ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 474 เสี่ยวโยว…บริกรคนงาม

บทที่ 474 เสี่ยวโยว…บริกรคนงาม

หนานกงเสวียนหูตอนนี้ยังเศร้าโศกและเจ็บปวดจากการต้องสูญเสียหนานกงเสวียนเย่อผู้

เป็นพี่ชายไป

เมื่อลูกน้องมารายงานว่าหนานกงอู่เซวียกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ ดวงตาของหนานกงเสวียนหูก็

เบิกโพลง รูจมูกเบิกกว้างด้วยความโกรธ เขาดบพนักเก้าอี้ที่นั่งอยู่ฉาดใหญ่ พลังปราณเที่ยงแท้

อันแข็งแกร่งทำให้เก้าอี้หังทลายจนไม่เหลือขิ้นดี

“ไอ้สารเลวนั่นยังมีหน้ากลับมาอีกหรือ พี่ชายใหญ่ของข้าต้องสิ้นชีวิตไปในดินแดนเร้นลับ

แล้วเหตุโดไอ้คนบัดขบนี่จึงยังมีชีวิตอยู่” หนานกงเสวียนหูแผ่จิตสังหารแรงกล้าออกมาก่อนจะนำ

ลูกน้องจำนวนหนึ่งเดินออกจากโถงใหญ่

หนานกงอู่เซวียก้าวอาดๆ เข้าไปหากลุ่มของหนานกงเสวียนหู

เส้นผมสีแดงที่ปลิวไสวในสายลมดูราวกับเป็นเปลวเพลิงคลั่ง

ความน่าเกรงขามของหนานกงเสวียนหูน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ทุกๆ ก้าวที่เขาเหยียบย่างส่งให้

แผ่นดินสั่นไหว เศษควันเศษฝุ่นลอยฟุ้ง พลังรัศมีเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว โข่สองเส้นปรากฏอยู่

เบื้องหลังเขา

“หนานกงอู่เชวีย … กล้าดีอย่างไรถึงกลับมาเหยียบที่นี่ ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือ”

หนานกงเสวียนหูตะโกนด้วยเสียงอันดัง เสียงของเขาเหมือนเสียงกลองที่สะท้อนก้องไปทั้ง

คฤหาสน์ดระกูลหนานกง

หนานกงหวั่นลูกคุมขังอยู่ในห้องขนาดเล็กตกแต่งเรียบๆ เมื่อเสียงตะโกนของหนานกง

เสวียนหูก้องเข้ามาถึงหูนาง นางถึงกับต้องเปิดดาคู่สวยขึ้น ขนดายาวสวยสั่นไหวเล็กน้อย หนาน

กงอู่เชวียกลับมาทำไมกัน

เขาเอาชนะหนานกงเสวียนเย่อและน้องขายอีกคนได้แล้วหรือ

หัวใจของหนานกงหวั่นเปี่ยมความกังวล เพราะนางไม่รู้เลยว่าทั้งหนานกงเสวียนเอ่อและ

หนานกงเสวียนอิงสิ้นชีพหมดแล้ว

คฤหาสน์ตระกูลหนานกงกว้างใหญ่ไพศาล มีเรือนใหญ่น้อยมากมายอยู่ภายในและยังมีลำ

สายธารไหลผ่าน บรรยากาศเงียบสงบรีนรมย์เป็นอย่างมาก

ทันทีที่หนานกงอู่เซวียก้าวเข้ามา เขาก็สัมผัสได้ถึงความเข้มงวดที่แผ่อยู่ในอากาศขึ่งทำให้

ต้องหยีดาลงอย่างไม่ตั้งใจ

ทันทีที่ชายหนุ่มเดินเข้ามา ผู้คุ้มกันบางคนที่อยู่ห่างออกไปก็เริ่มตื่นกลัว พวกเขาหันหลัง

แล้ววิ่งหนี ไม่แม้แต่จะพยายามขวางหนานกงอู่เซวีย ทำตัวเหมือนเห็นอสูรร้ายน่าสะพรึงกลัวก็ไม่

ปาน

หนานกงอู่เซวียยกมุมปากขึ้นก่อนจะจ้องหนานกงเสวียนหูอย่างใจเย็น แม้อีกฝ่ายจะมีพลัง

รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาก็ตาม คนผู้นี้เป็นถึงยอดฝีมือที่ทำลายโข่ดรวนขั้นเขียนเทพได้

แล้วถึงสองขึ้น นับเป็นขั้นปราณที่แข็งแกร่งยิ่ง

แต่หนานกงอู่เซวียก็ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด เพราะตนเองก็เป็นยอดฝีมือที่ทำลาย

