ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 700 ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่าย

เดิมทีนาโนไม่อยากจะมาทะเลาะกับเขา แต่หลังจากที่ได้ยินคำพูดนี้ ก็ทำเอาฉุนขึ้นมา
“ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น และอีกอย่าง ผมก็มีส่วนผิด”
ดนัยถอดเสื้อสูทออก
“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาคุยกัน ระหว่างเราจะเฉยชากันไปแบบนี้ตลอดไม่ได้ ฉันไม่ชอบการใช้ชีวิตแบบนี้”นาโนพูดความรู้สึกตัวเองออกมา
ดนัยหันมองมาที่เธอ “จะคุยอะไร？”
คำถามนี้ทำเอานาโนอึ้ง
จากนั้น เธอก็พูดว่า“ เรื่องที่คุณแม่เป็นลมหมดสติมันเป็นเหตุสุดวิสัย ไม่มีใครอยากให้เกิด มันคืออุบัติเหตุ เราต่างก็ไม่มีใครคาดคิด แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เราต้องยอมรับความจริงกันหรือเปล่า ไม่ใช่มาใช้ความเย็นชาเพื่อเว้นระยะห่างกันแบบนี้ ！”
“ผมไม่สามารถลืมเรื่องที่ท่านเป็นลมหมดสติได้ ”
น้ำเสียงดนัยทุ้มต่ำ พูดช้าๆชัดๆว่า“ ผมเป็นลูกชาย ท่านเป็นแม่ผม ในตอนที่ท่านบอกว่ารู้สึกไม่สบาย ผมกลับไม่สนใจแล้วยังเอาแต่เข้าข้างคุณ จึงทำให้ท่านต้องทำงานหนักจนเป็นลมที่ร้าน”
“ผมยังจำได้ไม่ลืม ผมปล่อยวางมันลงไม่ได้ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ อีกทั้ง ท่าทีและความรู้สึกของผมก็คงจะเหมือนเดิมไม่ได้ ！”
“คำพูดนี้ของคุณเหมือนกำลังกล่าวโทษฉันเลย！”
สีหน้าของนาโนเคร่งเครียดในทันที“คุณคิดว่าสาเหตุมันเป็นเพราะฉัน คุณแม่ก็เลยเป็นลมหมดสติไป ！”
ดนัยไม่ได้พูดอะไร นิ้วมือที่เรียวยาวถือแก้วน้ำเอาไว้แน่น เงยหน้าขึ้น กระดกน้ำทีเดียวหมดแก้ว และไม่ได้พูดอะไร
“ในเมื่อคุณเองก็คิดว่าฉันเป็นต้นเหตุ งั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องพูดถึงมันอีก”นาโนกล่าว จากนั้นก็หันหลังแล้วเข้าห้องน้ำไป
ในใจของเขามีความคิดแบบนี้อยู่แล้ว
ดังนั้น เขากับเธอยังมีความจำเป็นอะไรที่จะมาพูดถึงมันอีก?
นอนแช่อยู่ในอ่าง น้ำอุ่นไหลเวียนไปมาตามร่างกาย ทำให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายและความเหนื่อยล้าก็คลายลงไปได้บ้าง
ยืนอยู่หน้าห้อง ฟังเสียงน้ำไหลที่ดังลอดออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาของดนัยวูบไหวเล็กน้อย เห็นเธอไม่ได้สวมใส่รองเท้าแตะเข้าไปในห้องน้ำ
คิดได้ดังนั้น เขาก็ลุกขึ้น เดินไปที่ชั้นวางรองเท้าแล้วหยิบรองเท้าแตะออกมา มายืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งไป
อาจจะนิ่งไปห้านาที หรืออาจจะนิ่งไปสิบนาที
คิดไปคิดมา ดนัยก็วางรองเท้าแตะไว้ที่หน้าประตู
นาโนแช่น้ำอยู่นานมาก จนร่างกายมีความรู้สึกแสบร้อน เธอก็ถึงได้พอ แล้วลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ
หยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้างๆมาคลุมร่าง นาโนออกจากห้องน้ำ ทันทีที่เห็นรองเท้าแตะวางอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเธอวูบไหวเล็กน้อยและท่าทีก็อ่อนลง
จากนั้น ดนัยก็เดินออกมาจากห้องพักคนไข้ สวมใส่เสื้อสูท ราวกับกำลังจะออกไป
“คุณจะไปไหน？”
สีหน้านาโนเปลี่ยนไปเล็กน้อยอีกครั้ง
“ผมจะกลับไปนอนที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา”
สีหน้าดนัยเรียบเฉย ไม่เดือดไม่ร้อน อารมณ์ก็ไม่ได้แปรปรวนใดๆ
นาโนพูดตามหลังทันทีว่า“งั้นฉันไปนอนที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาด้วย”
แต่ใครจะคิด ดนัยกลับพูดว่า “ช่างมัน งั้นผมนอนนี่แล้วกัน ”
“นี่คุณกำลังหลบหน้าฉันเหรอ？”
นาโนเข้าใจในความหมายของคำพูดเขา ริมฝีปากของเธอยกหยักขึ้นอย่างเย็นชาเล็กน้อย
“คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาหรือที่คอนโด ฉันไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น ไม่ว่าคุณจะไปไหน ฉันไม่ไปเกะกะคุณหรอก！”
ทันทีที่พูดจบ เธอโยนผ้าเช็ดตัวลงบนพื้น หยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา แล้วสวมใส่มันทันที
จากนั้นก็กระแทกประตูปิดใส่หน้า แล้วจากไป
นาโนขับรถไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย จะไปรบกวนเชอร์รีนคงไม่ได้ ที่เดียวที่ไปได้ก็คือโรงแรม
นอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ แต่กลับนอนไม่หลับ
นีรดาหมดสติ สุดท้ายก็กลายเป็นความเหินห่างระหว่างเธอกับดนัย
และช่องว่างที่มองไม่เห็นนี้ของคนสองคน นับวันก็ยิ่งเหินห่าง และมากขึ้นไปเรื่อยๆ
อารมณ์ก็หงุดหงิดมากขึ้น นิ้วมือของเธอยีไปยังกลุ่มผมที่เป็นลอนหนา และผล็อยหลับไป
ดนัยไม่ได้นอน เสื้อสูทถูกโยนเอาไว้ข้างๆอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา แม่บ้านเป็นคนรับสาย บอกว่าคุณนายน้อยไม่ได้กลับมา
จากนั้นเขาก็โทรไปที่คอนโด แต่ไม่มีคนรับสาย
เขาคิด ด้วยนิสัยอารมณ์ร้อนแบบเธอ คงไม่ได้กลับไปที่คอนโดแน่ จากนั้นก็กดโทรไปหาผู้ช่วย ให้เขาไปเช็กมา
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ผู้ช่วยก็โทรกลับมา บอกว่าคุณนายน้อยไปเปิดห้องสวีทที่โรงแรมฮิลตัน
เมื่อได้รับคำตอบ ดนัยก็ตอบอืมกลับมาคำหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรอีก ถอดชุดสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ต แล้วนอนหลับไป
ไม่ได้ตามไปหานาโนที่โรงแรม อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดี ตอนนี้แค่อยากจะอยู่เงียบๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น เชอร์รีนโทรหานาโน ชวนกันกินอาหารเช้าด้วยกัน
ระหว่างที่กินนั้น นาโนก็ได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นของคนทั้งสองให้ฟังตามความเป็นจริง รวมไปถึงความเหินห่างและความเย็นชาที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ
“เขาก็ไม่สบายใจเหมือนกัน ฉันเคยได้ยินออกัสบอกว่า พ่อของเขาเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก แม่ของเขาเป็นคนเลี้ยงเขามาเพียงลำพังจนโต ตอนนี้แม่มาเป็นแบบนี้ เขารู้สึกยังไง ฉันไม่ต้องบอกเธอก็น่าจะรู้ดี ดังนั้นเธอก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองหน่อยแล้วกัน”
นาโนถอนหายใจยาว
“ตอนนี้ฉันก็กำลังควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ พยายามเก็บอารมณ์อย่างมาก”
“ดีแล้ว ตอนนั้นเธอมีปากเสียงกับนีรดาจนพวกเธอเย็นชาใส่กัน และเธอก็รั้นจะย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ดนัยที่อยู่ตรงกลางก็เลือกเธอ และต่อต้านนีรดาอย่างชัดเจน”
“หลังจากที่นีรดาโทรมาหาถึงสองครั้ง เขาก็เกลี้ยกล่อมเธอตลอด ทั้งพูดโน้มน้าวและหลอกล่อ แต่เธอก็ไม่ยอมตกลง แถมยังไปว่านีรดาแกล้งป่วย และอีกสารพัด เขาไม่ได้โกรธ และไม่ได้ว่าอะไร”
“จนนีรดาเป็นลมหมดสติ ความรู้สึกผิดในใจของเขาก็ถูกปลุกเร้า แทนที่จะบอกว่าโกรธเธอ แต่เขากลับโกรธตัวเองมากกว่า”
เชอร์รีนกำลังอบรมสั่งสอน และปลอบประโลมเธอ ความเย็นชาที่มีมากขึ้นของคนทั้งสอง เธอเห็นมันอยู่ตลอด
“ฉันรู้ เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่โกรธ ยังคงควบคุมอารมณ์ของตัวเอง” นาโนขยับช้อนที่อยู่ในมือ“ ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าด้วยนิสัยของฉันจะให้เขาทำกับฉันแบบนี้อยู่ซ้ำๆเหรอ？”
“เธอรู้ก็ดี ชีวิตคู่ต้องการความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจจากคนทั้งสองฝ่าย”
“พอแล้ว ท่านกูรูเรื่องชีวิตคู่ ตอนนี้ฉันต้องไปเตรียมงานที่ร้านอาหารก่อน รอให้จัดการเรื่องส่วนผสมต่างๆแล้วเสร็จ ฉันจะโทรไปหา”
งานที่ร้านทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องจุกจิก แต่ก็ต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ ทำเอารู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ เป็นแบบนี้ในทุกๆวัน ซึ่งน่าเบื่อเอามากๆ
เวลายังคงเป็นไปเช่นนี้ นาโนยังคงไปที่ร้านทุกวัน และยังพักอยู่ที่โรงแรม ไม่ได้ไปไหน
เธอคิดว่า บางทีดนัยอาจจะโทรหาเธอ หรือบางทีเขาอาจจะมาตามหาเธอ
แต่เธอเดาผิด ตลอดหลายวันนี้ เขาไม่ได้มาตามหาเธอเลย
บรรยากาศที่ตึงเครียดและเย็นชานี้ยังคงมีอยู่ เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดลงเมื่อไร！
เมื่อก่อน เธอไม่เคยคิด ว่าระหว่างเธอกับดนัยจะเย็นชาและหมางเมินกันแบบนี้ได้
เธอคิดว่า การรับมือกับดนัย เป็นอะไรที่ง่ายมากสำหรับเธอ
แต่ความจริงก็ชี้ให้เห็น ว่าชีวิตคู่กับความรู้สึกนั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอเคยคิดเอาไว้