ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 495 ความรู้สึกพิเศษราวกับเป็นคืนแรกในห้องหอ

บทที่ 495 ความรู้สึกพิเศษราวกับเป็นคืนแรกในห้องหอ

บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไปทั่วลานแข่งขัน

ไม่ใช่แค่กรรมการเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่งผู้ชมทุกคนที่กำลังชมการแข่งขันรอบคัดออกอยู่ด้านล่างเวทีต่างก็ตกใจเช่นกัน

มีหม้อหลอมอีกใบหนึ่งระเบิด! กลุ่มผู้ชมเห็นหม้อหลอมใบหนึ่งระเบิดเต็มๆ ตา

ลานแข่งขันหมายเลขแปดเป็นสวรรค์ของการระเบิดหม้อหลอมเช่นนั้นหรือ เมื่อวานนี้ก็มีหม้อหลอมจำนวนมากระเบิด วันนี้ก็ยังคงมีผู้เข้าแข่งขันมากมายที่ทำหม้อหลอมของตัวเองระเบิดอีก มันช่าง…น่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว!

ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮาขณะมองไปยังหม้อหลอมที่เพิ่งระเบิดของเหล่าหมอและนักเล่นแร่แปรธาตุ

น้ำยาโอสถกระจายไปทั่วลานแข่งขันหมายเลขแปด กลิ่นเหม็นไหม้ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ มีผู้เคราะห์ร้ายได้รับผลกระทบรุนแรงจากการระเบิดของหม้อหลอมเหล่านี้ พวกเขากลายร่างเป็นแมวดำที่ใบหน้ามีสีดำสนิท แถมยังมีควันออกมาจากปากอีกด้วย

ดวงตาของผู้ที่ต้องทุกข์ทรมานจากการที่หม้อหลอมระเบิดมีน้ำตาเอ่อนอง พวกเขารู้สึกโศกเศร้าอย่างมาก ต่างหันมองปู้ฟางและอยากให้ตนเองเข้าไปชกหน้าอีกฝ่ายได้อย่างโหดเหี้ยมเสียจริง นั่นเพราะทุกคนต่างโกรธแค้นกับการกระทำของชายหนุ่มอย่างมาก

ขณะที่กรรมการกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าเหตุใดลึกๆ ในใจถึงรู้สึกว่ามีลางสังหรณ์บางอย่าง

ไอ้เด็กหนุ่มนี่สร้างความวุ่นวายบนลานแข่งขันหมายเลขแปดอีกครั้งจริงๆ ด้วย!

เมื่อวานตอนที่กรรมการสั่งห้ามไม่ให้ปู้ฟางทำเต้าหู้เหม็น เพราะเขากลัวว่ามันจะส่งผลต่อผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ในวันนี้ และพอเห็นว่าปู้ฟางให้ความร่วมมืออย่างดีโดยไม่ขัดขืน เขาก็รู้สึกว่าปู้ฟางเป็นคนมีเหตุผล แต่สุดท้ายแล้ว… ไอ้เด็กเวรนี่กลับก่อเหตุโกลาหลบนลานแข่งขันหมายเลขแปดอีกครั้ง

หากคิดว่าตัวเองยอดเยี่ยมมากนัก ทำไมไม่ลองขึ้นไปเป็นเซียนบนสวรรค์เลยเล่า

ปู้ฟางไม่ได้ทำเต้าหู้เหม็นที่มีกลิ่นเหม็นฉุนจริงๆ และอาหารที่เขาทำก็ไม่ได้ส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงแม้แต่น้อย…

ทว่า… ไอ้กลิ่นหอมหวนสุดลิ่มทิ่มประตูนี้มันคืออะไรกันแน่ กลิ่นหอมที่มาจากอาหารของปู้ฟางทำให้ใครๆ ต่างก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มและต้องการดมมันไปเรื่อยๆ

ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมที่มาจากอาหารของปู้ฟางก็ส่งผลกระทบต่อผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ยิ่งไปกว่านั้น กรรมการยังพบว่ากลิ่นหอมนี้ส่งผลกระทบที่รุนแรงยิ่งกว่ากลิ่นของเต้าหู้เหม็นที่เขาทำเมื่อวานนี้เสียอีก

