ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 454 แก่นผลึกม่วง

บทที่ 454 แก่นผลึกม่วง

ไม่น่าเชื่อว่าเกาะแห่งนี้จะมีเหมืองผลึกขนาดมหึมา

ตาผลึกวับวาวทั้งสามชิ้นเหมือนดาวสามดวงที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้ามืดมิด มันดึงดูดสายตาของทุกคนที่อยู่ที่นี่ และกระตุ้นให้เกิดความละโมบ

การที่ตาผลึกทั้งสามชิ้นมีอสูรผลึกขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์คอยปกป้องอยู่ แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในย่อมมีค่ามหาศาล

ทุกคนพากันตื่นเต้นดีใจ

เกิดเสียงคำรามดังกึกก้องจากผนังเมื่อเหล่ายอดฝีมือที่เข้ามาในเหมืองผ่านช่องทางต่างๆ พุ่งตัวออกไปยังตาผลึก

ความโลภคือต้นกำเนิดของความชั่วร้ายทั้งปวง ความอยากได้อยากมีของคนเหล่านี้ดึงดูดความสนใจจากอสูรผลึกผู้พิทักษ์ ลำแสงสีแดงนับไม่ถ้วนเข้าปกคลุมถ้ำ และอึดใจต่อมา พายุพลังก็ปะทุข ขึ้น เหล่าอสูรผลึกตื่นจากการหลับใหลแล้วแผดเสียงดังก้องกังวาน

ปัง! ปัง!

บรรดาอสูรผลึกบุกเข้าใส่ศัตรูไม่ต่างจากเหล่ายอดฝีมือ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดการห้ำหั่นตามมา

แม้ว่าอสูรผลึกจะว่องไว แต่ความเก่งกาจของเหล่ายอดฝีมือก็ไม่ได้ด้อย พวกเขาล้วนมีปราณอยู่ในขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงต่อสู้กันอย่างสูสีกัน

ปู้ฟางสังเกตหน้าตาของเหล่ายอดฝีมือและรู้สึกไม่คุ้นใครสักราย เขาเลือกไม่ร่วมวงด้วย ทำเพียงยืนดูอยู่ห่างๆ

จู่ๆ เจ้ากุ้งบนไหล่ของเขาก็ขยับตัวราวกับแมวที่ได้กลิ่นปลา มันลุกยืน กลอกตาโปนๆ ไปมาพลางโบกก้าม

ท่าทางเจ้ากุ้งจะตื่นเต้นไม่เบา

เกิดอะไรขึ้น ปู้ฟางค่อนข้างประหลาดใจและสับสน เขาหันมาดูแล้วพบว่าเจ้ากุ้งพุ่งตัวออกไปแล้ว มันกลายร่างเป็นลำแสงสีทองทะยานเข้าหาตาผลึกทั้งสามชิ้น

ดวงตาของปู้ฟางเบิกโต เขาพยายามห้ามเจ้ากุ้งแต่ช้าเกินไปเสียแล้ว ชายหนุ่มทำได้เพียงมองเจ้ากุ้งหายวับไปในฝูงชนอย่างจนปัญญา

ปัง!

อสูรผลึกที่พุ่งเข้าใส่ปู้ฟางโดนเจ้าขาวเล่นงานจนร่องแร่ง กลายเป็นผลึกชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วนที่ร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

เจ้าขาวดวงตาสีม่วงส่องแสงวูบวาบ สวมชุดเกราะยืนพุงอ้วนกลมคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลังปู้ฟาง

หึ่ง…

เจ้ากุ้งสะบัดตัวตามลมราวกับเป็นเส้นไหม ความเร็วของมันค่อนข้างน่าอัศจรรย์จนไม่มีใครมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เจ้ากุ้งปรากฏตัวตรงหน้าตาผลึกชิ้นหนึ่งพร้อมเสียงหวือตัดผ่านอากาศ มันกลอกตาโปนๆ ของตัวเอง และราวกับสัญชาตญาณดั้งเดิมถูกกระตุ้น มันขยับก้ามว่องไวราวระเบิดความเร็วออกมา ก่อน พุ่งตัวหายเข้าไปในตาผลิต

เหล่ายอดฝีมือและอสูรผลึกกำลังโรมรันพันตูกันอยู่ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ตัวหนึ่งเข้าไปในตาผลิตแล้ว ทั้งสองฝ่ายยังต่อสู้กันอย่า างบ้าคลั่งต่อไป

อสูรผลึกร้ายกายพอตัว หลังจากผ่านไปไม่นาน กลิ่นคาวเลือดก็เริ่มคละคลุ้งออกมาจากถ้ำ แถมในถ้ำยังเกลื่อนกลาดด้วยผลึกจากอสูรผลึกที่ถูกซัดกระเจิดกระเจิง