โข่ดรวนขั้นเขียนเทพได้ถึงสองขึ้นเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งทะลวงขั้นปราณมาได้ไม่นาน

แต่ก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง หากเขาไม่อาจเอาชนะคนที่มีปราณระดับเดียวกันได้ … จะเรียกว่า

อัจฉริยะให้เปลืองปากไปทำไม หนานกงอู่เซวียยังคงมั่นโจในตนเองแม้ว่าจะเสียเปลวเพลิงอัคนี

แห่งสวรรค์และปฐพีไปแล้วก็ตามที

หนานกงเสวียนหูตกตะลึงและหวาดผวาเมื่อหนานกงอู่เซวียแสดงระดับปราณออกมา “ไอ้

คนบัดชบนี่มันทำลายโข่ดรวนขั้นเขียนเทพได้อีกชิ้นแล้วหรือ ดูเหมือนว่าจะได้โชคลาภมามากใน

ดินแดนเร้นลับสินะ … ”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หนานกงเสวียนหูก็รู้สึกเศร้ากว่าเก่า พี่ชายของเขาหนานกงเสวียนเย่อ

ตายอย่างน่าอนาถในดินแดนเร้นลับ แต่เจ้าหนุ่มนี่กลับได้รับโชคลาภจนบรรลุขั้นปราณได้

การเปรียบเทียบคนสองคนนี่ช่างน่ารำคาญใจเสียจริง!

ยิ่งเขารู้สึกเช่นนี้มากเท่าใด ก็ยิ่งอยากสังหารหนานกงอู่เซวียมากขึ้นเท่านั้น

“ตาย!” หนานกงเสวียนหูตะโกนก่อนจะพุ่งเข้าใส่หนานกงอู๋เซวีย

ดวงดาของหนานกงอู่เซวียเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง ในที่สุดก็ได้เวลาสะสางบัญชีเลือดกับ

ทุกๆ สิ่งที่พวกมันทำไว้กับเขา

ดายเสีย!

ทั้งคู่ไม่ได้ใช้ทักษะหวือหวาเพียงแค่พุ่งเข้าใส่กันเท่านั้น การต่อสู้ครั้งนี้ทั้งป่าเือนและ

หยาบกระด้างเพราะเป็นการห้ำหั่นกันด้วยกำปั้น พลังปราณเที่ยงแท้พลุ่งพล่านออกมาจากกาย

ของคนทั้งคู่พร้อมเสียงครืนสะท้อนดังสนั่น

โข่ของทั้งสองปลิวไสวไปในอากาศ พวกเขาเริ่มต่อสู้แลกหมัดกัน และทุกการโจมดีก็ทำให้

พื้นดินสั่นสะเทือน

ผู้คุ้มกันของคฤหาสน์ตระกูลหนานกงเฝ้าจับตามองการต่อสู้ของทั้งสองอย่างตื่นกลัว

พวกเขาไม่กล้าเข้าร่วมเพราะระดับปราณนั้นห่างชั้นเกินไป ทำได้เพียงรอคอยผลลัพธ์สุดท้ายของ

การต่อสู้อยู่ไกลๆ

ภายในร้านอาหารหมอกเมฆา ลูกค้าต่อแถวยาวเพื่อจะเข้าร้านอย่างรื่นเริง

พวกเขาไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าสตรีสวยสง่าผมดำยาวนางนั้นจะกลายมาเป็นบริกรในร้าน

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนตื่นเต้นมาก ราวกับว่าพวกเขาถูกฉีดเลือดไก่ให้ก็ไม่ปาน

แต่พวกเขาส่วนใหญ่ก็รู้สึกกลัวเพราะเสี่ยวโยวนั้นช่างเย็นชาและไม่แยแส แต่แม้จะกลัว

ลูกค้าบางคนก็รู้สึกตื่นเด้นกับลักษณะนิสัยอันเป็นเอกลักษณ์ของนาง

ทุกคนมารุมล้อมและพยายามจะพูดคุยกับนาง นัยน์ตาของพวกเขากวาดมองร่างกายของ

นางทั้งบนและล่าง โดยเฉพาะเรียวขาอันงดงาม … มันดึงดูดสายตาได้มากมายนัก

เสี่ยวโยวยืนนิ่งๆ อย่างใจเย็น นัยน์ดาสีดำของนางกวาดมองไปยังทุกคนที่มองนาง ตอนนี้

สายตาลึกล้ำยากหยั่งถึงยิ่งนัก นางไม่ค่อยสบอารมณ์กับสายตาแทะโลมสักเท่าใด อันที่จริงแล้ว