เพราะตอนที่ปู้ฟางปรุงเต้าหู้เหม็น มีผู้เข้าแข่งขันที่ทำหม้อหลอมของตัวเองระเบิดเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แต่ตอนนี้เสียงระเบิดกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าเป็นจังหวะเพลงก็ไม่ปาน

มีเพียงนักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะจากเมืองโอสถนภาและเมืองแสงนภาเท่านั้นที่ยังอดทนต่อสิ่งเร้าเช่นนี้ได้

อย่างไรก็ตามสภาพของนักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะเหล่านั้นก็ดูไม่สู้ดีนัก หน้าผากของพวกเขามีเหงื่อโชก ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญใจ ขณะที่กำลังตั้งสมาธิอยู่นั้น ดวงตาของพวกเขาก็แทบหลุดออกจากเบ้า

กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ใต้จมูกราวกับกำลังกระตุ้นความต้องการขั้นพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ มันเป็นความรู้สึกที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต และดูเหมือนว่ามันกำลังทรมานพวกเขาอยู่

ท้องของพวกเขาส่งเสียงร้องออกมาอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ ก่อนจะเข้มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาพยายามสกัดโอสถทิพย์ของตนเอง เด็กหนุ่มคนนั้นทำให้พวกเขารู้สึกอับอายอย่างมาก

พวกเขาตระหนักได้ว่าพ่อครัวที่ตัวเองดูถูกเหยียดหยามเอาไว้ จริงๆ แล้วเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่มีฝีมือร้ายกาจใช้ได้ทีเดียว

กลิ่นหอมที่โชยมาจากอาหารทำให้จิตใจของพวกเขาสั่นไหว มันรบกวนสมาธิของทุกคน

แม่งเอ๊ย!

คนที่รู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังที่สุดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกรรมการ เขาแทบจะร้องไห้ออกมาขณะมองหม้อหลอมของผู้เข้าแข่งขันระเบิดไปทีละคน และนั่นก็ทำให้คนเหล่านั้นต้องตกรอบไปทันที

กรรมการรู้ดีว่าวันนี้เขาต้องถูกตำหนิอีกหนอย่างแน่นอน

ผู้เข้าแข่งขันบนลานแข่งขันหมายเลขแปดลดจำนวนลงเรื่อยๆ เพราะมีคนทยอยตกรอบไปทีละคน ในตอนนี้มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่ยังอยู่บนลานแข่งขัน และปู้ฟางผู้ไร้ซึ่งอารมณ์ก็คือหนึ่งในนั้น

โอ้สวรรค์!

‘สวรรค์ส่งตัวพ่อครัวคนนี้มาเพื่อลงโทษข้าเช่นนั้นหรือ’ กรรมการครุ่นคิดขณะที่กำลังร่ำไห้อยู่ในใจ

ในการแข่งขันรอบที่แล้ว มีคนผ่านเข้ารอบเพียงสี่คน

แต่สำหรับรอบนี้… หากมีผู้เข้าแข่งขันผ่านเข้ารอบได้สักสามคน ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากพอแล้ว

บึ้ม!

ขณะที่กรรมการกำลังคิดเช่นนั้น เสียงหม้อหลอมอีกใบก็ระเบิดขึ้น

“ท่านกรรมการ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน พวกเราจะไปยื่นเรื่องร้องเรียน”

นักเล่นแร่แปรธาตุคนล่าสุดที่หม้อหลอมระเบิดรู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก เขาหยิบชิ้นส่วนของหม้อหลอมที่ระเบิดขึ้นมาโยนมันลงพื้นด้วยความฉุนเฉียว คนผู้นี้โกรธเคืองมากจนใบหน้าบิดเบี้ยว

