Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 96: ทอยอิ่ง

ตอนที่ 96: ทอยอิ่ง

พวกเขาต้องโจมตีลูซิเฟอร์ ก่อนที่เขาจะโจมตีพวกมันได้ มิฉะนั้น มันจะเป็นอันตราย

“นายนะ เริ่มยิงใส่เด็กนั่นเดี๋ยวนี้!” เขาพูดกับนักบิน เขาสั่งให้นักบินคนนั้นใช้อาวุธของเฮลิคอปเตอร์ด้วย

เฮลิคอปเตอร์มีระบบจรวด เนื่องจากเป็นเฮลิคอปเตอร์ทหาร นอกจากนี้ยังมีปืนยิงเร็วที่ด้านล่าง เนื่องจากขีปนาวุธใช้เวลาในการยิงมากกว่าการยิงอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าจากปืนที่ยิงเร็ว ฟลูเรนจึงเลือกปืน

ในบรรดาเฮลิคอปเตอร์ 3 ลําที่บิน มีเพียงเฮลิคอปเตอร์ของเคนเท่านั้นที่ไม่มีระบบอาวุธ เนื่องจากเป็นอีกรุ่นหนึ่งที่นํามาใช้เพื่อบรรทุกกรงหนักโดยเฉพาะ

เฮลิคอปเตอร์ลําแรกและลําที่ 3 มีอาวุธ ซึ่งเป็นสาเหตุที่เคนค่อนข้างระวังตัว

ฟลูเรนไม่ต้องการชะลอการโจมตีแม้แต่วินาทีเดียว แต่ด้วยตัวมันเองก็สายเกินไปแล้ว ก่อนที่สิ่งที่อยู่ภายในเฮลิคอปเตอร์จะขยับได้ สายฟ้าขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า ลูซิเฟอร์และบินตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์

มันเป็นหนึ่งในสายฟ้าที่ใหญ่ที่สุดที่ลูซิเฟอร์สามารถเสกได้ ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นด้วยพลังของสายฟ้าสีดํา และมันก็มาในเวลาที่เหมาะสม

สายฟ้าสีดําบิดเบี้ยวและพุ่งออกไป เมื่อสายฟ้าพุ่งตรงไปยังโรเตอร์หลักของเฮลิคอปเตอร์ทหาร

สายฟ้าฟาดอันทรงพลังกระทบใบมีดโรเตอร์ แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์จะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อต้านทานสายฟ้าจากปรากฏการณ์สภาพอากาศบ้าง แต่สายฟ้าสีดําจากลูซิเฟอร์ก็มีพลังทําลายล้างมากกว่าฟ้าผ่าธรรมดามาก

ขณะที่ฟ้าผ่าธรรมดาสร้างความเสียหาย มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเฮลิคอปเตอร์ที่ APE ใช้อยู่ แม้แต่ระบบในเฮลิคอปเตอร์ก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อต้านทานจากฟ้าผ่า อย่างไรก็ตาม นักออกแบบไม่เคยคิดเกี่ยวกับพลังสายฟ้าสีดําของลูซิเฟอร์

แทนที่จะกระทบโรเตอร์หลักของเฮลิคอปเตอร์และหายไป สายฟ้าสีดําได้ทําลายโรเตอร์หลักของเฮลิคอปเตอร์อย่างสิ้นเชิง แม้แต่ระบบส่วนใหญ่ของเฮลิคอปเตอร์ก็ถูกทอดทิ้ง ซึ่งรวมถึงระบบอาวุธด้วย

ปั้บ! ปั้บ! ปั้บ!

เสียงเตือนดังเต็มเฮลิคอปเตอร์ และควันเริ่มลอยขึ้นบนท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์เริ่มล่วงลงบนพื้น ค่อยๆ เพิ่มแรงขึ้นในขณะที่สูญเสียการควบคุม

ความสมดุลของเฮลิคอปเตอร์ก็พังลงเช่นกัน เนื่องจากผู้คนพบว่ามันยากที่จะอยู่นิ่งๆ บางคนหาสิ่งของเพื่อยึดไว้ใน ขณะที่ผู้เคราะห์ร้ายบางคนตกอยู่ข้างนอกและไม่สามารถช่วยตัวเองได้

เสียงกรีดร้องของคนที่ตกลงไปก้องอยู่ในหูของคนอื่นๆ ทําให้พวกเขาหวาดกลัว พวกเขาจับแน่นยิ่งขึ้น

“เราจะตายไหม”

“เฮ้อ หลังจากต่อสู้กับแวเรียนท์ที่ชั่วร้ายและทรงพลังมากมาย ฉันไม่รู้ว่าฉันจะตายเพราะเด็กอายุ 10 ขวบ”

“ฉันก็เหมือนกัน”

เหล่าแวเรียนท์เริ่มพูดคุยกันเอง ในขณะที่ความโศกเศร้า และความไม่แน่นอนเข้ามาเติมเต็มหัวใจของพวกเขา

