ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 434 เจ้าเล่นกับไฟตามใจชอบไม่ได้

บทที่ 434 เจ้าเล่นกับไฟตามใจชอบไม่ได้

“พวกเจ้ากล้าหาเรื่องน้องเขยข้ารึ?!”

วาจาโอหังของหนานกงอู๋เชวียดังแหวกอากาศขึ้นมา

ฝูงชนที่อยู่รายรอบต่างประหลาดใจ ทุกคนอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

น้องเขย?!

น้องเขยเช่นนั้นรึ?!

เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าร้านเล็กๆ แห่งนี้ถึงกล้าทำตัวห้าวหาญนัก พับผ่าสิ ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เช่นนั้นก็ไม่แปลกใจแล้วว่าเหตุใดเทพธิดาหนานกงหวั่นถึงมายังร้านนี้ หนำซ้ำยังกล้ากินอาหารที่เหม็นเหมือนอึนั่นด้วย

ทั้งหมดนี่… เป็นเพราะความรัก!

เจ้าของร้านอาหารหมอกเมฆาคือสามีของเทพธิดาหนานกงหวั่นหรือนี่

โอ้สวรรค์!

เรื่องนี้มันจะบ้าบอเกินไปแล้ว!

ริมฝีปากของปู้ฟางกระตุก เขาอยากใช้กระทะกลุ่มดาวเต่าดำฟาดหนานกงอู๋เชวียให้สลบเสียเหลือเกิน

ใครเป็นน้องเขยของหมอนี่กัน ปู้ฟางตกปากรับคำเป็นน้องเขยของหนานกงอู๋เชวียตั้งแต่เมื่อไหร่

หนานกงหวั่นเองก็งงงวยเช่นกัน แต่สติก็กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้างดงามของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อทันที นางจ้องหนานกงอู๋เชวียราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ดวงตาแดงก่ำคู่งามเหมือนจะพ่นไฟได้อย่างไรอย่างนั้น

ตู้ม!

ลูกไฟเล่นแร่แปรธาตุสีเขียวปรากฏเหนือฝ่ามือของหนานกงหวั่น

“หนานกงอู๋เชวีย หากเจ้าไม่ใช่พี่ชายข้า ข้าคงหักกระดูกของเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้ว ขืนกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะกลับไปทำลายเตาหลอมสุดที่รักของเจ้าเดี๋ยวนี้!

หนานกงหวั่นกรีดร้องด้วยความโมโห เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเผชิญหน้ากับตัวตลกผู้นี้อย่างใจเย็น

ทั้งหลินอู๋อิ่งและจางตงฟางต่างพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

เห็นได้ชัดว่าถ้อยคำที่เจือความเอร็ดอร่อยของหนานกงอู๋เชวียฟังดูแปลกประหลาดยิ่งนัก

แสงสีม่วงกะพริบวาบในดวงตาของเจ้าขาว คำพูดของหนานกงอู๋เชวียเหมือนทำลายจังหวะของมัน ทำให้มันนิ่งไปพักหนึ่ง

หนานกงอู๋เชวียเช็ดปากมันเยิ้มพลางเคี้ยวไปด้วย รูม่านตาของเขาขยายกว้างขณะกลืนอาหารอร่อยคำโต ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเหยียดยาว

“อร่อยมาก… น้องสาวที่รักของพี่ เจ้าไม่ต้องปฏิเสธไป คนอย่างเจ้าห่วงเรื่องภาพลักษณ์ยิ่งกว่าสิ่งใด แต่กลับไม่ห่วงสวยตอนอยู่ต่อหน้าเถ้าแก่ปู้ ข้าเป็นพี่ชายเจ้า ย่อมรู้ใจของเจ้าดี” หนานกงอู๋เชวียพูด เขาจ้องหนานกงหวั่นด้วยสีหน้าทีเล่นทีจริง

หนานกงหวั่นอยากเผาชายคนนี้ด้วยเพลิงสังเคราะห์ของนางเสียจริง

“อะแฮ่ม… ข้าขอร้องเจ้าละ อย่าพูดจาเหลวไหลและทำลายความเดียงสาของข้าเลย และอย่าก่อเรื่องในร้านข้าด้วย” ก่อนหนานกงหวั่นจะมีโอกาสได้ระบายความขุ่นเคือง ปู้ฟางก็ชิงเปิดปากแล้วต่อว่าหนานกงอู๋เชวียด้วยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์เสียก่อน

