ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 456

บทที่ 456

“หมีซา ที่นี่ใช่ไหมที่เจ้าสัมผัสได้”

ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเลือดพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบกับคนข้างๆ พวกเขากำลังยืนอยู่ข้างๆ กันบนยอดเขาของเกาะแห่งหนึ่ง ใจกลางของภูเขากลวงโบ๋ หินหนืดกำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน

ไอร้อนจากหินหนืดเดือดปุดลอยขึ้นบนท้องฟ้าพร้อมควันดำหนาทึบ

ดวงตาของหมีซาที่สวมชุดคลุมสีเลือดไม่ต่างกันดูล้ำลึกยิ่ง ราวกับสามารถเพ่งผ่านควันหนาและเห็นสิ่งที่อยู่ใต้หินหนืดได้

“ถูกต้อง… ที่นี่ละ ข้าสัมผัสรัศมีของหอคอยอสุราได้จากที่นี่” หมีซาพูดน้ำเสียงตื่นเต้น ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายที่ยืนข้างๆ หมีซาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเหมือนกัน หอคอยอสุราคือสัญลักษณ์ของเมืองโบราณอสุรา

หากหอคอยอสุราไม่เสียหายจนชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทั่วทุกภูมิภาคของทวีป พลังของมันย่อมร้ายกาจยิ่ง พวกเขาอาจต่อกรกับศัตรูตัวฉกาจและน่าเกรงขามอย่างวิหารราชันมังกรซ่อนเร้นได้ด้วยซ้ำ

หลังจากสูญเสียหอคอยอสุรา เมืองโบราณอสุราก็กลายเป็นเพียงกลุ่มอำนาจระดับหนึ่ง ไม่ถือว่าอยู่ในชั้นสูงสุด ทำให้ยอดฝีมือจำนวนมากของเมืองโบราณอสุราเศร้าเสียใจไม่น้อย

โดยเฉพาะหลังเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนที่เมืองโบราณอสุราพ่ายแพ้ย่อยยับ และศิษย์คนหนึ่งได้ขโมยชิ้นส่วนชิ้นหนึ่งของหอคอยอสุราไป

มันคือความอับอายอย่างใหญ่หลวงที่ไม่อาจอภัยได้สำหรับเมืองโบราณอสุรา

ครั้งนี้พวกเขาออกเดินทางตามหาหอคอยอสุราเพื่อนำกลับไป ดังนั้นตอนนี้เมื่อรู้ว่าหอคอยอสุราอยู่ที่ใด พวกเขาจะไม่รู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไรกัน

“มีหินหนืดอยู่ข้างใน… เราโดดลงไปจะเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ก็แค่หินหนืด น่ากลัวตรงไหน ข้าสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนอยู่ใต้หินหนืด เป็นคนที่พยายามควบคุมหอคอยอสุราอยู่ เราควรรีบลงมือ หากคนนอกควบคุมหอคอยอสุราไว้ได้ มันจะกลายเป็นฝันร้ายและหายนะของเรา” หมีซาเอ่ย

หลังพูดจบเขาก็กระโดดลงไปในหินหนืด ชุดคลุมสีแดงเลือดปลิวสะบัดตามแรงลม

ตู้ม!

พลังปราณเที่ยงแท้ของหมีซาแผ่ออกมาปกคลุมผิวหนังของตนเองไว้ขณะกระโดดลงไปในหินหนืดแล้วถูกหินร้อนๆ สีแดงกลืนกิน

ชายอีกคนถอนหายใจก่อนกระโดดตามลงไป

…..

ซ่า!