ออกจะเกลียดเสียด้วยซ้ำ

คลื่นปราณเที่ยงแท้สีดำสนิทไหลบ่าออกมาจากกายนาง ก่อนที่นางจะเผยอริมฝีปาก

สีกุหลาบแล้วตะโกนด้วยเสียงเย็นชาขิ่งสะท้อนก้องไปทั่วร้าน

“สั่งอาหาร … หากไม่สั่งก็ไสหัวไป” คำพูดของนางช่างรวบรัดตรงประเด็นยิ่งนัก

นิสัยเย็นชาเช่นนี้ของนางยิ่งทำให้ลูกค้าสนใจแถมยังรู้สึกประทับใจกับเทพธิดาผู้เย็นชา

ขึ้นไปอีก

พวกเขามองว่านิสัยเย็นชาไม่แยแสของเสี่ยวโยวนั้นแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นกว่านิสัย

น่ารักน่าเอ็นดูของหนานกงหวั่น นิสัยเย่อหยิ่งไม่สุงสิงกับใครทำให้ความปรารถนาในใจของ

ทุกคนลุกโชน พวกเขาหมายจะครอบครองหัวใจนาง

ลูกค้าคนหนึ่งลูกขึ้นยืนพลางหัวเราะคิกคัก เขาเดินไปข้างๆ เสี่ยวโยวก่อนจะทำดาหยีแล้ว

กล่าวขึ้น “สั่งอาหารอย่างนั้นหรือ ข้าจะสั่งแน่ แต่ว่าน้องสาวคนสวย … ข้าสงสัยว่าเจ้าจะมาดื่มกับ

ข้าและเพื่อนสนิทลักสองสามจอกได้ไหม”

ดื่มสองสามจอกอย่างนั้นหรือ

ผมสีดำยาวของเสี่ยวโยวสะบัดขึ้น ขณะที่สายตาเย็นชาจับจ้องไปยังนัยน์ตาของลูกค้า

จมูกของเจ้าดำที่ดอนนี้นอนอยู่ใต้ต้นตื่นรู้ทางห้าสายกระดุก มันลืมดาที่ง่วงงุนขึ้นแล้ว

บังเอิญเห็นลูกค้าที่รนหาที่ จากนั้นเจ้าหมาอ้วนก็หาว สะบัดศีรษะครั้งหนึ่งก่อนจะกลับไปนอนต่อ

‘คิดจะจีบหญิงสาวจากยมโลกหรือ คิดว่าตนเองเป็นใครกัน’

รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกค้าหื่นหายไปเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังกดดันที่ทั้งมหาศาลและ

น่าสะพรึงกลัวราวภูเขาสูงใหญ่ สีหน้าหื่นกระหายจางวับไปในพริบดา

เทพธิดาผู้เย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นนางปีศาจโนชั่วพริบดา

พลังกดตันมหาศาลทำให้หน้าอกของเขาขยับขึ้นลงรุนแรง เพียงจะหายใจก็ยากเย็นเป็น

สตรีนางนี้ … นางน่ากลัวเกินไปแล้ว

ยิ่งนัก

สตรีนางนี้ … นางน่ากลัวเกินไปแล้ว

เสี่ยวโยวยกฝ่ามือขาวและเรียวยาวขึ้นมา ก่อนจะคว้าคอลูกค้าคนนั้นเอาไว้

เขารู้สึกราวกับว่าขนทั่วร่างลุกชันเมื่อมือของเทพธิดาผู้เย็นชาจับโดนคอเขา มือนั้นให้

ความรู้สึกเหมือนภูเขาน้ำแข็งอายุหมื่นปี ผิวหนังของลูกค้าผู้นี้เย็นติกทันทีที่นางสัมผัสโดน

นางเป็นอสุรากายประเภทใดกัน

ลูกค้าคนนั้นรู้สึกราวกับว่าเงาแห่งความดายได้คืบคลานมาถึงตัวแล้ว ความดายที่ใกล้

เข้ามาทำให้เขาตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว

ลูกค้าที่รายล้อมอยู่พากันตกใจเพราะการกระทำของเสี่ยวโยว พวกเขาไม่รู้เลยว่าเทพธิดา

หน้าตาสวยสะจะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้

“เจ้า … ปล่อยข้านะ!” ลูกค้าคนนั้นตะโกนด้วยความกลัว

แทนที่จะปล่อยมือ นัยน์ดาสีดำของเสี่ยวโยวกลับดำขึ้นกว่าเก่า แถมมือของนางยังทรงพลัง

ยิ่งขึ้น ลูกค้าคนนั้นถึงกับจุกหน้าแดง ภายในร่างกายถูกพลังกดดันเล่นงานไม่ต่างกัน!

