมผัสใบหน้าของเธอแล้ว เขาก็อดที่จะลูบหน้าท้องที่นูนออกมาของเธอ

ธิชาถูกเขาลูบจนรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงขยี้ตาทำเหมือนเธอถูกเขารบกวนจนตื่น

เธอลืมตาขึ้น แล้วพูดด้วยท่าทางสะลึมสะลือ “คุณยังรู้ว่าต้องกลับบ้านด้วยเหรอคะ”

เดิมทีรู้สึกน้อยใจและโกรธมาก แต่ตอนนี้เหลือเพียงความโกรธเล็กน้อยเท่านั้น

ธิชาไม่รู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน พึ่งพาเขามากแค่ไหน ถึงทำให้เธอยอมเป็นภรรยาที่อ่อนโยนว่าง่ายของเขาเหมือนในตอนนี้ได้

ดนัยกฤตลุกขึ้นนั่งข้างเตียง แล้วพูดหลอกล้อเธอด้วยรอยยิ้ม “ดึกขนาดนี้ ที่รักไม่ให้ผมกลับมา คุณจะให้ผมไปไหน!”

ธิชากระตุกยิ้มมุมปาก “คุณมีบ้านเล็กบ้านน้อยตั้งหลายหลังข้างนอก คนเจ้าเล่ห์มีที่พักพิงหลายที่ แน่นอนว่าที่ไหนถูกใจคุณก็ไปที่นั่น”

ใบหน้าหล่อเหลาของดนัยกฤตเหมือนจะเคร่งเครียดขึ้นมาทันที แต่เขาก็ยิ้มอย่างจนใจ “คุณหึงอะไรกัน? หรือน้อยใจที่ผมไม่ได้กลับมาดื่มซุปที่คุณทำเอง? คืนนี้เป็นเหตุการณ์เร่งด่วน ทำให้ที่รักต้องผิดหวัง เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวสุดสัปดาห์ให้ผมทำซุปให้คุณดื่มแทนดีไหม”

ชายหนุ่มพูดง้อเธอด้วยเสียงหวาน ธิชาไม่อยากทะเลาะกัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะอาละวาด จึงพูดเสียงอ่อน “ช่างเถอะค่ะ ฉันไม่โกรธคุณ ผู้หญิงข้างนอกถูกทิ้งเหงานานๆ จะสร้างปัญหาให้ได้ คุณต้องแบ่งเวลาให้พวกเธอบ้าง ฉันเข้าใจ”

ดนัยกฤตขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่คุณ…”

ธิชาพูดอย่างตรงไปตรงมา “ตอนที่ฉันโทรหาคุณ ฉันได้ยินเสียงของอี๊ฟ เธออยู่ในรถของคุณสินะคะ”

ดนัยกฤตท่าทางแข็งทื่อเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมรับออกมา “ใช่ วันนี้รถของอี๊ฟเสีย ถูกส่งไปซ่อมอยู่ ผมแค่มีเรื่องงานจะสั่งเธอ ผมก็เลยส่งเธอกลับบ้าน แต่ผมไม่ได้ทำอะไรนะเพราะสุดท้ายก็ส่งเธอไม่ถึงบ้าน ก็มีธุระด่วนเข้ามาซะก่อน ถ้าคุณไม่เชื่อ ถามอี๊ฟ หรือถามคนขับรถได้เลย”

พอธิชาเห็นว่าเขาไม่ได้ปิดบัง เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกรธ

เธอทำหน้าบึ้ง และพูดเสียงเบา “ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ ฉันง่วง จะนอนแล้ว”

ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไรแล้ว

แต่หลังจากที่เขาเข้าไปอาบน้ำ

ธิชายิ่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น

เสียงนั้นคือเสียงของอี๊ฟจริงๆ เหรอ?

ถ้าเป็นเสียงของอี๊ฟ เธอจะถามว่าใครโทรมา จะไม่ดูโง่ไปเหรอที่ถามคำถามแปลกๆ แบบนี้?

อี๊ฟเก่งเรื่องเอาใจผู้ชาย จะพูดอะไรโง่ๆ แบบนี้ให้ผู้ชายรู้สึกรำคาญใจได้ยังไงกัน?

ถึงแม้เธอจะรั้งดนัยกฤตให้อยู่กับเธอได้ แต่ก็ไม่ควรแสดงออกชัดเจนแบบนี้

ภรรยาของเขาโทรมาเร่งให้กลับบ้าน แต่เธอกลับรั้งเขาๆ ไว้กลางทาง การกระทำแบบนี้มันน่ารำคาญมากไม่ใช่หรือไงกัน

ถ้าเป็นคู่ควงที่เพิ่งมาใหม่ได้เดือนหรือสองเดือนก็ว่าไปอย่าง คู่ควงคนใหม่มีเสน่ห์และออดอ้อนเก่ง ผู้ชายจะรู้สึกเอ็นดูเป็นธรรมดา

แต่อี๊ฟเป็นคนเก่าไปแล้ว การกระทำแบบนี้ไม่เหมาะสมกับฐานะของเธอ

ธิชาคิดไปคิดมา ก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นว่าไม่ใช่อี๊ฟ

