รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 22 ไม่ตายก็ต้องหนังถลอกชั้นหนึ่ง

กลิ่นบนร่างเธอกลายเป็นชนวนที่ทำให้อารมณ์ของธาวินระเบิด

ธิชามองดูแววตาในดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวถึงขีดสุดกับตา

ยามวิกฤต สมองของเธอยังถือว่าว่องไว ถึงแม้จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นบนตัวเธอทำให้ธาวินเกิดความสงสัย

บนตัวดนัยกฤตมีกลิ่นหอมแบบเบาๆ ถึงแม้จะบางมาก แต่ว่าทุกครั้งที่เข้าใกล้เขาก็ได้กลิ่น นี่เป็นกลิ่นอย่างหนึ่งที่ติดทนนานมาก มิน่าถึงติดอยู่จนตัวเธอ

เธอกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง เงยหน้าขึ้นสูงสบตาเขา “ใช่ เป็นดนัยกฤตที่ช่วยฉันกับญาณิน”

เธอพูดอย่างเปิดเผยฉับพลัน เห็นเพียงดวงตาของธาวินกระตุก สีหน้ายังคงดำบึ้งตึง

ด้วยความที่ทิ้งหลักฐานไว้แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องปิดปังต่อไป

โกหกจะเพิ่มความโมโหให้เขาเท่านั้น

มิหนำซ้ำเธอรู้ตัวว่าบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อเขา

คิดถึงจุดนี้ เธอไม่สนว่าเสื้อเชิ้ตตัวเองฉีกขาด ยึดหลังตรง เล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงชัดเจน “อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้พี่ยุ่งเกินไป ไม่มีเวลาอะไรอยู่กับญาณิน หรืออาจจะเป็นเพราะเธอมีความกังวลก่อนแต่ง วันนี้เธอขอร้องให้หนูพาเธอไปสถานบันเทิงที่พี่เป็นเจ้าของไปหาพี่ หนูไม่กล้าพาเธอเข้าไปสถานที่ของพี่ ถ้าหากเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น จะมีผลกระทบรุนแรง ด้วยความรีบร้อน หนูเลยพาเธอไปเดินสถานที่ใกล้เคียงร้านอื่น เธอวิ่งเร็วเกินไป บุกเข้าไปในห้องรับรองของลูกค้า…….”

สีหน้าของธาวินไม่ได้อ่อนโยนลง ยื่นมือดึงเสื้อชั้นในเธอออก

ผิวหนังร่างกายท่อนบนของหญิงสาวเปิดเผยอยู่กลางอากาศ ห้องกักบริเวณมืดครึ้มและหนาวเย็น เธอทนไม่ไหวจนขดตัว

แต่ไม่ได้หลบ สายตายังคงมองอยู่บนหน้าของธาวินอย่างสงบ

นิ้วเรียวยาวขาวนวลของเขาจับผิวหนังอันนิ่มนวลกลางอกของเธอ เรี่ยวแรงหนักขึ้นทุกครั้ง

บีบจนเธอเจ็บเล็กน้อย แก้มก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง

“พูดมากขนาดนั้นก็ไม่มีประโยชน์ ฉันอยากฟังแค่ว่าทำไมไอ้แช่ภักดิภูมิเมธีถึงช่วยเธอ เธอกับมันมีอะไรลับหลังฉันบ้าง พูดมา”

ธิชาถูกเขาบีบจนหวาดกลัว ครั้งสุดท้ายแรงหนักจนเหมือนจะดึงลงมาเสียอย่างนั้น

เธอกลัวสภาพแบบนี้ของธาวินมาก ทันใดนั้นไม่รู้ว่าควรเรียบเรียงคำพูดยังไง กลัวแค่หากพูดผิดก็จะไม่สามารถพลิกผันสถานการณ์ได้แล้ว

ลมหายใจของธาวินแนบชิดกับเธอ น้ำเสียงมีแววความโหดร้าย “ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าหักหลังฉันจะมีสภาพแบบไหน เธออดใจไม่ไหวที่จะไปเป็นกะหรี่ราคาถูกในแหล่งค้าประเวณีแล้วใช่ไหม”

ธิชาหวาดกลัวอย่างมาก ดูจากวิธีการเมื่อก่อนที่เขาจัดการกับผู้หญิงที่หักหลังเขา…….