เอาเข้าจริงเขาเป็นยอดฝีมือขั้นเขียนเทพ เหตุโดจึงกลายมาเป็นเด็กอมมือต่อหน้าสตรีนาง

นี้ได้ นางมาจากที่ใดกัน แล้วหากนางแข็งแกร่งจริงๆ ทำไมจึงมาทำงานเป็นบริกรเล่า

ขั้นปราณของเสี่ยวโยวนั้นกระทั่งปู้ฟางก็ยังไม่รู้

ภายในร้านอาหาร มีเพียงเจ้าดำที่รู้ถึงพลังที่แท้จริงของหญิงสาวจากยมโลก …

ปู้ฟางยังไม่เคยเห็นเสี่ยวโยวแสดงจำนวนโข่ตรวนที่นางทำลายได้ ชายหนุ่มไม่เคยเห็นพลัง

ที่แท้จริงของนาง แต่เขาก็ไม่ใคร่จะสนใจเท่าใด เพราะอย่างไรนางก็เป็นบริกรของเขาแล้ว

ลูกค้าคนที่ลูกเสี่ยวโยวบีบคอรู้สึกราวกับว่าใกล้พบเจอกับวาระสุดท้ายของชีวิตในไม่ช้า

ชีพจรของเขาแผ่วลงทุกขณะ เขาจะมาดายที่นี่จริงๆ หรือ

สิ่งเดียวที่เขาทำคือจีบสตรีนางหนึ่ง … ทำไมเขาถึงต้องมาดายเพราะเหตุนี้ด้วย ชีวิตช่าง

โหดร้ายเสียเหลือเกิน

ท้ายที่สุดหญิงสาวจากยมโลกก็ไม่ได้สังหารเขา เมื่อเขาดาเหลือกแล้วสลบไป นางก็ปล่อย

เขาลง

ดวงตาของลูกค้าคนที่ตกกระแทกพื้นแดงก่ำ พยายามอ้าปากหอบหายใจ

จากนั้นก็หันหลังวิ่งออกจากร้านอย่างไม่รีรอ ท่าทางน่าเวทนาของเขาขณะกำลังหนี

หัวขุกหัวขุนทำเอาคนอื่นๆ ต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

ดวงตาเย็นเยียบของเสี่ยวโยวกวาดผ่านทุกคน

ทุกคนที่ถูกมองรู้สึกราวกับว่าฤดูหนาวมาถึงแล้วเพราะมีลมหนาวพัดผ่านหัวใจไประลอก

ใหญ่ พวกเขารู้สึกราวกับว่าหัวใจแทบแข็งอยู่รอมร่อ

“เถ้าแก่ ขอข้าวผัดไข่จานนึง!”

“ขี่โครงเปรี้ยวหวาน! เอาซี่โครงเปรี้ยวหวานแสนอร่อยมาหนึ่งที่!”

“พวกเรามาที่นี่เพื่อจะกินอาหาร เจ้าจะก่อปัญหาทำไมเล่า เอาพระกระโดดกำแพงมา

ชามหนึ่ง!”

ซ้ำ

ลูกค้าที่ถูกเสี่ยวโยวจ้องมองรู้สึกสั่นไหวในใจด้วยความกลัว ทุกคนรีบสั่งอาหารอย่างไม่รอ

สตรีนางนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป … หากอยากเกี้ยวพาราสีนาง พวกเขาก็ควรคิดเสียก่อนว่า

มีชีวิตเหลือเพียงพอหรือไม่

เสี่ยวโยวฟังรายการอาหารที่สั่งมาด้วยใบหน้าเฉยเมย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไปข้างหน้า

ด้วยขาเรียวยาว เท้าที่เปล่งประกายของนางก้าวฉับๆ ไปยังห้องครัว เมื่อนางมาถึงหน้าต่าง

ด้านหน้าครัว นางก็จ้องปู้ฟางขึ่งก็จ้องตอบใบหน้าเย็นชาและงดงามของนางผ่านหน้าต่างเช่นกัน

เสี่ยวโยวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง นางไม่ได้พูดอะไรอยู่พักใหญ่ นางควัดสายดาดำสนิท