อีกทั้งดนัยกฤตยังยอมรับอย่างรวดเร็ว ราวกับว่า… เธอนึกว่าผู้หญิงคนนั้นคืออี๊ฟ เป็นวิธีแก้ปัญหาที่สะดวกที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้เธอคิดมากเกินไป ก็เลยจงใจให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้

…………

สุดท้ายธิชาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบไว้ก่อน

ในวันรุ่งขึ้นเธอสั่งให้คนขับรถพาเธอออกไปข้างนอก

เธอบอกว่าจะไปหาเพียงวรินทร์ แต่ความจริงแล้วเธอกลับให้คนขับรถพาเธอไปยังบริษัทนักสืบเอกชนที่เธอติดต่อไว้ก่อนหน้านี้

พอนักสืบเอกชนได้ยินว่าคนที่ธิชาต้องการให้ตามสืบคือดนัยกฤต ก็ตกใจไปเล็กน้อย ชื่อเสียงของดนัยกฤตในเมืองJ เรียกได้ว่าโด่งดังมาก ชายหนุ่มผู้มีอำนาจในเส้นทางธุรกิจ บริษัทนักสืบเอกชนที่ไหนกล้าตามสืบเรื่องเขา

……

ธิชาจึงพูดขึ้นมาว่า “ฉันเป็นภรรยาของคุณดนัยกฤต ที่ฉันมาขอให้พวกคุณตามสืบเรื่องเขา เพราะเรื่องของผู้หญิง นี่ก็เป็นแค่ปัญหาทั่วไปของคู่แต่งงาน ไม่เกี่ยวข้องกับวงการธุรกิจและการเมือง เหตุผลที่ฉันมาบริษัทเปิดใหม่ที่คนรู้จักกันน้อยของพวกคุณ แน่นอนว่าต้อง พิจารณาถึงปัญหาการหลีกเลี่ยงความสงสัยแล้ว”

พวกเขารู้สึกพอใจกับราคาที่ธิชาเสนอมาก ดังนั้นพวกเขาจึงโทรไปปรึกษากับเจ้านาย และหลังจากปรึกษากันเสร็จ พวกเขาก็รับคำสั่งของธิชา

ธิชาว่าจ้างนักสืบเอกชนให้ติดตามดนัยกฤตตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่เพียงวรินทร์ไม่เห็นด้วย

ความหมายของเพียงวรินทร์ก็คือ ในเมื่อทะเบียนสมรสก็มีแล้ว ลูกสาวก็มีแล้ว

ทุกสิ่งที่ธิชาต้องการต่างก็ได้ครอบครองแล้ว

แน่นอนว่าความสงสัยเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นควรหลีกเลี่ยงจะได้ไม่คิดมาก ถ้านักสืบเอกชนไม่พบอะไรเลยก๊ดีไป แต่ถ้าสืบพบว่าดนัยกฤตมีคู่ควงคนใหม่หรืออะไรบางอย่าง ก็เป็นธิชาเองที่ต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมาน

ธิชาเองก็เข้าใจความจริงข้อนี้เช่นกัน

แต่เธอแค่ไม่เชื่อ

เธอเชื่อว่าอีกหลายปีต่อจากนี้ ดนัยกฤตจะต้องมีผู้หญิงคนอื่นเพราะความจำเป็นในหลายๆ ด้าน

แต่ตอนนี้พวกเธอแต่งงานกันได้เพียงเดือนเดียว ท้องของเธอก็อายุครรภ์ได้หกเดือนแล้ว การตั้งท้องมันไม่ง่ายเลย ถึงแม้เขาจะมีคู่ควงคนใหม่ ก็คงไม่เร็วขนาดนี้

แต่ว่า ชะตาชีวิตของธิชานั้นไม่ดีเอาซะเลย เรื่องราวต่างๆ มักจะเลวร้ายกว่าที่เธอคิดไว้เสมอ

……

ไม่รู้ว่าเธอโชคดีเกินไปหรือเปล่า สำนักงานนักสืบเอกชนที่เธอจ้างด้วยเงินของเธอเพิ่งเปิดใหม่และเป็นบริษัทเล็กๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่รับผิดชอบงานของเธอ จะเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนที่เพิ่งเกษียรตัวออกมาจากกรม

การดำเนินงานจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสามวัน ก็สืบจนพบผู้หญิงที่ธิชาต้องการจะสืบหาคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นคือวรรจชนก ลูกสาวของรัฐมนตรีต่างประเทศ

นักสืบเอกชนยังให้ข้อมูลประวัติทั้งหมดเกี่ยวกับวรรจชนกกับเธอ

วรรจชนกกับดนัยกฤตเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตั้งแต่มัธยมถึงมหาวิทยาลัย พวกเขาได้พัฒนาความสัมพันธ์มาเป็นแฟนกัน และเลิกกันโดยไม่ทราบสาเหตุ

ปัจจุบันพ่อของวรรจชนกเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศคนใหม่ และมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในโลกการเมือง

ธิชาอ่านข้อมูลในมือ แล้วยิ้มเยาะเย้ย นี่จะเรียกว่าหญิงสาวที่เขาไม่สามารถลืมได้ไหม?