นักเล่นแร่แปรธาตุคนอื่นๆ ต่างก็ประณามปู้ฟางด้วยความแค้นเคืองเช่นกัน

กลุ่มผู้ชมรอบๆ ลานแข่งขันหมายเลขแปดรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาส่งเสียงโห่ร้องราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกสนานที่อยากดูซ้ำอีกรอบ ตราบใดที่พวกเขาได้ชมการประลองที่สนุกสนาน ก็ไม่มีใครสนใจว่ามันจะบานปลายไปรวดเร็วเพียงไหน

เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอาหารของปู้ฟางส่งกลิ่นหอมมากเกินไป

“ท่านกรรมการ ข้าทำผลงานของตัวเองเสร็จแล้ว… โปรดประเมินมันด้วย” ปู้ฟางไม่รู้สึกสะทกสะท้านต่อคำตำหนิของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ชายหนุ่มหันหน้าไปมองกรรมการที่อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ทำไม่ได้

กรรมการสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปที่แท่นสัมฤทธิ์ของปู้ฟาง ยิ่งเขาเข้าไปใกล้แท่นมากเท่าไหร่ กลิ่นหอมก็ยิ่งรุนแรงและเตะจมูกขึ้นเท่านั้น

อาหารที่วางอยู่บนถาดมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงซาลาเปาสีทองนึ่ง ไอหนาแน่นและพลังปราณพวยพุ่งออกมาจากรอยหั่นที่อยู่ตรงกลาง ดูเหมือนมันจะส่องประกายวับวาวด้วย ภาพทั้งหมดทำให้อาหารจานนี้ดูสวยงามมาก

ขนมปังหอยนางรมจานนี้ตกแต่งจานเหมือนเต้าหู้เหม็นราดซอสเผ็ดหวานของเมื่อวาน และแม้ว่าบนถาดจะมีขนมปังหอยนางรมเพียงชิ้นเดียว แต่มันก็ดูงดงามจริงๆ

ความสวยงามบนจานขนมปังหอยนางรม รวมถึงกลิ่นหอมหวานของมันช่วยบรรเทาความโศกเศร้าของกรรมการให้เบาลงได้เล็กน้อย

“วันนี้เจ้าทำอะไร” กรรมการเอ่ยถาม

“มันชื่อว่าขนมปังหอยนางรมกลิ่นหอมสามสิบลี้” ปู้ฟางตอบกลับอย่างจริงจัง

กรรมการมองอีกฝ่ายด้วยสายตาล้ำลึก กลิ่นหอมสามสิบลี้เช่นนั้นหรือ มันควรจะชื่อว่าขนมปังหอยนางรมระเบิดหม้อหลอมสามสิบลี้แทนมากกว่า เพราะอาหารจานนี้ทำให้หม้อหลอมของนักเล่นแร่แปรธาตุระเบิดไปจำนวนมาก

แม้ว่ากรรมการจะคิดถากถางอาหารจานนี้อยู่ในใจ แต่เขาก็ยังหยิบยันต์หยกสีทองออกมาแล้วถ่ายเทพลังปราณเที่ยงแท้ของตนเองเข้าสู่ยันต์ ทันใดนั้นยันต์ก็แปรสภาพเป็นวงแหวนปราณที่เข้าปกคลุมไปทั่วอาหารจานนี้ จุดที่คล้ายดวงดาวส่องแสงสว่างไปทั่วขนมปังหอยนางรม รังสีที่เปล่งออกมาจากวงแหวนปราณสว่างขึ้นเรื่อยๆ

“พลัง… พลังปราณของมันช่างเข้มข้นยิ่งนัก! มันรุนแรงยิ่งกว่าเต้าหู้เหม็นที่เจ้าทำเมื่อวานนี้เสียอีก!” กรรมการสูดลมหายใจเข้าลึกขณะที่สีหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนก

แค่ความเข้มข้นของพลังปราณที่ออกมาจากขนมปังหอยนางรมก็สูงกว่าโอสถทิพย์ระดับเก้าชนิดใดแล้ว หนำซ้ำดูเหมือนมันจะบรรลุถึงโอสถทิพย์ระดับเก้าขั้นกลางอีกด้วย