เลือดสาดกระเซ็น

หนานกงเสวียนเฮ่อสังหารยอดฝีมือขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์อีกหนึ่งราย หน้าอกของเหยื่อมีรอยฉีกลึก เขากระอักเลือดขณะตัวปลิวไปในอากาศก่อนตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

เลือดจากตัวไหลรวมเป็นแอ่งบนพื้นดิน

หนานกงเสวียนเฮ่อกวาดสายตาอำมหิตมองบรรดายอดฝีมือที่อยู่รายรอบ คนพวกนี้ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้เพียงชิ้นเดียวแต่ริอ่านจะชิงต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณไปจากเขา ช่างรนหาที่ตายจริงๆ

หรือพวกเขาคิดว่าหนานกงเสวียนเฮ่อเป็นแค่แมวป่วยตัวหนึ่ง

ดังนั้นหนานกงเสวียนเฮ่อที่จิตสังหารกำลังพลุ่งพล่านจึงเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่งต่อไป มันทำให้ยอดฝีมือที่เหลือต่างหวาดกลัว

ยอดฝีมือขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์สองสามรายมองหน้ากันพลางเห็นสีหน้าระแวดระวังของอีกฝ่าย พวกเขาไม่เพียงระวังตัวจากหนานกงเสวียนเฮ่อแต่ยังระแวงกันเองด้วย

ด้วยเหตุนี้ทั้งหมดจึงหยุดการต่อสู้ทั้งที่สีหน้ายังระแวดระวังไม่เปลี่ยน

พลังปราณที่แผ่ปกคลุมในอากาศหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนดูราวจะก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างในไม่ช้า

ผลบนต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณใกล้สุกงอมและร่วงหล่นเต็มที

แววตาของยอดฝีมือหลายคนเริ่มมีความละโมบ ขณะที่หนานกงเสวียนเฮ่อเบิกตากว้างจนแทบทะลักออกจากเบ้า เป็นเรื่องยากเย็นที่นักเล่นแร่แปรธาตุอย่างพวกเขาจะปรุงโอสถชั้นเลิศได้ และการสรรหาวัตถุดิบสำหรับปรุงโอสถชั้นเลิศนั้นก็ยากยิ่งกว่าหลายเท่า สิ่งที่ยากที่สุดคือการพบเจอวัตถุดิบที่ใช้ปรุงโอสถวิญญาณสี่แต้ม มันคือผลไม้ที่ขายกันในราคาสูงจนน่าตกใจในเมืองโอสถนภา

ผลไม้ชนิดนี้หาได้ยากยิ่งแม้แต่ในเมืองโอสถนภาและเมืองแสงนภา

วัตถุดิบจากสวรรค์และสมบัติทางโลกย่อมมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยและไม่ได้หาเจอได้ง่ายๆ

ปู้ฟางยืนอยู่ไกลออกไป เฝ้าดูพวกเขาด้วยสีหน้านิ่งสงบ

ชายหนุ่มค่อนข้างสนใจต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณ ไม่ใช่สิ เขาสนใจมันอย่างยิ่งยวดต่างหาก เขาคิดจะทำพระกระโดดกำแพงระดับอรหันต์ ดังนั้นจึงปล่อยให้วัตถุดิบระดับสิบหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

กระนั้นเขาก็ไม่อยากร่วมตะลุมบอนด้วย

เมื่อมั่นใจว่าเหล่ายอดฝีมือต่างหวั่นเกรงตนเอง หนานกงเสวียนเฮ่อจึงปรายตามองปู้ฟาง

เขาอยากเอาชีวิตปู้ฟางนานแล้ว และย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่หายากเช่นนี้ให้หลุดมือไป ผลไม้ยังไม่สุกเต็มที่ เหตุใดจึงไม่ใช้ช่วงเวลานี้กำจัดแถ้แก่ร้านนี่เสียล่ะ

เมื่อตกลงกับตัวเองได้ หนานกงเสวียนเฮ่อก็เปล่งพลังรัศมีอันน่าเกรงขามและร้ายกาจออกมา จิตสังหารของเขาพุ่งตรงไปยังปู้ฟาง

ครืน!