กระนั้นก็ดีหนานกงอู๋เชวียกลับเบิกตากว้างจ้องมองปู้ฟาง เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน หนานกงหวั่นถูกปฏิเสธหรือนี่

“น้องสาวของข้าไม่สวยหรืออย่างไร น้องสาวของข้าไม่น่ารักหรอกหรือ หากไม่ใช่ เหตุใดเจ้าจึงไม่อยากเป็นน้องเขยข้า”

หนานกงอู๋เชวียเกาศีรษะพลางมองหนานกงหวั่น “น้องพี่ เจ้าคงไม่ได้แต่งงานแล้ว”

“หนานกงอู๋เชวีย! อย่าทำตัวสมองกลวง เป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?!”

ถ้อยคำเรื่อยเปื่อยของหนานกงอู๋เชวียถูกปัดทิ้งด้วยคำพูดเกรี้ยวกราดของหลินอู๋อิ่ง

หนานกงอู๋เชวียยิ้มแล้วหันไปมองหลินอู๋อิ่ง ชายผู้นี้ไม่ค่อยทำตัวเคร่งขรึมนัก ทว่าตอนนี้เขากลับเอาจริง สายตาก็แหลมคมราวกระบี่ แค่สบตาก็เหมือนเอาคอพาดเขียงแล้ว

แม้หนานกงอู๋เชวียจะยกยิ้มไร้ยางอาย แต่สายตาที่จ้องมองหลินอู๋อิ่งกลับเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่ง

หนานกงอู๋เชวียขยับริมฝีปากช้าๆ ทั้งยังขยับตัวเล็กน้อย

“เจ้าลองเดาสิ”

ให้ตายเถอะ…

ให้เดาอะไร?!

หลินอู๋อิ่งแทบกระอักเลือด แม้ว่าดวงตาจะเย่อหยิ่งจองหอง แต่ปากกลับพูดออกมาว่าให้เขาลองเดา

เหตุใดเขาจึงต้องมาเป็นอริกับคนสมองกลวงเช่นนี้ด้วย?!

หนานกงหวั่นเองก็พูดอะไรไม่ออก… นี่มันน่าอับอายเกินไปแล้ว

สีหน้าของปู้ฟางยังเฉยเมยขณะตบพุงเจ้าขาวเบาๆ ทำให้แสงสีม่วงสลัวในดวงตาของมันสว่างจ้าอีกครั้ง

วิ้ง…

ปีกสีทองบนหลังของเจ้าขาวกางออก ก่อเกิดเป็นลมกระโชกแรงพัดไปทั่วร้าน

หัวใจของหลินอู๋อิ่งและจางตงฟางตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม พวกเขามองเจ้าขาวอย่างระแวดระวัง หุ่นเชิดขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ไม่ง่ายที่จะรับมือด้วย

“ร้านเล็กๆ นี่กล้าเป็นศัตรูกับตระกูลหลินของข้ารึ” หลินอู๋อิ่งพูดอย่างเย็นชา เขาจ้องปู้ฟางราวกับอีกฝ่ายเป็นซากศพ

เจ้าขาวกระพือปีกสีทอง ทันใดนั้นใบมีดสีทองนับไม่ถ้วนก็ยื่นออกมาปีกคู่นั้น เกิดเป็นเสียงโลหะกระทบกัน ทำให้ดูเหมือนว่ามันพร้อมจะยิงใส่เป้าหมายแล้ว

ตอนนั้นเองเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจ้าขาว ปิดกั้นทางของมันไว้

“นายท่านขาว ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลไป… ท่านพักก่อนดีหรือไม่ คุณชายอย่างข้าจะจัดการพวกโง่นี่ให้เอง!” ผมสีแดงของหนานกงอู๋เชวียปลิวไปตามลมขณะรั้งตัวเจ้าขาวไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ขณะพูดเขายังกล้าเอามือตีพุงเจ้าขาวเบาๆ ด้วย

“ไม่เลว เด้งดีใช้ได้!”