แม้ว่าการต่อสู้จะน่าเศร้าและขมขื่น แต่ก็มีบางคนเล็ดลอดเข้าไปถึงตาผลึกแล้วคว้ามาได้หนึ่งชิ้น

ตาผลึกเรืองแสงด้วยสีสันที่สะดุดตายิ่ง

เมื่อคว้าตาผลึกได้ เขาก็รีบพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่เหลียวหลัง พยายามออกจากที่นั่นให้ได้

เหล่าอสูรผลึกย่อมไม่มีทางปล่อยให้ใครหนีไปพร้อมตาผลึกเป็นแน่ อสูรผลึกบางตัวผละจากคู่ต่อสู้แล้วไล่ตามเขาไป

ภาพที่เห็นเปิดโอกาสให้ยอดฝีมือที่เหลือ พวกเขาร่วมมือกันสังหารอสูรผลึกขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์ และคว้าตาผลึกชิ้นหนึ่งก่อนเหาะหนีออกจากถ้ำอย่างฉับไว

การต่อสู้ขยายตัวออกจากถ้ำแล้วกระจายไปทั่วเกาะ

ตาผลึกชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่มีรัศมีเลือนราง ความผันผวนของพลังปราณที่ปล่อยออกมาอ่อนมาก แค่มองด้วยตาเปล่าก็อนุมานได้ว่าไม่มีวัตถุล้ำค่าในตาผลึกนั้น

เหล่ายอดฝีมือหาได้โง่เขลา พวกเขาย่อมไม่เอาชีวิตไปแลกกับตาผลึกที่ไม่มีสิ่งล้ำค่า

ปู้ฟางประหลาดใจ เขาหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัวพลางกวาดตามองรอบถ้ำที่บัดนี้ว่างเปล่า สีหน้าของชายหนุ่มแปลกประหลาดขณะมองตาผลึกชิ้นสุดท้าย

นั่นเพราะมันปล่อยรัศมีของเจ้ากุ้งออกมา

ปู้ฟางยังจำได้ดีว่าเคยเปิดตาผลึกแล้วเจอเจ้ากุ้ง

ตอนนั้นตาผลึกหนึ่งในสามชิ้นในเหมืองผลึกมีเจ้ากุ้งอยู่ด้วย ส่วนชิ้นอื่นๆ เหมือนจะถูกเจ้าดำจอมขี้เกียจกินไปจนสิ้น

ปู้ฟางเลยไม่รู้ว่าข้างในตาผลึกที่เหลือมีอะไร

เขารู้เพียงหลังจากเจ้าดำกินสิ่งที่อยู่ในตาผลึก มันก็นอนยาวราวกับปวดท้อง

ครั้งนี้เจ้ากุ้งก็ทำตัวเหมือนกัน… สรุปแล้วในตาผลึกมีอะไรกันแน่

ปู้ฟางอยากรู้ไม่น้อย

เขาเริ่มเดินเข้าไปหาตาผลึก ทำให้เหล่าอสูรผลึกตัวเหลือตาเบิกกว้างพลางจ้องเขาด้วยตาสีแดงสด พวกมันคำรามจนเกิดลมแรงกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ

กระทะกลุ่มดาวเต่าดำปรากฏขึ้นในมือของปู้ฟาง เขาโบกเบาๆ มันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งเข้าฟาดเหล่าอสูรผลึกที่กำลังแผดเสียงคำราม

อสูรผลึกเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์จึงถูกปู้ฟางเล่นงานทันที เสียงกังวานดังก้อง จากนั้นผลึกก็ร่วงกราวลงบนพื้น

ปู้ฟางใช้มือข้างหนึ่งจับกระทะกลุ่มดาวเต่าดำแล้วเดินไปที่ตาผลึกเนิบๆ

เขาเริ่มกะขนาดของตาผลึกหน้าตาธรรมดาๆ ด้วยความสงสัย

ทันใดนั้นตาผลึกก็สั่นน้อยๆ บนผิวของมันปรากฏรอยแตกเล็กๆ มีหัวเล็กจ้อยเจาะรอยแตกออกมา มันคือหัวของเจ้ากุ้งนั่นเอง

รอยแตกมีขนาดเล็กมาก หลังจากตาผลึกปริแตก แสงสว่างเจิดจ้าก็เปล่งประกายและทะยานขึ้นสูง