ซาลาเปายัดไส้ทอดแค่หนึ่งชิ้นมีความน่าทึ่งได้ขนาดนี้เชียวหรือ

กรรมการหยิบตะเกียบออกมาโดยไม่พูดไม่จาพลางคีบขนมปังหอยนางรมเข้าปาก

“อ้า…”

เหล่าผู้ชมต่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ พวกเขาต่างอ้าปากกว้างขณะมองกรรมการคีบขนมปังหอยนางรมเข้าปาก น้ำลายไหลเยิ้มออกมาจากมุมปากของทุกคน

กร็อบ!

ทันทีที่กรรมการกัดขนมปังหอยนางรม เสียงกรอบก็ดังก้องไปทั่ว เสียงนั้นราวกับมีพลังงานลึกลับบางอย่างเพราะมันลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศไม่จางหายไป เสียงกรอบดังก้องอยู่ในหูของทุกคนที่อยู่บริเวณนี้ พวกเขากลืนน้ำลายของตัวเองอย่างกล้ำกลืนฝืนทน

“มันช่างดู…อร่อยเหลือเกิน…”

“อะไรกันเนี่ย…ดูน้ำลายที่ไหลออกมาจากปากของข้าสิ!”

“ข้าก็แก่แล้ว แต่ตลอดชีวิตนี้ กลับยังไม่เคยได้กินอาหารจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง ก่อนหน้านี้ข้ากินแต่โอสถอดอาหาร… ข้าอยากกินขนมปังหอยนางรมชิ้นนั้นจริงๆ”

…

ผู้ชมต่างน้ำลายสอขณะมองดูกรรมการด้วยดวงตาเบิกกว้างเพราะความอิจฉา

หมุบ! หมับ!

พอกรรมการกัดไปถึงอาหารทะเลชั้นเลิศที่อยู่ด้านในขนมปังหอยนางรม รสชาติของหอยนางรมก็ปะทุออกมาในปากของเขา รสชาติของอาหารทะเลที่เป็นเอกลักษณ์และโดดเด่นเอ่อล้นไปทั่วทั้งร่างของคนเป็นกรรมการ

“อ่า…”

ใบหน้าของกรรมการเริ่มแดงก่ำทันที เขาส่งเสียงร้องออกมาจากริมฝีปาก

มันกรอบและอร่อยเหลือเกิน!

ตอนนั้นเองกรรมการก็รู้สึกประทับใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา เขารู้สึกหลงใหลในอาหารอันโอชะจานนี้มากจริงๆ จนลืมเรื่องสรรพคุณของขนมปังหอยนางรมไปหมดสิ้น เขาแค่เพลิดเพลินไปกับรสชาติของมัน รสชาติของอาหารจานนี้น่าพึงพอใจยิ่ง เขารู้สึกปริ่มเปรมอย่างมากราวกับนี่เป็นคืนแรกในห้องหอก็ไม่ปาน

ในเวลาอันสั้น กรรมการก็กินขนมปังหอยนางรมบนถาดของปู้ฟางจนหมดเกลี้ยง หลังจากขนมปังหอยนางรมหมดแล้ว เขายังกัดและเลียตะเกียบของตัวเองอีกด้วย

ท่าทีของกรรมการในตอนนี้ทำให้ผู้ชมทุกคนรู้สึกรังเกียจเป็นอย่างยิ่ง

เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย! เราต้องไปรายงานเรื่องพฤติกรรมที่น่ารังเกียจและผิดปกติของคนคนนี้เสียแล้ว

“อาหารของเจ้าอร่อยมากจริงๆ นอกจากรสชาติอันโอชะของมันแล้ว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันยังมีฤทธิ์เทียบเท่ากับโอสถทิพย์ระดับเก้าด้วย… หากข้าเข้าใจไม่ผิด ขนมปังหอยนางรมจานนี้มีฤทธิ์ช่วยฟื้นฟูพลังปราณเที่ยงแท้ได้อย่างรวดเร็วใช่หรือไม่ แต่ข้าไม่รับรู้ถึงฤทธิ์ของมัน เพราะข้ายังไม่ได้ใช้พลังปราณเที่ยงแท้… ถึงกระนั้น ข้าก็รู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ของข้าไหลเวียนเร็วขึ้นกว่าปกติถึงห้าเท่า และนั่นก็หมายความว่ามันช่วยเพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูพลังปราณเที่ยงแท้ได้ห้าเท่าเช่นกัน”