เม็ดทรายและก้อนหินบนพื้นกระจัดกระจายไปทั่ว ทั้งเกาะเหมือนจะเริ่มสั่นไหวช้าๆ

เมื่อหนานกงเสวียนเฮ่อระเบิดพลัง โซ่สองเส้นด้านหลังของเขาก็กวัดแกว่งไปมาอย่างแรงและกระแทกกันซ้ำๆ จนเกิดเสียงดัง

ปู้ฟางขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาฉายแสงเย็นวาบขณะมองหนานกงเสวียนเฮ่อ หมอนี่รนหาที่ตายแท้ๆ

ดวงตาของเจ้าขาววูบวาบด้วยแสงสีม่วงเจิดจ้า

หึ่ง…

รัศมีวับวาวแผ่ออกจากร่างของเจ้าขาวขณะที่มันปล่อยพลังออกมาทีละนิด เจ้าขาวในชุดเกราะก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วพุ่งเข้าหาหนานกงเสวียนเฮ่อทันที

เมื่อปู้ฟางบรรลุขั้นเซียนเทพ พลังการต่อสู้ของเจ้าขาวก็แข็งแกร่งพอเทียบชั้นกับยอดฝีมือซึ่งทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้สองชิ้น

ปัง!

สายตาของหนานกงเสวียนเฮ่อเย็นยะเยือก เขายกฝ่ามือขึ้นแล้วเริ่มต่อกรกับเจ้าขาวทันทีที่พลังปราณเที่ยงแท้ระเบิดออกจากฝ่ามือ

เหล่ายอดฝีมือที่อยู่รายรอบยิ้มเย้ยหยันขณะดูการต่อสู้ของทั้งคู่ พวกเขาเกลียดหนานกงเสวียนเฮ่อและไม่พอใจปู้ฟางที่ลากทุกคนมาถึงที่นี่ หากไม่ใช่เพราะปู้ฟาง พวกเขาคงไม่ต้องมาเจอหนานกงเสวียนเฮ่อและลำบากลำบนเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นปู้ฟางยังมีตาผลึกด้วย ตาผลึกชิ้นนั้นต้องมีสมบัติล้ำค่าแน่นอน

เสียงระเบิดรุนแรงปะทุขึ้น ลมพายุพัดผ่านไปรอบบริเวณ

รูม่านตาของหนานกงเสวียนเฮ่อขยายกว้าง รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อร่างถูกผลักจนลอยกระเด็น เขาตกลงมากระแทกกับพื้นแล้วกลิ้งสองสามตลบก่อนจะหยุดนิ่ง

นี่มันหุ่นเชิดบ้าบออะไร

หุ่นเชิดตัวนี้สามารถต่อกรกับยอดฝีมือที่ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพสองชิ้นได้

มันคือวัตถุประหลาดประเภทใดกัน

เป็นหุ่นเชิดของสมาชิกระดับสูงจากสำนักหุ่นเชิดหรือ

ไม่มีทางเป็นไปได้ คนจากสำนักหุ่นเชิดดูมืดมนน่าขนหัวลุก รัศมีรอบตัวแตกต่างจากเจ้าหนุ่มนี่อย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้นเจ้าก้อนเหล็กนี่ก็แตกต่างจากหุ่นเชิดของสำนักหุ่นเชิดลิบลับ

วงแหวนปราณบนตัวของเจ้าขาวเริ่มเปล่งแสงวูบวาบ ปีกบนหลังของมันกางออกจนเกิดเสียงดัง

รัศมีรุนแรงที่เจ้าขาวแผ่ออกมาทำเอายอดฝีมือหลายรายถึงกับหน้าถอดสี

โดยเฉพาะหนานเสวียนเฮ่อ หากพลังการต่อสู้ของหุ่นเชิดตัวนี้ร้ายกาจปานนั้น มันอาจช่วงชิงผลของต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณไปจากเขาได้

แม่งเอ๊ย!