พลังปราณหนาแน่นและกลิ่นหอมรุนแรงแผ่ออกมาจากตาผลึก

มันเป็นกลิ่นหอมที่ร้อนผะผ่าว

กลิ่นหอมรึ

รูม่านตาของปู้ฟางเบิกกว้าง ตาผลึกชิ้นนี้มีกลิ่นหอมเช่นนั้นหรือ แปลว่าข้างในมีอาหารรสเลิศหรือเปล่า เขาครุ่นคิดด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่เจ้ากุ้งคลานออกมาจากตาผลึกด้วยท่ าทางมึนเมา

ตัวของมันโอนเอนไปในอากาศก่อนมาถึงไหล่ของปู้ฟาง เมื่อได้ทำเลเหมาะๆ ก็ล้มตัวนอนแล้วผล็อยหลับไป

ปู้ฟางยกตาผลึกขึ้นมาแล้วพบว่าค่อนข้างมีน้ำหนัก เขาเขย่ามันเบาๆ ได้ยินเสียงของเหลวกระฉอกอยู่ข้างใน เห็นได้ชัดว่าเจ้ากุ้งไม่ได้ดื่มของเหลวในตาผลึกไปมาก เพราะอาการของมันไม่ หนักเท่าเจ้าดำ

ความเจริญอาหารของเจ้าสุนัขตะกละตัวนั้นช่างน่าสะพรึงเหลือทน

ปู้ฟางหรี่ตาลงพลางยกยิ้มมุมปาก เขาหยิบชามกระเบื้องจากกระเป๋าขอระบบออกมา แล้วเริ่มเทของเหลวในตาผลึกใส่ชาม ขณะเอียงตาผลึก ของเหลวสีม่วงเข้มก็ไหลออกมาช้าๆ มันเจิดจ้าและเปี่ ยมด้วยพลังปราณ

จ๊อก!

ของเหลวที่เหลือในตาผลึกเติมเต็มชามกระเบื้องจนปริ่มพอดิบพอดี มันปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวนรุนแรงออกมา ปู้ฟางอดใจยื่นหน้าไปดมกลิ่นใกล้ๆ ไม่ได้

“แก่นผลึกม่วง: โอสถวิญญาณระดับสิบ มันคือวัตถุดิบที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง สามารถช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังปราณและเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย… มันจะป ปรากฏในตาผลึกที่อยู่ในเหมืองขนาดใหญ่เท่านั้น มันยังสามารถเยียวยาวิญญาณที่บาดเจ็บ และช่วยให้อสูรเวทบรรลุขั้นได้”

ขณะปู้ฟางกำลังมองของเหลวตรงหน้า น้ำเสียงเคร่งขรึมของระบบที่ดังขึ้นในใจก็เริ่มแนะนำของเหลวนี้

“โอสถวิญญาณระดับสิบรึ” ปู้ฟางตกตะลึง เขารู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อย เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้ครอบครองแก่นผลึกม่วงง่ายๆ เช่นนี้ โอสถวิญญาณระดับสิบเป็นของหายากไม่ใช่หรืออย่างไร

ปู้ฟางจ้องของเหลวสีม่วงในชามกระเบื้องซึ่งปล่อยกลิ่นหอมออกมา ความกระหายอยากลิ้มรสเพิ่มมากขึ้น เขาเลียริมฝีปาก ยื่นหน้าของไปใกล้ชามอย่างอดไม่ได้เพราะรู้สึกอยากจิบสักนิด

อึก!

ปู้ฟางจิบของเหลวเข้าไปหนึ่งอึก แก่นผลึกม่วงไหลลงปาก

ปู้ฟางรู้สึกว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างแล้วมีไอน้ำพุ่งออกมา จากนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

มันเผ็ดร้อนเหลือเกิน

นี่คือสิ่งที่ปู้ฟางรู้สึก แทนที่จะตั้งชื่อว่าแก่นผลึกม่วง เรียกมันว่าสุรายังเหมาะเสียกว่า หรือจะเรียกว่าสุราผสมน้ำบ๊วยดี รสชาติของแก่นผลึกม่วงเหมือนสุรารสแรงที่เจือร รสเปรี้ยวอมหวานของบ๊วย

แม้แก่นผลึกม่วงจะไม่ช่วยพัฒนาขั้นปราณของปู้ฟาง แต่พลังปราณของมันก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างของเขาและทำให้สุขภาพร่างกายดีขึ้น

เขาไม่แปลกใจแล้วที่เจ้าดำหลับผล็อยหลับหลังดื่มแก่นผลึกม่วงเข้าไป เพราะมันมีสรรพคุณรักษาวิญญาณที่บาดเจ็บและช่วยพัฒนาขั้นปราณของอสูรเวท

ปู้ฟางกัดริมฝีปาก ควบคุมแรงกระตุ้นที่อยากจะดื่มอีกหนึ่งอึก เขาเก็บแก่นผลึกม่วงเข้ากระเป๋าของระบบ มันคือของดี และเขาไม่อยากให้มันเสียของ

