ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 445 ลุยเลยเจ้ากุ้ง

บทที่ 445 ลุยเลยเจ้ากุ้ง

กุ้งตัวนั้นหายไปไหนแล้ว

ดวงตาของหนานกงเสวียนอิงเปี่ยมด้วยจิตสังหารเมื่อพบว่าลำแสงสีทองหายไป

เสมือนว่าลำแสงสีทองนั้นไม่เคยปรากฏตั้งแต่แรก

ทันใดนั้นตัวของหนานกงเสวียนอิงก็สั่นสะท้านเพราะรู้สึกได้ถึงเงายักษ์ที่เข้าปกคลุมร่างกาย เงานั้นเปล่งรัศมีอำมหิตยิ่งยวด

เกิดอะไรขึ้นกัน

สีหน้าของหนานกงเสวียนอิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาเงยหน้ามองฟ้าแล้วเห็นสัตว์ประหลาดสีทองตัวมโหฬารบดบังท้องฟ้าจนมืดมิด

หยดน้ำสาดกระเซ็นไปทั่วเพราะฝนตกกระทบสัตว์ประหลาดสีทองตัวมหึมา

โฮก!

เสียงคำรามดังกึกก้อง

เจ้ากุ้งน้อยขยายร่างให้มีขนาดมหึมาอย่างฉับพลันและเหนือความคาดฝัน รัศมีกดดันของมันทำให้ดวงตาของหนานกงเสวียนอิงสั่นระรัวร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม

ปู้ฟางอึ้งไปเมื่อเห็นกุ้งตั๊กแตนขยายขนาดให้ใหญ่โตมโหฬารได้ในพริบตา เขาไม่เคยนึกฝันว่าเจ้ากุ้งที่เอาแต่นอนอยู่บนไหล่จะเปลี่ยนร่าง… ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

เจ้านี่น่าอัศจรรย์ไม่เบา ก้ามที่แหลมคมของมันใหญ่มหึมา เวลามันโบกก้ามแต่ละทีเหมือนจะตัดพื้นให้ขาดเป็นชิ้นๆ ได้

หนานกงเสวียนอิงรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ร่างกายของเขาส่องประกายวูบไหวขณะพุ่งทะยานออกไปไกล

ปัง! ปัง!

เจ้าขาวเองยังตกตะลึงเล็กน้อย แสงที่ผันผวนไปมาในดวงตาของมันหายวับไปแล้วและกลับเป็นสีเทาดังเดิม มันเอาฝ่ามือตบพื้นจากนั้นก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ร่างของเจ้ากุ้งดูเหมือนมังกรยักษ์สีทอง เวลาขยับตัวแต่ละทีเปลือกแต่ละชิ้นจะกระทบกันจนเกิดเสียงดังกังวาน เจ้ากุ้งหมุนตัวแล้วให้เจ้าขาวที่เหาะขึ้นมากลางอากาศเกาะหลัง

จากนั้นเจ้ากุ้งก็กลอกตาปูดโปนแล้วโบกก้ามก่อนจะแผดเสียง

หึ่ง…

เจ้ากุ้งปล่อยแสงสีทองสลัวออกมาห่อหุ้มตัวของเจ้าขาวและตัวเองไว้

ดวงตาสีเทาของเจ้าขาวเริ่มส่องแสงวูบวาบ วงแหวนปราณบนตัวเรืองแสงอีกครั้ง

“นี่อะไร ละครคั่นเวลารึ”

หลังจากยืนปักหลักได้แล้วเห็นกุ้งยักษ์สีทองให้หุ่นเชิดตัวนั้นขี่หลัง หนานกงเสวียนอิงก็มีสีหน้าประหลาดใจ เขาทั้งอึ้งและทึ่งกับภาพที่เห็น

ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายเล็กๆ ขณะมองเจ้าขาวและเจ้ากุ้ง

เจ้าสองตัวนี้ร่วมมือกันได้อย่างไม่คาดฝัน และเป็นอีกครั้งที่เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขานึกเองเออเองมาตลอดว่าเจ้ากุ้งไม่มีประโยชน์อื่นใดนอกจากช่วยปรับปรุงรสชาติและเนื้ อสัมผัสของอาหารให้ดีขึ้นด้วยการลงไปว่ายในกระทะ

กลายเป็นว่าเขาเข้าใจผิดไป

เจ้ากุ้งยังสามารถแปลงร่างได้อย่างไม่น่าเชื่อด้วย

“เปล่าประโยชน์… พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป”

หนานกงเสวียนอิงไม่สนใจพวกมัน เขาแผดเสียงดังพลางปลดปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ในร่างออกมา มันกลายร่างเป็นเหยี่ยวปีกสั้นที่สยายปีกแล้วทะยานขึ้นฟ้า ลำตัวของเหยี่ยวปีกสั้นถูกต ตรึงด้วยโซ่เย็นเยียบสองเส้น

ปัง!

