ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 442 อวดเก่งรึ อวดเก่งอีกสิ

บทที่ 442 อวดเก่งรึ อวดเก่งอีกสิ

ฝนที่เย็นเยียบตกจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน แล้วแตกกระเซ็นตอนกระทบพื้น

หนานกงเสวียนอิงเอามือไพล่หลังพลางเดินช้าๆ เข้าสู่ถนนสายหลักของเมืองหมอกนภา

เม็ดฝนที่ตกลงมาในบริเวณใกล้เคียงไม่อาจสัมผัสตัวเขาได้แม้แต่น้อย

ทุกย่างก้าวกินระยะทางไปไกล

ตอนนั้นเองเขาก็หยุดเดินแล้วหยิบยันต์ออกมา เมื่อได้ยินข้อมูลที่ถูกถ่ายทอดผ่านยันต์ เขาก็แสยะยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว

“ในที่สุดก็เจอ… หนานกงอู๋เชวีย ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้อีก”

หนานกงเสวียนอิงอับอายและขุ่นเคืองที่ปล่อยให้หนานกงอู๋เชวียหนีไปได้เพราะความประมาท เขาคิดเองว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือแล้ว แต่เจ้าเด็กนั่นกลับหนีรอดไปได้

มันทำให้เขาเสื่อมเสียต่อหน้าพี่ใหญ่ เขาจึงอยากเจอหนานกงอู๋เชวียโดยเร็วแล้วนำตัวอีกฝ่ายกลับเข้าคุก ครั้งนี้เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้หมอนี่หนีรอดไปได้อีก

หนานกงเสวียนอิงเอานิ้วเท้าแตะพื้นเบาๆ เม็ดฝนรายรอบกระจัดกระจายออกไปเพราะพายุที่เกิดจากฝีมือของเขา ร่างของหนานกงเสวียนอิงพุ่งออกไปราวนกอินทรี ตรงรี่ไปที่ร้านอาหารหมอกเมฆาทันที

…..

หนานกงเฉิงคือสมาชิกรุ่นเยาว์มากพรสวรรค์ของตระกูลหนานกง คนผู้นี้ไม่เพียงมีพลังปราณแข็งแกร่ง เขายังเก่งเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุและเป็นรองเพียงหนานกงอู๋เชวียเท่านั้น

หนานกงเฉิงอิจฉาหนานกงอู๋เชวียมาตลอดเพราะฝ่ายหลังเป็นผู้สืบทอดแห่งสวรรค์ของเมืองหมอกนภา ยิ่งกว่านั้นทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงตระกูลหนานกง พวกเขาจะเอ่ยถึงแต่หนานกงอู๋เชวียไม่ใช่หนานกงเฉิง

หนานกงอู๋เชวียทำให้หนานกงเฉิงไม่มีโอกาสอวดพรสวรรค์เพราะด้อยกว่าอีกฝ่ายเสมอ

บัดนี้เวลาที่จะเฉิดฉายมาถึงแล้ว

เมื่อไร้หนานกงอู๋เชวีย ชื่อของเขาจะเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว ยิ่งกว่านั้น หากสามารถสังหารหนานกงอู๋เชวียได้ เขาจะสร้างชื่อและกลายเป็นคนดังทันที สิ่งนี้จึงเป็นเหมือนแรงกระตุ้นชั้นดี

ขณะที่หนานกงอู๋เชวียปลดปล่อยจิตสังหารซึ่งเย็นเยียบถึงกระดูกออกมา หนานกงเฉิงกลับเอาแต่หัวเราะ สภาพของหนานกงอู๋เชวียตอนนี้ไม่ใช่คู่ปรับของเขาแม้แต่น้อย หนานกงอู๋เชวียไม่มีเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี หนำซ้ำแม้แต่เพลิงสังเคราะห์ก็ยังไม่มี แล้วคนผู้นี้จะรับมือเขาได้อย่างไร