บางคนอธิษฐานเพื่อตัวเองให้รอด ในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มจดจําช่วงเวลาแห่งความสุขที่พวกเขาได้ใช้ไปกับครอบครัว

“ฉันขอโทษ ลูกสาวที่รักของฉัน ดูเหมือนว่าพ่อจะกลับบ้านไม่ได้” หนึ่งในแวเรียนท์คิด ขณะนึกถึงลูกสาววัย 9 ขวบของเขา

“ถ้าฉันจะต้องตาย ฉันดีใจที่ได้อยู่กับพวกนายในช่วงเวลา สุดท้ายของฉัน” แวเรียนท์คนอื่นๆกล่าว “ขอบคุณที่เป็นเพื่อนในชีวิตนี้ ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันในชีวิตหน้าเช่นกัน”

“นายบ้าหรือเปล่า นายมีความสุขที่พวกเราทุกคนจะตายไปพร้อมกับนาย ถ้าพวกเราไม่ตาย ฉันจะฆ่านายเอง” ชายอีกคนหนึ่งพูดติดตลกซ่อนความกลัวตาย

“โอ้ พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ โปรดยกโทษให้กับบาปทั้งหมดที่ เราได้ทําลงไป เราจะเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคุณ” หนึ่งในนั้นเริ่มพูดพิธีกรรมครั้งสุดท้ายของเขา

ใบหน้าของฟลเรนกระตุก เมื่อได้ยินคําพูดที่ไม่เป็นมงคลของสมาชิกในทีม

“เรารวบรวมคนโง่อะไรในทีมเดลต้าบ้าง” เขาคิดพลางรู้สึกท้อแท้

เขาเดินไปที่ทิ้งด้านข้างแล้วเปิดออก

“หุบปาก ไอ้โง่! แกคิดว่าเราจะไม่มีร่มชูชีพได้ยังไง หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วเอาไป” ฟลูเรนบอกกับทุกคน ขณะที่เขาเริ่มนําร่มชูชีพออกมา

เขาโยนให้ทุกคน “เรามีเพียงพอแล้วที่นี่ นําสิ่งเหล่านี้และกระโดดออกไป ไม่มีใครในการบังคับบัญชาของฉันต้องตาย!” ฟลูเรนบัญชา

น้ำตาแห่งความกตัญญปรากฏขึ้นในดวงตาของสมาชิก บางคนขณะที่พวกเขาถือร่มชูชีพ พวกเขาไม่เคยรู้สึกขอบคุณฟลูเรนมากเท่ากับตอนนี้

“ขอบคุณ…” พวกเขาทั้งหมดขอบคุณหลูเรน ขณะสวมร่มชูชีพและกระโดดออกไปข้างนอกที่ละคน

ผู้ชายคนแรกกระโดดออกไปพร้อมกับร่มชูชีพโดยคิดว่า เขารอดแล้ว

“ขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยชีวิตฉัน ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่หยุดเชื่อในตัวคุณ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

ใบหน้าของเขาซีดทันที เมื่อเห็นสายฟ้าสีดําพุ่งเข้ามาหาเขา

“พระเจ้าที่ไร้ประโยชน์! แกช่วยฉันเพียงเพื่อให้ฉันตายอย่างเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม?” เขาตะโกนโกรธ

“อ๊าาาก!” เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดออกจากริมฝีปากของเขา ขณะที่เขาถูกสายฟ้าฟาด เขาเสียชีวิตทันที เมื่อแสงในดวงตาของเขาหายไป ร่างกายที่ไร้ชีวิตที่มีเลือดออกของเขายังคงตกลงมา

ด้วยความซาบซึ้งใจที่หาทางเอาตัวรอดจากการชน แวเรียนท์คนอื่นๆ ได้ลืมไปว่าศัตรูที่แท้จริงยังอยู่ข้างนอก รอคอยที่จะฆ่าพวกเขาเหมือนเป็นการล่าของเขาและเขาก็เป็นนักล่า

ลูซิเฟอร์กําลังโบยบินอย่างไร้ความรู้สึก ขณะที่เขาเห็นเหล่าแวเรียนท์กระโดดออกจากเฮลิคอปเตอร์ที่ละคน มันเหมือนกับการฝึกเล็งสําหรับเขามากกว่าเพราะเขามีการ โจมตีระยะไกลที่สามารถฆ่าศัตรูได้ทันที

เฮลิคอปเตอร์ลําที่ 3 ได้หันหลังและออกค้นหาแล้ว เนื่องจากฟลูเรนได้สั่งการให้ค้นหาโดยอิสระ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลังพวกเขา

มีเพียงเคนเท่านั้นที่อยู่เบื้องหลัง เฝ้าดูลูซิเฟอร์เล่นกับหน่วยเดลต้า

มีใบหน้าที่หลงใหล ในขณะที่เขามองทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าเขา เขาประหลาดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ราวกับว่าลูซิเฟอร์กําลังเล่นกับกลุ่มเดลต้าที่ทรงพลังจริงๆ

มีเพียงคําเดียวที่หลุดจากปากเขา “อัศจรรย์”