คลื่นพลังพุ่งออกจากร่างของหนานกงเสวียนอิงแล้วกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ

“ไพ่ตายของเจ้ารึ ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ จนเจ้ารู้สึก… สิ้นหวัง”

ทันทีที่เสียงของเขาดังขึ้น หนานกงเสวียนอิงก็พุ่งตัวด้วยความเร็วอย่างยิ่งยวด มันเหนือกว่าความเร็วเสียงและทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไม่หยุดหย่อน

หนานกงเสวียนอิงมาโผล่ตรงหน้าเจ้ากุ้งยักษ์ทันที

เจ้ากุ้งที่แบกเจ้าขาวเอาไว้ทำตาโตพลางจ้องมองอีกฝ่าย มันแกว่งขาเล็กๆ นับไม่ถ้วนกลางอากาศ พลางพุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

ความเร็วของมันไม่ได้ช้ากว่าหนานกงเสวียนอิงแม้แต่น้อย

ดวงตาของหนานกงเสวียนอิงหดเกร็ง เขาปล่อยหมัดน่าเกรงขามที่เหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นภาพปีศาจร้องคำรามเข้าใส่เจ้ากุ้ง หมัดนั้นปล่อยความผันผวนน่าสะพรึงกลัวออกมาและเหมือนจะฉีกเจ้ากุ งเป็นชิ้นๆ ได้

คลื่นผันผวนรุนแรงระเบิดออกมาเมื่อแสงสีทองพุ่งออกจากหลังของเจ้ากุ้ง แสงนั้นดูราวกับว่าสามารถฉีกอากาศเป็นริ้วๆ ได้

ตู้ม!

มันคือการระเบิดของพลังปราณจากวงแหวนปราณปืนใหญ่

เจ้าขาวบนหลังของเจ้ากุ้งมีเยื่อแสงสีทองสลัวห่อหุ้มตัว วงแหวนปราณบนร่างของมันก็ปล่อยแสงสีทองออกมาเช่นกัน มิหนำซ้ำพลังปราณที่ระเบิดออกมาจากวงแหวนปราณยังปกคลุมด้วยเยื่อแสงส สีทองด้วย

พลังหมัดของหนานกงเสวียนอิงขาดวิ่นและกระจัดกระจายเมื่อปะทะเข้ากับคลื่นพลังปราณที่ระเบิดออกมา คลื่นนั้นปล่อยเสียงดังสนั่นหวั่นไหวแล้วเข้าประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว

“รวดเร็วเหลือเกิน เหตุใดแรงระเบิดของวงแหวนปราณปืนใหญ่จึงเร็วขึ้นกว่าเดิม”

หนานกงเสวียนอิงขนลุกขนชันไปทั้งตัว ก่อนหน้านี้เขามองวงแหวนปราณปืนใหญ่ของเจ้าขาวเป็นเพียงเสี้ยนน่ารำคาญ แต่ตอนนี้พลังของมันค่อนข้างน่าสะพรึงกลัว เขาหลบไม่พ้นด้วยซ้ำ และทำได้ เพียงสร้างม่านพลังออกมาเพื่อพยายามปัดป้อง

ปัง!!!!

ทุกคนในเมืองหมอกนภาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองที่มาของการระเบิดอย่างรุนแรง แสงสีทองทะยานขึ้นสู่ฟ้า พร้อมคลื่นพลังอันน่าเกรงขามซึ่งกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ

แม้แต่ปู้ฟางยังตื่นตกใจเมื่อเห็นแสงเจิดจ้าตรงหน้า ชายหนุ่มแอบหายใจไม่ทั่วท้องอย่างไม่รู้ตัว

หลังจากฝุ่นควันจางไป บริเวณโดยรอบที่มีสภาพย่ำแย่ก็ถูกเผยออกมา พื้นดินทั้งหมดพังทลายมีเศษหินแตกกระจายบินว่อน

ช่างเป็นพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ

เหตุใดพลังของวงแหวนปราณปืนใหญ่จึงเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน

จู่ๆ ปู้ฟางก็คิดบางอย่างขึ้นได้ ทำเอาดวงตาของเขาเบิกกว้าง

นอกเหนือจากเพิ่มรสชาติและเนื้อสัมผัสของอาหารแล้ว เจ้ากุ้งยังสามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ได้ใช่หรือไม่