โซ่เย็นเฉียบพันอยู่รอบตัวหนานกงเฉิงไม่ต่างจากมังกรพันหลัก มันปล่อยพลังกดดันมหาศาลออกมา ซึ่งก็คือพลังกดดันแห่งจักรวาลของยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ เป็นพลังที่สามารถบดขยี้ขั้นเซียนเทพได้

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังก้องไปทั่วอย่างฉับพลัน

รัศมีของสายฟ้านั้นเจิดจ้า เหมือนจะฉีกท้องฟ้าเป็นริ้วๆ

หลังจากเสียงฟ้าผ่าดังก้อง สีหน้าเป็นมิตรของหนานกงเฉิงก็เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวชั่วร้าย

“หนานกงอู๋เชวีย… ตายเสียเถอะ!”

ชายหนุ่มตะโกนก้องดังลั่น

เขาเข้าควบคุมเม็ดฝนจำนวนมหาศาลแล้วเปลี่ยนมันเป็นเข็มแหลมนับไม่ถ้วน ก่อนส่งไปหาหนานกงอู๋เชวีย

หนานกงอู๋เชวียยืดตัวตรง พลังกดดันค่อยๆ แผ่ออกจากร่าง

เม็ดฝนที่เหมือนเข็มหยุดชะงักกลางอากาศ

หนานกงอู๋เชวียโบกมือเบาๆ ทันใดนั้นเม็ดฝนที่เหมือนเข็มก็ระเบิด มันดูราวกับเป็นดอกไม้ราตรีที่บานอวดความงามเพียงชั่วครู่ก่อนจะร่วงโรย

หวือ!

ร่างของหนานกงอู๋เชวียพลันพร่ามัวขึ้นมาทันที เสียงคลื่นเสียงระเบิดดังลั่น ความเร็วของยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้หนึ่งชิ้นทัดเทียมกับความเร็วเสียง ส่งให้เกิดเสียงผ่าอากาศดังสนั่น

ความเร็วของการปล่อยหมัดเองก็ถือว่ารวดเร็วสุดขีดเช่นกัน เมื่อบวกรวมกับความแข็งแกร่งของร่างกาย จึงทำให้พลังการต่อสู้ของพวกเขาเหนือชั้นกว่า

หนานกงอู๋เชวียแหวกอากาศแล้วมาปรากฏตรงหน้าหนานกงเฉิงในพริบตา

“เจ้าอยากเหยียบหัวข้าแล้วไต่อันดับขึ้นไปสินะ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

หนานกงอู๋เชวียหัวเราะอย่างน่าเกรงขามพลางเหวี่ยงหมัดใส่หนานกงเฉิง ความเร็วของเขาน่าอัศจรรย์ใจยิ่ง

หนานกงเฉิงยกมือขึ้นป้องกันการโจมตี

“เจ้าในตอนนี้ปวกเปียกยิ่งนัก…” หนานกงเฉิงพูดพลางยิ้มอ่อน พลังปราณปะทุออกจากตัว เปลวไฟสีแดงปรากฏขึ้น มันคือเพลิงสังเคราะห์ แม้ว่าจะอ่อนพลังกว่าเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีหลายเท่า แต่ยังถือเป็นเปลวเพลิงชั้นยอด พลังการต่อสู้ของหนานกงเฉิงเพิ่มขึ้นด้วยเพลิงสังเคราะห์ของตน

เสียงกึกก้องดังขึ้นเพราะหนานกงอู๋เชวียถูกหนานกงเฉิงฟาดลงกับพื้น

เพลิงสังเคราะห์ของเขาโหมปะทุขึ้น ทำให้หยาดฝนที่ร่วงหล่นจากฟ้าระเหยสิ้น พลังของเพลิงสังเคราะห์นี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ฉ่า!

ความเร็วของการระเหยก่อให้เกิดไอน้ำ จนทำให้บริเวณนั้นถูกชั้นหมอกหนาปกคลุม

เปลวไฟสีแดงทะยานขึ้นฟ้า เปลี่ยนร่างเป็นฝ่ามือยักษ์แล้วฟาดลงมา พลังของมันทำให้อากาศเกิดเสียงแตกร้าว

ปัง!