เขาเกือบตกหลุมพลางของมันแล้ว

หนานกงเสวียนเฮ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่ยังคงมีความกลัวอยู่ โชคดีว่าเขาค้นพบเล่ห์เหลี่ยมของเจ้าหุ่นเชิดนี่เสียก่อน

ตอนนั้นเองพลังปราณของสวรรค์และปฐพีก็เริ่มส่องประกายวูบวาบ ดูเหมือนการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น

เกิดเสียงดังกังวานกึกก้อง ผลของต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณเริ่มแกว่งอย่างรุนแรง มันแกว่งอยู่พักหนึ่งจากนั้นก็ค่อยๆ เปล่งแสงพร่างพราวออกมาก่อนหลุดจากขั้ว

เหล่ายอดฝีมือแถวนั้นแผ่พลังรัศมีออกมา ในหัวใจของทุกคนราวกับมีเปลวไฟลุกโชนขณะจ้องมองผลไม้ผลนั้น

หวือ! หวือ! หวือ!

พวกเขาพุ่งตัวอย่างรวดเร็วไปที่ผลของต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณ มันมีแค่ผลเดียว ดังนั้นทุกคนจึงต้องแย่งชิงกัน

เจ้าขาวเองก็ร่วมวงด้วย

ภาพของยอดฝีมือมากหน้าหลายตาปลดปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้แล้วพุ่งเข้าใส่ผลไม้ที่เปล่งแสงส่องสว่างดูตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

ทว่าปู้ฟางกลับไม่เหมือนคนอื่น หัวใจของเขากำลังสั่นระรัวด้วยความกลัว เขาปรายสายตาไปมองจุดหนึ่งในทะเลที่ห่างไกล รู้สึกได้ถึงเสียงคำรามอย่างโกรธแค้นที่ดังมาจากอีกฟากหนึ่ง เสียงนั้นก่อกวนทะเล ทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ลอยสูงกวาดซัดไปทั่วบริเวณประดุจมังกรน้ำ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

เหตุใดน้ำทะเลรอบๆ จึงปั่นปวนรุนแรงเช่นนี้

ทะเลตอนนี้ไม่เหลือเค้าความสงบก่อนหน้านี้ ราวกับมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวโผล่ขึ้นจากทะเลไร้ขอบเขต

บรรดายอดฝีมือที่กำลังต่อสู้แย่งชิงผลของต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณไม่ได้สังเกตเหตุประหลาดที่เกิดขึ้นในทะเลแม้แต่น้อย

ปู้ฟางรู้สึกอึดอัดและกังวลไม่น้อย ชายหนุ่มไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดตนจึงรู้สึกเช่นนี้

ทันใดนั้น…

รูม่านตาของปู้ฟางขยายกว้าง เขาหรี่ตาลงเพ่งมองไปยังจุดที่อยู่ไกลออกไป

เรือโบราณสีดำขนาดมหึมาโผล่พ้นเกลียวคลื่นช้าๆ แม้จะถูกคลื่นถาโถมเข้าใส่แต่เรือสีดำยังนิ่งสนิท มันแหวกคลื่นแล้วเดินหน้าเข้ามาทีละน้อย เรือโบราณสีดำสนิทแผ่รัศมีน่าขนลุกขนชัน ทุกที่ที่มันแล่นผ่านกลายเป็นสีดำมืดมิด

ใบเรือโบกสะบัดตามแรงลมส่งเสียงดังกรอบแกรบ

ฉึก!

จู่ๆ ปู้ฟางก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกแทง มันเหมือนเลือดทั้งหมดในตัวเดือดพล่านและกำลังจะพุ่งทะลุผิวหนังออกมา

เลือดมากมายเกินกว่าจะนับได้เริ่มลอยขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งไปที่เรือโบราณสีดำ เมื่อไปถึงเรือ เลือดทั้งหมดก็รวมตัวกันก่อนจะซึมเข้าไปข้างใน ยิ่งทำให้เรือดูชั่วร้ายและลึกลับเข้าไปใหญ่

เมื่อเรือโบราณสีดำสนิทจอดลง การต่อสู้แย่งชิงผลของต้นกรงเล็บปีศาจรวมปราณก็อุบัติขึ้น

พลังปราณเที่ยงแท้พวยพุ่งขึ้นฟ้าราวกับเป็นพายุหมุน ประหนึ่งว่าต้องการกวาดไปทั่วทั้งชั้นฟ้า