ไปมา มองปู้ฟางอยู่ครู่ใหญ่ อึดใจต่อมานางก็หันหลังเดินหนีออกมา

ใบหน้าของชายหนุ่มสับสน เขาไม่เข้าใจว่านางทำสิ่งใดอยู่

แต่หากเทียบกันแล้วบรรดาลูกค้าต่างก็ลับสนและอึ้งกว่ามาก พวกเขาถอนใจยาวออกมา

เมื่อเสี่ยวโยวเดินออกไป แต่ก่อนจะทันได้ผ่อนคลายกัน นางก็กลับมาใหม่ ยิ่งไปกว่านั้นยังแผ่พลัง

รุนแรงยิ่งกว่าเก่าด้วย

ผมดำยาวของเสี่ยวโยวปลิวไสวขณะพูดประโยคเย็นชาออกจากปาก

“พูดทวนอีกครั้ง … อาหารทั้งหมดที่พวกเจ้าสั่งไป”

เหล่าลูกค้าถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่ขณะที่กำลังอึ้งอยู่นั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงจิดสังหารอัน

เย็นเยียบที่เล็งมาบนกาย

บัดขบ! การสั่งอาหารกลายเป็นการเสี่ยงดายถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

การที่เจ้าจำอาหารไม่ได้มันเป็นปัญหาของเจ้า! จะมาโทษพวกเราได้อย่างไร

บรรดาลูกค้าต่างอยากจะร้องไห้ แต่เมื่อสายตาของเสี่ยวโยวกวาดผ่านพวกเขา ทุกคนก็

ต้องเก็บอาการไว้ แล้วทวนรายการอาหารอย่างว่าง่าย

นัยน์ดาของเสี่ยวโยวส่องประกายขณะฟัง นางยกนิ้วสวยเรียวยาวขึ้นขณะพยายามจำทุกสิ่ง

ที่ลูกค้าสั่ง

สาม”

หลังจากรู้สึกว่าจำได้แล้ว นางก็หันหลังเดินกลับไปยังหน้าต่างครัว

“ข้าวผัดไข่ … สอง ขี่โครงเปรี้ยวหวาน … สาม พระกระโดดกำแพงหนึ่ง เนื้อน้ำแดง … สะ …

มุมปากของปู้ฟางกระดุกขณะจ้องมองเสี่ยวโยว ผู้ที่กำลังโบกนิ้วไปมา นางโบกนิ้วไปใน

อากาศขณะละล่ำละลักรายการอาหารของลูกค้าออกมา

หญิงสาวจากยมโลกผู้ทรงพลังจำชื่ออาหารบางชนิดไม่ได้!

ขณะหวนนึกถึงโอวหยางเสี่ยวอี้ผู้ที่ร่ายรายการอาหารได้คล่องแคล่วราวเสียงดนตรี ปู้

ฟางก็แทบจะร้องไห้ออกมา ชายหนุ่มไม่ควรเปรียบเทียบคนทั้งคู่ด้วยช้ำเพราะดูจะเป็นการ

โหดร้ายกับโอวหยางเสี่ยวอี้มากเกินไป

ทันทีที่นางถ่ายทอดรายการอาหารจบ หญิงสาวจากยมโลกก็จ้องมองปู้ฟางนึ่งอยู่อย่างนั้น

“เอาละ … พอข้าทำอาหารเสร็จ ข้าจะวางไว้ตรงนี้ เจ้าแค่ยกไปให้ลูกค้าก็พอ” ปู้ฟางกล่าว

เสี่ยวโยวพยักหน้าให้ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็ตาม

นางหันหลังกลับไปมองลูกค้า ทุกคนแทบกระโดดโหยงด้วยความกลัวเมื่อสายตาของนาง

กวาดผ่าน

อย่าเข้ามานะ … พวกเราไม่ได้ยั่วยุอะไรเจ้าเลย …

ลูกค้าทุกคนต่างพากันกลัวการเผชิญหน้ากับหญิงสาวจากยมโลก

เสี่ยวโยวหยุดจ้องลูกค้าก่อนจะหันมายืนอยู่ตรงหน้าต่างครัว นางเฝ้ารอปู๋ฟางอย่างอดทน

พอปู้ฟางทำข้าวผัดไข่เสร็จ เขาก็เอามาวางบนหน้าต่าง

นัยน์ดาดำสนิทของเสี่ยวโยวลุกโชนทันทีที่เห็นข้าวผัดไข่ควันฉุยตรงหน้า

ปู้ฟางถึงกับผงะเมื่อเห็นนัยน์ดาที่ลุกโชนของนาง มุมปากของเขากระดุกทันทีเพราะสัมผัส

ได้ว่าเหตุการณ์ร้ายแรงกำลังจะอุบัติขึ้น