พลังของฝ่ามือน่าเกรงขามขนาดที่ว่าอาจตบหนานกงอู๋เชวียจนถึงชีวิตได้

ปู้ฟางที่อยู่ไม่ไกลออกไปหรี่ตามองหนานกงอู๋เชวียที่หลบหลีกไปเรื่อย

แม้ว่าการกินเนื้อกุ้งจะช่วยให้ชายหนุ่มฟื้นฟูความแข็งแกร่งและพลังชีวิตส่วนใหญ่มาได้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้มันสมบูรณ์ถึงขีดสุด

อาการบาดเจ็บสาหัสของชายหนุ่มเกิดจากการถูกสกัดเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีออกไปจากร่าง การที่เขาฟื้นตัวได้ถึงขั้นนี้ถือได้ว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

กระนั้นก็ดีหากเขาได้กินพระกระโดดกำแพงเพิ่มเติม ก็อาจฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้

โครม!

หนานกงเฉิงที่ลอยตัวกลางอากาศหัวเราะอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังก้องไปทั่ว เส้นผมของเขาปลิวไสวไปตามสายลม

เขาโบกฝ่ามือเพื่อควบคุมฝ่ามือเพลิงสังเคราะห์ และพยายามใช้ฝ่ามือขนาดใหญ่ตบหนานกงอู๋เชวีย จนทำให้พื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

หนานกงเฉิงตื่นเต้นมากเพราะเห็นหนานกงอู๋เชวียทำได้เพียงหลบไปหลบมา มันทำให้เลือดในกายของเขาไหลเวียนเร็วขึ้น

“ตาย! ตายเสียเถอะ!”

หนานกงเฉิงสบายใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นหนานกงอู๋เชวียหลบการโจมตีของเขาชนิดหัวซุกหัวซุน เพราะหนานกงอู๋เชวียทำตัวสูงส่งและมีคนนับหน้าถือตามาตลอด

เปลวไฟของหนานกงเฉิงกลายร่างเป็นมังกรเพลิงจู่โจมหนานกงอู๋เชวียและบีบอีกฝ่ายให้เข้าตาจน

เขาตั้งใจจะเผาหนานกงอู๋เชวียให้ตายช้าๆ

ดวงตาของหนานกงเฉิงเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น สีหน้าของเขาชั่วร้ายขึ้นพลางหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่

“เสียงหัวเราะของเจ้า… ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน”

หลังจากถูกบีบให้จนแต้ม หนานกงอู๋เชวียก็ยืดตัวขึ้นพลางถอนหายใจยาว ขวดหยกปรากฏบนมือของเขาอย่างฉับพลัน เขาบี้ขวดจนแตกทำให้เม็ดโอสถสีฟ้าเจิดจ้าลอยออกมา

ลายเส้นบางเบาปรากฏให้เห็นบนเม็ดโอสถ มันคือโอสถหนึ่งแต้มที่หนานกงอู๋เชวียปรุงเองด้วยสูตรลับ

กร้วม!

หนานกงอู๋เชวียเคี้ยวยาแล้วกลืนลงท้องไป รัศมีสีฟ้าก่อตัวขึ้นรอบกายของเขาทันที พลังรัศมีของเขาเพิ่มขึ้นทีละน้อย ผิวหนังแปรเปลี่ยนเป็นโปร่งแสงอย่างฉับพลัน ดูคล้ายหยกสีขาวน้ำงาม สายตาของเขาล้ำลึกยิ่งขึ้น หนานกงอู๋เชวียยกมือขึ้น มังกรเพลิงสีแดงหยุดชะงักกลางอากาศทันที

หนานกงเฉิงหน้าชา แม้แต่รอยยิ้มยังแข็งทื่อ

เกิดอะไรขึ้นกัน

พลังน่าเกรงขามและร้ายกาจเช่นนั้นปะทุจากร่างของหนานกงอู๋เชวียอย่างปุบปับได้อย่างไร