ถ้านำไปปรุงดีๆ มันต้องกลายเป็นสุราชั้นดีที่ล้ำค่าที่สุดอย่างแน่นอน

รอบเกาะมีผลึกจากตัวอสูรผลึกแตกกระจายอยู่มากมาย

ยอดฝีมือผู้หนึ่งที่ตัวอาบไปด้วยเลือดแผดเสียงดังลั่นแล้วหยิบตาผลึกขึ้นมา เขารวบรวมพลังของตัวเองก่อนเปิดมันอย่างระมัดระวัง

ยอดฝีมือจำนวนมากมองดูคนผู้นี้เปิดตาผลึกด้วยความสงสัยใคร่รู้

ทุกคนล้วนอยากรู้ว่ามีสมบัติล้ำค่าอะไรอยู่ภายใน จนถึงขนาดต้องมีอสูรผลึกขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์คอยปกป้อง

กระนั้นหลังเปิดตาผลึก ยอดฝีมือผู้นั้นก็หดหู่จนแทบกระอักเลือดออกมา เพราะตาผลึกนั้นว่างเปล่า เขาไม่พบสมบัติข้างในเพราะตาผลึกชิ้นนี้เป็นตาผลึกแข็ง

ยอดฝีมือที่ได้ตาผลึกอีกหนึ่งชิ้นไปลิงโลดอย่างบ้าคลั่ง หากผู้ที่ได้ตาผลึกชิ้นแรกเจอแต่ความว่างเปล่า แปลว่าตาผลึกในมือของเขาน่าจะมีบางอย่างที่ดีงาม

ดังนั้นเขาจึงเปิดตาผลึกอย่างรวดเร็ว หากภายในมีของล้ำค่าก็ถือว่าเขาไม่เหนื่อยเปล่า แต่ราคาของสิ่งที่อยู่ข้างในกลับไม่คุ้มแรงที่พวกเขาเสียไป ทุกคนตกตะลึงอยู่ชั่วขณะจากนั้นก็ เริ่มส่งเสียงเอ็ดตะโร

ในเมื่อตาผลึกสองชิ้นไม่มีของดีเลย ก็แปลว่าตาผลึกอีกชิ้นที่พวกเขาไม่ได้ใส่ใจต้องมีของดีแน่

ดวงตาของเหล่ายอดฝีมือเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ พวกเขามองหน้ากันแวบหนึ่งก่อนพุ่งตัวไปในถ้ำ

ตอนนั้นเองชายหนุ่มร่างสูงเพรียวก็เดินออกมาช้าๆ

ยอดฝีมือบางคนมองปู้ฟางอย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ไยดีนักก่อนรีบพุ่งตัวไปหาตาผลึกชิ้นสุดท้าย

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ พวกเขาคิดผิดเพราะตาผลึกชิ้นสุดท้ายคือชิ้นที่สำคัญที่สุด

ปู้ฟางมองเหล่ายอดฝีมือที่รีบรุดผ่านไปอย่างสงสัย ค่อนข้างสับสนกับการกระทำของพวกเขา

กลับเข้าไปในเหมืองกันอีกทำไม

ปู้ฟางอึ้งไปแค่ชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่ยินดียินร้ายกับคนพวกนั้นอีก ชายหนุ่มเดินออกมาด้านนอกเกาะ ผลักเรือวิญญาณลงน้ำท่ามกลางคลื่นสูง เขานั่งบนเรือแล้วใช้พลังปราณเที่ยงแท้ ส่งให้เรือแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ปู้ฟางกำลังควบคุมเรือวิญญาณจากไป เหล่ายอดฝีมือที่แห่เข้าไปในเหมืองก็กลับออกมา

เมื่อเห็นปู้ฟางกับเรือลำน้อย พวกเขาก็เริ่มส่งเสียงเอะอะ

“เจ้าหนุ่มนั่น! ปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ มันเอาตาผลึกชิ้นที่สามไปด้วย”

โครม!

เสียงเรือวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกดันลงน้ำดังกึกก้อง ปู้ฟางอดใจไม่ได้จึงหันมาดูด้วยความประหลาดใจ จากนั้นรูม่านตาก็เบิกกว้าง

เหล่ายอดฝีมือต่างลงเรือวิญญาณ ชะโงกหน้าชูคอถลึงตาโตไล่กวดเขามา

ปู้ฟางตื่นตกใจ เขาหันหน้ากลับแล้วใช้พลังปราณเที่ยงแท้เร่งความเร็วของเรือ

“คนพวกนี้สมองทึบหรืออย่างไร ทำไมต้องทำให้ข้ากลัวด้วย”