กรรมการที่มีใบหน้าแดงก่ำลืมตาซึ่งน้ำตาเอ่อคลอขึ้นพลางมองปู้ฟาง

อะไรกัน ฟื้นฟูได้ห้าเท่าเช่นนั้นหรือ

อาหารจานนี้จะน่าทึ่งขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

เหล่านักเล่นแร่แปรธาตุที่อยู่บนลานแข่งขันซึ่งเตรียมตัวเย้ยหยันปู้ฟางกลับต้องอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้นที่ตกตะลึง ผู้ชมซึ่งอยู่รอบๆ ลานแข่งขันหมายเลขแปดเองก็ต่างตะลึงงันเช่นกัน

แม้แต่โอสถรวมปราณระดับเก้าก็ยังฟื้นฟูพลังปราณเที่ยงแท้ได้ไม่ถึงห้าเท่าด้วยซ้ำ

สรรพคุณของขนมปังหอยนางรมจานนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

การฟื้นฟูห้าเท่าคืออะไรน่ะหรือ สมมติว่ามีผู้เชี่ยวชาญขั้นเซียนเทพเหลือพลังปราณเที่ยงแท้อีกแค่ร้อยละสามสิบ และหากเขากินขนมปังหอยนางรมจานนี้เข้าไป เขาจะสามารถฟื้นฟูพลังปราณเที่ยงแท้ทั้งหมดคืนมาได้โดยใช้เวลาเพียงชงชาหนึ่งถ้วยเท่านั้น

สรรพคุณดังกล่าวจัดได้ว่าอยู่เหนือโอสถทิพย์ระดับเก้าเสียอีก

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ส่วนกรรมการก็กำลังร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ ปู้ฟางที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยก็หยิบป้ายร้านขนาดใหญ่ออกมาจากกระเป๋าคลังเก็บของของตัวเอง

เมื่อป้ายนั้นถูกวางลงบนแท่นสัมฤทธิ์ของชายหนุ่ม เสียง ‘โครม’ ก็ดังกังวานไปทั่ว

“ขนมปังหอยนางรมกลิ่นหอมสามสิบลี้เป็นอาหารจานใหม่ล่าสุดของร้านอาหารหมอกเมฆา สามารถซื้อกลับบ้านได้ และลูกค้าแต่ละคนซื้อได้มากสุดแค่สองจานต่อวันเท่านั้น สรรพคุณของขนมปังหอยนางรมเป็นแบบทวีคูณ มาก่อนได้ก่อน”

ปู้ฟางประชาสัมพันธ์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ การที่ชายหนุ่มมาโฆษณาร้านอาหารของตัวเองเช่นนี้ช่างดูน่าขำยิ่งนัก

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ชมได้ยินคำพูดจากปากปู้ฟาง พวกเขากลับไม่ได้หัวเราะออกมา ครั้งนี้พวกเขาต่างรู้สึกสนใจคำโฆษณาของชายหนุ่มจริงๆ

ร้านอาหารหมอกเมฆาหรือ เป็นร้านอาหารที่พ่อครัวคนนี้เปิดเองหรือนี่ ร้านอาหารหมอกเมฆาขายขนมปังหอยนางรมจานนี้ด้วยสินะ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องไปที่นั่นเพื่อหาคำตอบด้วยตัวเอง

ตอนนี้กรรมการไม่รู้ว่าเขาควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี… เด็กหนุ่มคนนี้หยิบป้ายร้านขึ้นมาแล้วโฆษณาร้านอาหารของตัวเองท่ามกลางการแข่งขันอีกแล้ว

“แคกๆ… ข้าขอประกาศว่าผู้เข้าแข่งขันนามว่าปู้ฟางผ่านการแข่งขันรอบคัดออกครั้งที่หนึ่งแล้ว เจ้าไปเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันรอบคัดออกครั้งที่สองที่จะเริ่มขึ้นในอีกสองชั่วยามเถอะ”

ปู้ฟางผงะกับคำพูดของกรรมการ หลังจากเก็บป้ายร้านของตนเองแล้ว เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าต่อจากนี้จะมีการแข่งขันรอบคัดออกอีกหนึ่งครั้ง แต่การแข่งขันอีกรอบจะสร้างปัญหาอะไรให้กับปู้ฟางได้เล่า ในเมื่อเขามีขนมปังหอยนางรมอยู่ในมือ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะผ่านรอบคัดออกครั้งที่สองได้เช่นกัน

ปู้ฟางมั่นใจกับขนมปังหอยนางรมจานนี้มาก หรือต่อให้สรรพคุณของมันยังไม่เพียงพอ เขาก็แค่บอกให้เจ้ากุ้งลงไปว่ายน้ำในน้ำมันบนกระทะเพื่อช่วยเพิ่มสรรพคุณให้ขนมปังหอยนางรมก็สิ้นเรื่อง

นักเล่นแร่แปรธาตุทุกคนต่างโกรธเคือง พวกเขาเข้าล้อมตัวกรรมการเอาไว้เพราะรู้สึกไม่พอใจที่ปู้ฟางผ่านเข้ารอบไปได้ แต่หลังจากที่ต้องเจอเหตุการณ์เมื่อวาน คนเป็นกรรมการก็ห้าวหาญขึ้นมาก

“วงแหวนปราณไม่ได้มีปัญหาอะไร คุณภาพของผลงานเขาก็ไม่มีอะไรผิดพลาดเช่นกัน อาหารจานนั้นเพียงแค่มีกลิ่นหอมกว่าปกติก็เท่านั้น… มันเป็นความผิดของพวกเจ้าเองที่ไม่สามารถทนทานต่อความยั่วยวนใจของอาหารจานนั้นได้ กลิ่นของโอสถทิพย์แบบเม็ดนั้นก็ไม่ได้หอมน้อยไปกว่าอาหารของปู้ฟางเลย… เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะใช้ข้ออ้างอะไรได้อีก” กรรมการพูดอย่างเอาแต่ใจ ทำให้นักเล่นแร่แปรธาตุที่ตกรอบทั้งหมดอึ้งจนพูดไม่ออก

ในที่สุดนักเล่นแร่แปรธาตุที่เหลืออีกสามคนก็สกัดโอสถทิพย์ของตัวเองได้สำเร็จ

ใบหน้าของกรรมการเผยให้เห็นรอยยิ้มทันที นักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะจากเมืองโอสถนภาและเมืองแสงนภาทำผลงานเสร็จสมบูรณ์อย่างที่คาดเอาไว้ พวกเขาไม่ทำให้ตนรู้สึกผิดหวังจริงๆ…

ดูเหมือนว่าผลลัพธ์ในวันนี้ไม่ได้เลวร้ายกว่าเมื่อวาน เพราะยังมีคนที่เข้ารอบสี่คนเท่าเดิม

หากเขาไม่เปรียบเทียบตัวเองกับกรรมการบนลานแข่งขันอื่นๆ ก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดมากนัก กรรมการเริ่มปล่อยวางเรื่องที่มีผู้เข้าแข่งขันผ่านเข้ารอบเพียงสี่คน จริงๆ แล้ว เขาค่อนข้างดีใจและพึงพอใจด้วยซ้ำที่เห็นคนสี่คนผ่านเข้ารอบไป ดูเหมือนว่ากรรมการผู้นี้จะเสียสติไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อกรรมการได้ตรวจสอบโอสถทิพย์ของผู้เข้าแข่งขันที่เหลือด้วยวงแหวนปราณ… เขาก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะเสียสติไปแล้วจริงๆ