“หนานกงอู๋เชวีย คิดว่าคนอย่างหลินอู๋อิ่งกลัวเจ้าอย่างนั้นรึ มา เช่นนั้นก็มาสู้กัน!”

หลินอู๋อิ่งแผดเสียงขณะปล่อยลำแสงออกมาห่อหุ้มร่าง เขาพุ่งเข้าหาหนานกงอู๋เชวียด้วยความเร็วที่เกือบเท่าความเร็วเสียง ดวงตาของจางตงฟางมีแสงวูบวาบขณะขยับตัวเช่นกัน แส้ที่หุ้มห่อด้วยพลังปราณเที่ยงแท้เผยโฉมออกมาขณะชายหนุ่มพุ่งเข้าหาหนานกงอู๋เชวีย คู่ต่อสู้ผู้มีปราณชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์จู่โจมหนานกงอู๋เชวียพร้อมกัน

บรรยากาศภายในร้านเปี่ยมด้วยจิตสังหารอีกครั้ง

หนานกงอู๋เชวียหรี่ตา สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง พลังปราณเที่ยงแท้แผ่พุ่งออกมาอย่างฉับพลัน ส่วนฝ่ามือก็มีเปลวไฟสีขาวห่อหุ้มอยู่

“เปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี… เปลวเพลิงราชันเก้าโลกันตร์รึ”

หลินอู๋อิ่งชะลอการบุกไปแวบหนึ่ง ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความต้องการอยากได้

เปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี… เป็นเปลวเพลิงในฝันของนักเล่นแร่แปรธาตุทุกคน

เปลวไฟสีขาวของหนานกงอู๋เชวียเริ่มหมุนวนแล้วแปรเปลี่ยนเป็นวงแหวนไฟ เขาสะบัดมือส่งวงแหวนไฟเข้าใส่หลินอู๋อิ่ง

หลินอู๋อิ่งหลบเปลวไฟไม่ทันทำให้ถูกส่งลอยละล่องออกไปนอกร้าน

อีกด้านหนึ่ง จางตงฟางเข้าประชิดหนานกงอู๋เชวีย เขาฟาดแส้ที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ซึ่งคมดุจมีดเข้าใส่อีกฝ่าย

ตอนนั้นเองความสงสัยหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของชายหนุ่มอย่างฉับพลัน

เงาหนึ่งพุ่งเข้าหาจางตงฟางที่กำลังลงมือ และก่อนที่เขาจะทันได้โจมตีเป้าหมาย เงานั้นก็ปะทะใส่แล้วส่งเขากระเด็นไปที่ประตูร้าน

แสงสีม่วงในดวงตาของเจ้าขาวเป็นประกายเจิดจ้า ขณะที่ร่างของจางตงฟางยังคงลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เจ้าขาวก็คว้าศีรษะของเขาไว้แล้วเหวี่ยงออกไปนอกร้าน ก่อนที่ชายหนุ่มจะตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

แรงปะทะทำให้ถนนเป็นหลุมลึก ทั้งที่มีวงแหวนปราณเสริมความแข็งแกร่งอยู่แท้ๆ

“ผู้ก่อความไม่สงบ… จะต้องถูกจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี”

แสงสีม่วงในดวงตาของเจ้าขาวกะพริบวาบ มันยกมือขึ้นแล้วเตรียมฉีกเสื้อผ้าอีกฝ่าย

ทว่าจางตงฟางที่ไม่ยอมปล่อยให้เจ้าขาวทำตามอำเภอใจก็เหาะขึ้นจากหลุมบนพื้น ทั่วทั้งร่างห่อหุ้มด้วยพลังปราณเที่ยงแท้

ครั้งนี้เป็นเจ้าขาวที่ถูกเหวี่ยงกระเด็นบ้าง

เตาหลอมสีทองลอยอยู่ตรงกลางหน้าผากของจางตงฟาง

เขาใช้เตาหลอมนี้ผลักเจ้าขาวหงายหลังไป

วาบ…

เมืองหมอกนภาถูกหุ้มห่อด้วยรัศมีเจิดจ้าของวงแหวนปราณ พื้นที่ที่เสียหายถูกซ่อมแซมด้วยพลังที่ไร้รูปทรง

“ให้ตายสิ… นายท่านขาวเสียท่าจริงหรือนี่”

หนานกงอู๋เชวียที่ยังมีเปลวไฟสีขาวลุกโชนบนมืออุทานด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าควรห่วงตัวเองเถอะ!”