เยื่อแสงสีทองนั่นน่าจะเป็นตัวที่ช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น สายตาที่ปู้ฟางใช้มองเจ้ากุ้งก็มีแต่ความสนเท่ห์ แท้จริงแล้วมันคือตัวอะไรกันแน่ ตัวประหลาดอะไรกันที่โผล่ออกมาจากตาผลึกซึ่งถูกเขาผ่า

หลังควันจางลง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

สภาพของหนานกงเสวียนอิงน่าเวทนายิ่ง เขาไม่เคยคิดว่าพลังของวงแหวนปราณปืนใหญ่จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดเพราะแรงระเบิด ผิวหนังไหม้เกรียม ดูน่ากลัวไม่น้อย

ม่านพลังปราณเที่ยงแท้ของเขาแตกสลายเมื่อปะทะกับแรงระเบิด มันไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย

ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

หนานกงเสวียนอิงเงยหน้าขึ้นขณะที่เลือดไหลออกจากรูจมูกช้าๆ

เจ้าขาวยืนบนหลังเจ้ากุ้งอย่างภาคภูมิ ชุดเกราะที่ใช้คลุมร่างเปล่งแสงสีทองออกมา ปีกโลหะของมันกางออก

เกิดเสียงดังสนั่นเมื่อพลังระเบิดเริ่มควบแน่นอีกครั้งบนวงแหวนปราณปืนใหญ่ตรงพุงของเจ้าขาว

ฟ้าว!

พลังระเบิดพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของมันทำให้หนานกงเสวียนอิงหวาดผวา

หลบดีไหม ไม่ ข้าไม่มีทางหลบพ้นแน่

หนานกงเสวียนอิงสร้างม่านกำบังจากพลังปราณเที่ยงแท้อีกครั้งและหมายมั่นจะต้านทานการโจมตีครั้งนี้ให้ได้

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ปรากฏเป็นแสงสว่างเจิดจ้า คลื่นความผันผวนรุนแรงและหนาแน่น

ร่างของหนานกงเสวียนอิงปลิวไปไกล

ปัง!!!!!

ถึงตอนนี้เจ้าขาวก็กลายสภาพเป็นหุ่นปืนใหญ่ไปเสียแล้ว วงแหวนปราณปืนใหญ่ที่พุงของมันระเบิดออกมาอีกระลอก แรงระเบิดแต่ละครั้งเหมือนจะฉีกอากาศเป็นริ้วๆ ได้

ณ จุดนี้ หนานกงเสวียนอิงเริ่มหมดหวังแล้ว

น่าละอายเหลือเกิน!

เขาไม่อาจต้านทานวงแหวนปราณปืนใหญ่ แรงระเบิดแต่ละครั้งของมันเทียบเท่าการบุกของยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้สองชิ้น

เช่นนั้นแล้วเขาจะปัดป้องได้อย่างไร

เขาอยากปัดป้องมันให้ได้ เขาพยายามแต่กลับล้มเหลว

ควันหนาแน่นเริ่มลอยออกมาจากวงแหวนปราณปืนใหญ่ตรงพุงของเจ้าขาวหลังจากถล่มยิงอย่างต่อเนื่องหลายสิบครั้ง ประหนึ่งว่าวงแหวนปราณถึงขีดจำกัดแล้ว จากนั้นมันก็แตกร้าวทันที

แสงสีทองจากตัวของเจ้ากุ้งเริ่มริบหรี่ก่อนจางหายไป ร่างยักษ์ของเจ้ากุ้งที่เหมือนมังกรยักษ์สีทองค่อยๆ หดลงจนกลับคืนสู่ขนาดปกติ มันนอนนิ่งอยู่บนศีรษะกลมมนของเจ้าขาว

ชั้นดินทั้งหมดถูกแรงระเบิดอัดกระจายจากพื้น ร้านรวงแถวนั้นพังพินาศย่อยยับ

อั่ก!

หนานกงเสวียนอิงคลานขึ้นจากพื้นช้าๆ ก่อนจะกระอักเลือดออกมา พลังรัศมีของเขาอ่อนแอยิ่ง

เขารอดตายอย่างเหลือเชื่อ… สมแล้วที่ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้ถึงสองชิ้น หนานกงเสวียนอิงกับร่างโชกเลือดเงยหน้าขึ้นขณะกระอักเลือดออกมาอีกระลอก ทว่ารัศมีของเขากลับอ่อน ระโหยโรยแรงยิ่งนัก

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าไม่เหลือไพ่อะไรในมือแล้ว! ไม่ยิงข้าอีกล่ะ เอาสิ ยิงเลย”

หนานกงเสวียนอิงโงนเงนเล็กน้อยก่อนจะยืนได้อย่างมั่นคง ดวงตาของเขาเบิกกว้างแล้วเริ่มหัวเราะอย่างสะใจ