เธอมีเหตุผลที่จะเชื่อว่าหากเรื่องนี้อธิบายไม่ชัดเจน เป็นไปได้จริงที่ตัวเองจะตกอยู่ในสภาพแบบนั้น

ในความทรงจำเขาเคยรักใคร่เด็กผู้หญิงสวยคนนั้นมาก แต่สุดท้ายเธอถูกชายเร่ร่อนกลุ่มหนึ่งย่ำยีทั้งคืน ตายไปอย่างร่างกายสกปรกโสโครก

ธาวินต่อเด็กผู้หญิงคนนั้นถือเป็นของล้ำค่า เธอจะเอาอะไรก็ซื้ออย่างนั้น ตามใจทุกอย่าง

ส่วนเขาปฏิบัติต่อเธอก็แค่ทาสที่อยู่บนเตียงเอาไว้ระบายความใคร่ ธิชารู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เปรียบเทียบกับเด็กผู้หญิงที่ถูกรักทะนุถนอมเหล่านั้น”

เพราะฉะนั้นเธอจำเป็นต้องเอาตัวเองออก จะตายอย่างอนาถด้วยข้อหาที่ไร้เหตุไม่ได้

…….

ธิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปาก ในดวงตาพราวเสน่ห์คู่นั้นมีน้ำประกายอย่างไร้เดียงสา

“ฉันไม่ได้ทำ ธาวิน ฉันไม่ได้หักหลังคุณ เมื่อก่อนไม่เคยทำ อีกหน่อยยิ่งเป็นไปไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าทำไมดนัยกฤตถึงช่วยฉัน อาจจะเป็นเพราะเกิดเรื่องในสถานที่ของเขา เขาไม่อยากสร้างความขุ่นเคืองกับคุณ ฉันกับญาณินคนหนึ่งเป็นน้องสาวคุณอีกคนหนึ่งเป็นคู่หมั้นคุณ เปลี่ยนเป็นคนอื่นก็ไม่ลงมือง่ายๆ…….บางทีเขาอาจจะมีใจอย่างหาเรื่องฉัน นั่นก็เพราะว่าสาเหตุจากคุณ ถ้าฉันไม่ใช่น้องสาวในนามของคุณ บางทีดนัยกฤตแม้แต่มองฉันสักครั้งก็ไม่มอง”

ถึงแม้เธอจะพยายามพูดให้ตัวเองดูไร้เดียงสาแค่ไหน แต่คำพูดเหล่านี้ก็เป็นความจริงทุกคำ

ธาวินหรี่ตาขึ้น ในที่สุดน้ำหนักมือก็เบาลงบ้าง

เขาก็ยังคงหน้าดำเคร่งเครียด ริมฝีปากบางพูดอย่างเย็นชา “เธอแน่ใจว่าง่ายขนาดนี้ ดนัยกฤตเคยพูดอะไรกับเธอ ทำอะไรบ้างแล้ว?”

เธอพูดเสียงเคร่งขรึม “พูดคำพูดที่หลอกล้อฉัน นอกจากเสียดสีฉันว่าถูกพี่ชายต่างแม่ตัวเองสบประมาทเล่นเป็นเวลานาน…….ไม่ได้ทำอะไร บางทีเขาไม่ได้สนใจจะทำอะไรฉันสักนิด”

ธิชาพูดโกหก เกร็งหลังไว้แน่นจนเมื่อยชา

จูบอันเร่าร้อนและลึกไปถึงลำคอนั้นยังชัดเจนวนเวียนอยู่ในสมองของเธอ เธอกลับทำได้แค่ปิดปังอย่างสีหน้าไม่เปลี่ยน

ถ้าหากถูกธาวินรู้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ตายก็ต้องหนังถลอกชั้นหนึ่งแน่

แววตาของธาวินอ่อนโยนลงบ้างแล้วอย่างชัดเจน อย่างน้อยก็เชื่อคำแก้ตัวของเธอครึ่งหนึ่งแล้ว

เขายื่นมือดึงคางเธอขึ้นมา เผยอมุมปากอย่างเสียดสี “ถูกฉันนอน เธอไม่พอใจมาก?”

เธอจ้องสายตาผู้ชาย เท่าที่เธอรู้จักเขา ในเมื่อเริ่มยั่วเย้าเธอ ก็เชื่อคำพูดของเธอแล้วแน่นอน

เธอโล่งอกไปเล็กน้อย ไม่ว่าธาวินจะลงโทษเธอยังไง อย่างน้อยรักษาชีวิตไว้แล้ว

“ฉันพอใจหรือไม่พอใจไม่สำคัญ ตลอดมาพี่อยากทำอะไรก็อย่างนั้น ฉันมีสิทธิ์ขัดขืนที่ไหน?”

ธาวินหรี่ตา จับแขนเธอไว้ฉับพลันดึงเธอขึ้นมาจากพื้น

เขาผลักเธอเล็กน้อย ออกคำสั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถอดเสื้อเองหมด มือจับผนังไว้ กระดกให้ดี”

สมองของธิชาอึ้งอย่างรุนแรง

ห้องกักบริเวณเป็นห้องว่างเปล่ามิดชิดเล็กๆห้องหนึ่งเท่านั้น ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีไฟ แม้แต่โต๊ะก็ไม่มี เป็นผนังทั้งสี่ด้าน