ทันทีที่เปลวไฟสีขาวซึ่งใช้เล่นงานหลินอู๋อิ่งค่อยๆ สลายไป ภาพที่ปรากฏคือรัศมีไร้รูปทรงได้ห่อหุ้มร่างของหลินอู๋อิ่งเอาไว้ ปกป้องเขาจากการแผดเผาของเปลวไฟสีขาวที่กำลังสลายตัว

“เจ้าบ้าเอ๊ย… นี่เจ้าใช้โอสถทิพย์ระดับเก้า ‘โอสถป้องกันเพลิง’ เช่นนั้นรึ ไม่คำนึงถึงชื่อเสียงเลยใช่ไหม!”

หนานกงอู๋เชวียจ้องหลินอู๋อิ่งด้วยสายตาไม่พอใจ

ทว่าหลินอู๋อิ่งก็ไม่คิดตอบโต้หนานกงอู๋เชวีย เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น พลังปราณเที่ยงแท้แผ่ออกจากร่าง จากนั้นร่างที่ปกคลุมด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ก็เปลี่ยนเป็นวูบไหวพร่ามัว

มีหลินอู๋อิ่งอีกร่างลอยอยู่ข้างๆ ตัวจริง

“วิชาอำพรางของตระกูลหลินรึ”

หนานกงหวั่นมองอยู่ไกลๆ มิน่าเล่าหลินอู๋อิ่งถึงได้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของเมืองหมอกนภา เพราะเขาสามารถใช้ท่าไม้ตายของตระกูลหลินได้นั่นเอง

ภาพของทั้งสองร่างหายไปจากตำแหน่งเดิม ทำเอาอากาศสั่นสะเทือนราวกับถูกแยกออกจากกัน

คลื่นเสียงน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งออกมา

หนานกงอู๋เชวียยังสงบนิ่งอยู่ทั้งที่ต้องรับมือกับวิชาอำพรางของหลินอู๋อิ่ง เขากระทืบเท้าเบาๆ แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ตรงจุดที่หนานกงอู๋เชวียเคยยืนปรากฏรูขนาดใหญ่ขึ้นด้วยฝีมือของหลินอู๋อิ่ง

ภายในฝุ่นควันที่ฟุ้งตลบหลังการโจมตี เงาหนึ่งก็พุ่งเข้าหาหนานกงอู๋เชวียแล้วจู่โจมใส่อย่างรุนแรง

เปลวไฟสีขาวลุกโชนกลบร่างของหนานกงอู๋เชวียเพื่อปกป้องทันที

ความเร็วของการต่อสู้ที่เกิดขึ้นว่องไวมากจนผู้ชมมองการเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ด้วยตาเปล่าไม่ทัน

“วิชาอำพราง? เจ้าคิดว่าจะสู้ข้าได้เพราะชำนาญวิชาอำพรางรึ”

หนานกงอู๋เชวียแผดเสียงแล้วปรากฏตัวอีกครั้งด้านหลังหลินอู๋อิ่ง เปลวไฟที่ครอบฝ่ามืออยู่เล่นงานศีรษะของอีกฝ่าย หลินอู๋อิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก เขากลับตัวอย่างรวดเร็วแต่เห็นเพียงเงาเลือนรางของอีกฝ่ายเท่านั้น นั่นเพราะหนานกงอู๋เชวียเปลี่ยนตำแหน่งเรียบร้อย แล้วไปโผล่ข้างหลังเขาอีกครั้ง

“เหตุใดเจ้าจึงกล้าลงมือกับน้องเขยข้า”

ผั่วะ!