ครู่ถัดมา หนานกงเฉิงก็เห็นมังกรเพลิงของเขาถูกฉีกกระชากด้วยพลังอันโหดเหี้ยม

หนานกงอู๋เชวียรูปงามและภูมิฐานที่กำลังแผ่แสงเจิดจ้ามาปรากฏตรงหน้าของเขาทันใด

เพลิงสังเคราะห์ของชายหนุ่มแตกสลาย

หนานกงอู๋เชวียยกมือขึ้นแล้วตบหน้าหนานกงเฉิงอย่างไร้ความปรานี

เสียงกึกก้องดังขึ้นเมื่อหนานกงเฉิงร่วงหล่นจากกลางอากาศ

หลังจากกินโอสถเข้าไป หนานกงอู๋เชวียก็เลือดเย็นและเฉยชามากขึ้น ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมาก พลังการต่อสู้และพลังรัศมีก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน

หนานกงเฉิงรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับหนานกงอู๋เชวียในจุดที่สมบูรณ์ที่สุด

และนี่ก็ไม่ใช่หนานกงอู๋เชวียที่เขาจะต่อกรด้วยได้ เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที หนานกงเฉิงไม่อาจเค้นกำลังออกมาได้เต็มที่ด้วยซ้ำ จึงกลายเป็นกระสอบทรายให้หนานกงอู๋เชวียซ้อมเล่น เขาโดนหมัดนับไม่ถ้วนอัดใส่ สภาพสะบักสะบอมจนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

หนานกงเฉิงกระอักเลือดไม่หยุด สภาพของชายหนุ่มน่าสังเวชอย่างยิ่ง

หมัดสุดท้ายของหนานกงอู๋เชวียซัดเข้าที่ตำแหน่งแก่นพลังของอีกฝ่ายชนิดตั้งใจเอาให้ถึงตาย ทำให้เกิดคลื่นลมกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ

สีหน้าของหนานกงเฉิงว่างเปล่าพลางร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรง พลังรัศมีของเขาจางลง ฟองเลือดไหลอาบปาก

เมื่อโอสถหมดฤทธิ์ หนานกงอู๋เชวียก็รู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับว่ากล้ามเนื้อของเขาถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง หยดเลือดจำนวนมากซึมออกจากผิวหนังที่เปล่งประกาย ร่างของเขากลับมาโชกเลือดอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้เมื่อเม็ดฝนตกกระทบและชะล้างเลือดออกไป สภาพของเขากลับย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม

เขาคว้าคอเสื้อของหนานกงเฉิง

หนานกงอู๋เชวียมองหนานกงเฉิงที่เลือดไหลอาบปาก ก่อนจะเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“อวดเก่งไม่ใช่รึ ไม่อวดเก่งต่ออีกล่ะ”

หนานกงอู๋เชวียต่อยศีรษะของหนานกงเฉิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และฝ่ายหลังก็ไม่มีปัญญาจะปัดป้อง

“เจ้าอยากเหยียบหัวข้าขึ้นไปไม่ใช่รึ ลองสิ”

อั่ก!

หนานกงเฉิงขุ่นเคืองอย่างยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกระอักเลือดออกมา

หนานกงอู๋เชวียซัดหมัดเข้าที่หน้าของหนานกงเฉิง ทำให้ฝ่ายหลังร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง

หนานกงอู๋เชวียใช้พลังปราณเที่ยงแท้ครอบฝ่ามือไว้ จากนั้นก็วางฝ่ามือลงบนตำแหน่งเหนือแก่นพลังของหนานกงเฉิง เปลวไฟสีแดงพุ่งออกจากแก่นพลังทันทีแล้วเข้าสู่ร่างของหนานกงอู๋เชวีย

แม้จะถูกถอดเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีออกจากร่าง แต่หนานกงอู๋เชวียก็ยังหลงเหลือร่องรอยของพลังรัศมีในตัว ดังนั้นการสะกดเพลิงสังเคราะห์จึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา และการพยายามกลืนเพลิงสังเคราะห์ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร

“อ๊าก! เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้… ทำไม่ได้” หนานกงเฉิงเริ่มกระเสือกกระสนอย่างหนัก

กระนั้นเขาก็ทำได้เพียงมองดูตัวเองถูกถอดเพลิงสังเคราะห์ออกไป ชายหนุ่มคอตก รู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกจากร่าง

“หนานกงอู๋เชวีย… เจ้าบังอาจนัก!”