ปู้ฟางยืนพิงประตูร้านมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความรู้สึก

แสงสีทองจากตัวของเจ้าขาวที่อยู่บนฟ้าริบหรี่ลงแล้ว แต่เยื่อสีทองยังห่อหุ้มร่างของมันอยู่

เห็นชัดว่าหลังจากเจ้ากุ้งตัวหดเล็กลง ความสามารถในการเพิ่มพลังการต่อสู้ก็เริ่มถดถอย

กระนั้นเท่าที่เหลือก็ยังนับว่ามากพอ

เจ้าขาวกระพือปีกโลหะบนหลังจนทำให้เกิดเสียงดังสนั่น มันพุ่งตัวมาปรากฏตรงหน้าหนานกงเสวียนอิง

รูม่านตาเขาหดเกร็งพลางยกมือขึ้นเพื่อปัดป้องการบุกของเจ้าขาว

ทั้งสองฝ่ายเริ่มซัดกันเป็นพัลวัน

ปัง! ปัง! ปัง!

ขณะตั้งรับการโจมตีอย่างรุนแรงของเจ้าขาว หนานกงเสวียนอิงก็ถูกบีบให้ถอยร่นอยู่ฝ่ายเดียว เขาบาดเจ็บ บาดเจ็บสาหัส เป็นเรื่องยากที่จะป้องกันตัวได้ แต่ถึงปัดป้องไม่ไหว เขาก็ ยังพยายามเพราะไม่อยากตาย

หนานกงเสวียนอิงคำรามอย่างโกรธแค้นแล้วเหวี่ยงหมัดออกไปประสานงากับหมัดของเจ้าขาว แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นพลังกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ

ดวงตาของเจ้าขาวกะพริบแสงเบาๆ หลังจากปัดป้องหมัดได้ มันขยับมืออย่างรวดเร็วแล้วคว้าหมับที่คอของหนานกงเสวียนอิง จากนั้นก็จับเขาฟาดพื้นอย่างรุนแรง

เศษหินปลิวว่อนเมื่อหมัดแล้วหมัดเล่ากระหน่ำเข้าใส่ ทำให้พื้นดินทั้งหมดเริ่มสั่นไหว

โครม!

เกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวเมื่อพื้นถนนยุบตัวลงเพราะการบุกของเจ้าขาว วงแหวนปราณของเมืองหมอกนภาไม่มีเวลาที่จะซ่อมแซมได้ทัน

หนานกงเสวียนอิงฟุบกับพื้นอย่างอ่อนแรงเหมือนซากสุนัข เขาไม่สามารถขยับตัวได้อีก

เจ้าขาวยืนขึ้นกางปีกออก ท่วงท่าน่าเกรงขามของมันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้… เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก! แค็ก แค็ก!”

หนานกงเสวียนอิงรีบคลานขึ้นจากพื้นระหว่างที่กระอักเลือด เขากินโอสถทิพย์อีกครั้ง มันคือโอสถทิพย์สีฟ้า พลังรัศมีบนร่างเริ่มฟื้นตัวอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาเริ่มหัวเราะอย่างตื่นเต้นพลางมองเจ้าขาว เจ้ากุ้งและปู้ฟางด้วยแววตาบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆๆ ข้ามีโอสถทิพย์สองแต้มในมือ… เจ้าเอาชีวิตข้าไม่ได้หรอก”

หนานกงเสวียนอิงรู้สึกปวดใจเล็กน้อยที่ต้องกินโอสถทิพย์ราคาแพงเช่นนี้

คลื่นพลังกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ ท่วงท่าของหนานกงเสวียนอิงเริ่มน่าเกรงขามและทรงพลังขึ้นทีละน้อย

ดวงตาของเจ้าขาววูบวาบขณะปลดปล่อยพลังรัศมีออกมาหมดทั้งตัว

เจ้ากุ้งที่นอนอยู่บนศีรษะของเจ้าขาวยืนขึ้น มันกลอกตาพลางจ้องไปยังหนานกงเสวียนอิง

ครู่ถัดมาเสียงกรีดร้องก็ดังลั่นเมื่อแสงสีทองเจิดจ้าทะลวงใส่ร่างของหนานกงเสวียนอิง ทำให้เสียงหัวเราะของเขาหยุดไปทันที

เจ้ากุ้งลอยตัวกลางอากาศ โบกก้ามและขยับเท้าจำนวนมากไปมา มันกลายร่างเป็นลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนทะลวงใส่ร่างของหนานกงเสวียนอิงไปมาอย่างรวดเร็วจนพรุนไปทั้งตัว

หนานกงเสวียนอิงถูกทะลวงจนตัวพรุนเหมือนตะแกรงร่อนแป้ง