เสียงตบหลังศีรษะของหลินอู๋อิ่งดังลั่น ทำให้ชายหนุ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ผั่วะ… ผั่วะ…

เสียงตบดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างต่อเนื่อง หนานกงอู๋เชวียเสพติดมันเสียแล้ว ทันใดนั้นมือของเขาก็ถูกคว้าไว้ ดวงตาของหลินอู๋อิ่งเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แววตามีแต่ความเกลียดชัง

“เจ้าชอบตบนักใช่ไหม” หลินอู๋อิ่งพึมพำด้วยความโกรธ

เงาดำปรากฏขึ้นบนผิวของหลินอู๋อิ่งแล้วยับยั้งแขนของหนานกงอู๋เชวียไว้

หนานกงอู๋เชวียกะพริบตาปริบ

“แล้วอย่างไร ทีเจ้าล่ะ… ชอบกอดรัดแขนข้านักหรือไร” หนานกงอู๋เชวียย้อน

หลินอู๋อิ่งสะดุ้งเฮือก

ทันใดนั้นเปลวไฟสีขาวก็ลุกโชนออกจากแขนที่ถูกควบคุมไว้

ตู้ม…

เปลวไฟลุกไหม้ พลังกดดันรุนแรงส่งหลินอู๋อิ่งปลิวลอยไปกระแทกร้านโอสถทิพย์ที่อยู่ไกลออกไป

เงาดำสลายตัวเพราะขาดแรงเสริม

หนานกงอู๋เชวียโค้งคำนับอย่างยียวนพลางปรายตามองหลินอู๋อิ่ง

“เจ้าจะเล่นกับไฟอย่างนั้นไม่ได้ คราวหน้าระวังให้มากหน่อยละกัน”

พื้นดินสั่นสะเทือน

หนานกงอู๋เชวียหันกลับไปมองต้นตอของการสั่นไหว

เขาเห็นจางตงฟางถูกหมัดของเจ้าขาวซัดกระแทกพื้น หลุมลึกปรากฏขึ้นที่พื้นอีกครั้งทั้งที่เพิ่งจะถูกซ่อมแซมได้ไม่นาน

ตอนนั้นเองเตาหลอมสีทองสามเตาก็พุ่งเข้าใส่เจ้าขาวแล้วดันให้มันถอยหลังไป

ดวงตาของจางตงฟางมีแต่ความเกลียดชังขณะกระอักเลือดออกมา เขาไม่เคยนึกฝันว่าเจ้าหุ่นเชิดนั่นจะแข็งแกร่งปานนี้

ปีกโลหะสีทองบนหลังของเจ้าขาวกางออก ดวงตาสีม่วงของมันจับจ้องไปที่จางตงฟาง

เตาหลอมสีทองทั้งสามที่ลอยอยู่ตรงหน้าจางตงฟางรวมร่างกันเป็นวงแหวนปราณรูปทรงประหลาดเพื่อปกป้องเขา รูปแบบของวงแหวนปราณนี้ค่อนข้างลึกลับทีเดียว

ปากของจางตงฟางกระตุกขึ้นมาทันใด เหตุใดเขาต้องมาสู้กับเจ้าหุ่นเชิดนี่ด้วย สิ่งที่ต้องทำคือสังหารคนที่สั่งการมันต่างหาก

จางตงฟางชี้มือมาข้างหน้าพร้อมจิตสังหารรุนแรง เขาใช้จิตสั่งเตาหลอมสีทองทั้งสามให้พุ่งเข้าหาปู้ฟางที่กำลังยืนดูการต่อสู้อยู่

ชั่วขณะที่เตาหลอมทั้งสามกำลังพุ่งทะยานแหวกอากาศ

“น้องเขย ระวังตัวด้วย!” หนานกงอู๋เชวียแผดเสียงอย่างเป็นห่วงเป็นใย

หนานกงหวั่นเองก็วิตกเช่นกัน กระทั่งได้ยินเสียงเตือนของหนานกงอู๋เชวีย… น้องเขยกับผีเจ้าสิ?!

ปู้ฟางยังคงสงบนิ่งทั้งที่กำลังเผชิญอันตราย แม้แต่จางตงฟางก็ยังไม่อยากเชื่อปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

ตอนนั้นเองจางตงฟางก็เห็นควันสีเขียวหมุนรอบข้อมือของปู้ฟาง จากนั้นกระทะใบใหญ่ก็โผล่ออกมาในอากาศ

ปัง…

เตาหลอมสีทองทั้งสามปะทะเข้ากับกระทะสีดำ