เสียงคำรามดังมาจากสักแห่งที่ไกลออกไป ก่อนจะพุ่งมาถึงตัวเขาอย่างรวดเร็ว เสียงนั้นเหมือนจะแหวกเม็ดฝนจนเป็นทาง

ในที่สุดหนานกงเสวียนอิงก็มาถึง โซ่สีดำทะมึนสองเส้นสะบัดอยู่รอบตัวเขา มันปล่อยรัศมีน่าสะพรึงกลัวและทำให้หายใจไม่ออกออกมา

หนานกงอู๋เชวียมองหนานกงเสวียนอิงอย่างเย็นชา เขายกตัวหนานกงเฉิงที่เหมือนซากสุนัขขึ้นก่อนจะโยนลงพื้น

“หยุดเดี๋ยวนี้!!” หนานกงเสวียนอิงโกรธสุดขีด หนานกงเฉิงคือผู้สืบสกุลของเขา เขาจะปล่อยให้ตายเช่นนี้ไม่ได้

“หยุดรึ คิดว่าข้าต้องฟังคำพูดของเจ้าหรืออย่างไร เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”

หนานกงอู๋เชวียกระอักเลือด สีหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิมเพราะฤทธิ์ข้างเคียงของโอสถ เขารวบรวมกำลังแล้วบดขยี้ศีรษะของหนานกงเฉิงทันที

ปู้ฟางยังคงดูอยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าเฉยเมย

หนานกงเสวียนอิงโกรธจัด

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดและพลังกดดันที่น่าเกรงขามฉีกอากาศโดยรอบเป็นทาง เขาตั้งใจจะทำให้หนานกงอู๋เชวียเป็นเนื้อบดด้วยการโจมตีครั้งนี้

หนานกงเสวียนอิงลงมือด้วยความโกรธที่ไร้ขอบเขต

ร่างของหนานกงอู๋เชวียอ่อนแอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เขาทรุดตัวลงคุกเข่า เม็ดฝนที่เย็นเฉียบตกปะทะใบหน้าก่อนจะหยดลงพื้น

หึ่ง…

เจ้าขาวปรากฏตัวตรงหน้าหนานกงอู๋เชวียพร้อมแสงสีม่วงวูบวาบ มันกางปีกโลหะบนหลังแล้วปล่อยเสียงกริ่งดังกังวานออกมา

แถบบนชุดเกราะของเจ้าขาววูบวาบเมื่อมันยกหมัดที่เหมือนพัดขึ้นแล้วซัดเข้าใส่หนานกงเสวียนอิง

“หุ่นเชิดรึ ไสหัวไป!” หนานกงเสวียนอิงคำราม

ควันสีเขียวหมุนวนรอบข้อมือของปู้ฟางเนื่องจากชายหนุ่มเรียกกระทะกลุ่มดาวเต่าดำออกมา

เขาเทน้ำที่ละลายจากเทือกเขาน้ำแข็งมหากาฬในกระทะ ตามด้วยเส้นบะหมี่ที่ปลิวสะบัดตามแรงลม

ปู้ฟางอ้าปากจากนั้นก็พ่นเปลวไฟสีทองออกมา เปลวเพลิงจากหมื่นไฟประลัยกัลป์ปะทุขึ้นทันที

หนานกงอู๋เชวียสัมผัสถึงมันได้ เขาหันไปมองปู้ฟางอย่างไม่เชื่อสายตา

หมื่นไฟประลัยกัลป์? เถ้าแก่ปู้มีหมื่นไฟประลัยกัลป์หรือนี่