ประธานเฟิง ฉันไม่รักนายอีกแล้ว - บทที่ 314 เด็กคนนี้ เก็บไว้ไม่ได้

ในขณะนั้นตระกูลลั่วกำลังรุ่งเรือง สถานะตำแหน่งในเมืองเจียงค่อยๆไต่เต้าสูงขึ้น และกำลังต้องการจะขยายธุรกิจไปยังต่างประเทศ เป็นธรรมดาที่ตระกูลซือจะไม่เห็นบริษัทลั่วซื่อที่ธุรกิจเล็กๆแบบนี้อยู่ในสายตา แต่ด้วยเหตุที่เห็นสาวน้อยที่อยู่ในสวนดอกไม้นั้น ครึ่งเดือนให้หลัง ลูกชายคนโตแห่งตระกูลซือได้ไปเยือนถึงบ้านด้วยตัวเอง แสดงเจตจำนงต้องการร่วมมือ

การร่วมมือครั้งนี้ ทำให้บริษัทลั่วซื่อติดดอยทั้งบริษัท หลังจากนั้นสิบปี ก็ถูกซือโม่ควบคุม เกียรติยศและความอัปยศที่เกิดขึ้น ล้วนอยู่ในกำมือของเขา

เพื่อให้ลั่วมั่นซ้อนทับกับเธอที่อยู่ในความทรงจำอย่างไม่มีที่ติ ซือโม่จึงได้พาเธอไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ใช้ชีวิตและประสบการณ์ที่เกือบจะเหมือนกันมาเปลี่ยนแปลงเธอ ทำให้กิริยาการพูดของเธอ น้ำเสียง ท่าทาง การกระทำทุกอย่าง ค่อยๆเปลี่ยนไปเหมือนกับคนที่อยู่ในความทรงจำทุกอย่าง

เขาตอบสนองความต้องการของต่อลั่วมั่นทุกประการ อบอุ่นและเอ็นดู ไม่มีแม้แต่ความอดทนสุดท้าย ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็เพื่อใช้เปลือกนอกที่แทบจะเหมือนกับจู้ซินทุกประการ มาชดเชยจุดจบที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ที่เกิดจากความผิดพลาดของเขา

เป็นการหลอกตัวเอง เขายึดติดอยู่กับมัน กำความทรงจำเหล่านั้นไว้แน่น สิบปีผ่านไปก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

งานเลี้ยงคืนที่ลั่วมั่นจบการศึกษาปริญญาโทนั้น ก็เป็นวันเกิดครบยี่สิบสามปีพอดีของเธอ และก็เป็นวันเดียวกันกับวันที่ซือโม่ขอแต่งงาน อายุของจู้ซินทุกอย่างกำลังเหมาะเจาะพอดี และตอนจบที่กำลังจะถูกเขียนใหม่

เขาทุ่มเทอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อวางแผนจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ และฉากการขอแต่งงานที่โรแมนติกสุดๆ ได้เชื้อเชิญเพื่อนๆมัธยมปลายไปจนถึงมหาวิทยาลัยสมัยที่เรียนอยู่ที่สหรัฐอเมริกาทั้งหมดเพื่อมาเป็นสักขีพยาน แต่เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ เธอกลับหนีไป

คิดไม่ถึงว่าหลายปีที่ผ่านมาเธอเห็นตัวเองเป็นแค่เพียงพี่ชายของเธอเท่านั้น เป็นแค่เพียงญาติสนิทคนหนึ่ง ไม่เคยมองตัวเองเป็นคนรัก ดังนั้นในฉากงานเลี้ยงเพื่อจะขอแต่งงานนั้น เธอบังเอิญรู้เรื่องเข้า เธอนั้นตกใจกระวนกระวายจนหนีไป

ในงานเลี้ยงคืนนั้นเขาโกรธจนทำทำลายข้าวของทุกอย่างจนแหลกละเอียด อุตส่าห์ทุ่มเทมาหลายปีอย่างยากลำบาก เธอกลับจากไปโดยไม่บอกกล่าว อย่างนั้นก็รอดูแล้วกันว่าเมื่อจากตัวเองไปแล้ว เธอจะมีชีวิตต่อไปเช่นไร

บริษัทลั่วซื่อที่โคลงเคลงไปด้วยลมพายุฝน จะผลักเธอให้ตกไปสู่หลุมไฟแบบไหนกัน

ถึงตอนนั้นก็ยากที่เธอจะไม่หันกลับมา

เมื่อสี่ปีก่อนบริษัทลั่วซื่อเกิดช่องโหว่ทางการเงิน จึงได้อุดด้วยเงินก้อนโต จากนั้นไม่นาน ลั่วมั่นก็แต่งเข้าบ้านตระกูลเฟิงแห่งเมืองเจียง แต่งงานเป็นสามีภรรยากันกับเฟิงเฉินคุณชายใหญ่ประธานบริษัทH.Y. เพื่อช่วยบริษัทลั่วซื่อให้ผ่านความยากลำบาก

การลงมือกับบริษัทลั่วซื่อ เป็นเรื่องที่ซือโม่เสียใจที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นตัวเขาเองที่ผลักลั่วมั่นให้ไปอยู่ข้างกายเฟิงเฉิน แต่ในขณะที่เสียใจนั้น เขาก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่แม้กระทั่งถึงทางตันแล้ว ลั่วมั่นก็ยังไม่หันกลับมาหาเขา

“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิดของซือโม่

“เข้ามา”

คนที่มาคือพ่อบ้านเจสัน เมื่อเข้ามาแล้วก็ได้ปิดประตูห้องหนังสือลง

“นายท่าน เรื่องงานศพของลั่วซางไห่ได้จัดการเรียบร้อยแล้วครับ ไม่เกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอน”

ซือโม่ขมวดคิ้ว “รู้แล้ว เรื่องนี้จะให้ลั่วมั่นรู้เรื่องไม่ได้”

“ผมรู้ครับ” เจสันทอดถอนใจ “นายท่านเองก็คิดไม่ถึงว่าลั่วซางไห่จะคิดฆ่าตัวตาย ท่านก็แค่อย่างจะยืมมือของเขาเพื่อทำให้คุณลั่วหย่าก็เท่านั้น หลายปีมานี้บริษัทลั่วซื่ออาศัยบารมีของตระกูลซือถึงยืนหยัดมาได้ ซึ่งอันที่จริงนั้นได้เต็มไปด้วยรูพรุนและไม่มีมูลค่าตั้งนานแล้ว เงินที่ลงทุนไปก็สูญเปล่า ได้ทำงานรับใช้ท่าน มันเป็นความเต็มใจของเขาครับ”

“การตายของเขาไม่ส่งผลใดๆกับผม เพียงแต่ลั่วมั่นพักนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เอ่ยเรื่องที่ให้เธอย้ายไปอยู่สหรัฐอเมริกา จึงเป็นเรื่องที่เธอไม่สนใจสักเท่าไหร่”

“คงน่าจะเป็นเพราะว่าตั้งครรภ์อยู่” พ่อบ้านพูดพึมพำขึ้น “เพราะคุณเฟิงเป็นพ่อแท้ๆของเด็กในท้องคุณลั่ว จะมากจะน้อยก็คงมียังความคิดถึงกันอยู่”

ซือโม่กำหมัดขึ้น สีหน้าไม่พอใจ “อย่างนั้นเด็กคนนี้ก็ไม่สามารถเก็บไว้ได้แล้ว