ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 698 ทำไมจู่ๆถึงมาเจอกันนาโนยกยิ้มแล้วพยักหน้า

จากนั้นก็พูดคุยกันอีกไม่กี่คำ ก็ไปดูนีรดาที่นอนอยู่บนเตียง
อาการของนีรดาไม่ดีขึ้นเลย ร่างกายยังคงเหมือนเดิม นอนนิ่งไม่รู้สึกตัว
เมื่อมองไปยังใบหน้าที่ซูบผอมของเธอ นาโนก็รู้สึกผิด หากตอนนั้นเธอตอบตกลงไปช่วยที่ร้านอาหาร เหตุการณ์จะเป็นอย่างตอนนี้ไหม ?
แต่เธอคิด ไม่ว่าจะเป็นยังไง ก็คงไม่เป็นแบบในตอนนี้แน่
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับดนัยคงไม่มีสภาพแบบนี้ หรือไม่ใช่？
เลิกคิ้วขึ้น นาโนไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดอีก เธอเก็บข้าวของ แจกแจงข้อควรระวังให้พยาบาลได้รับทราบ จากนั้นก็ไปที่ร้านอาหาร
วัตถุดิบของทั้งสองร้าน จำต้องจัดเตรียมให้พร้อม นอกจากนั้น ส่วนผสมทั้งหมดต้องได้รับการตรวจสอบ จะให้เกิดเรื่องขึ้นมาไม่ได้อีก
ก่อนหน้านั้นตอนที่นีรดายังไม่ล้มป่วย การทำงานของนาโนก็ราวกับแมวเล่นจับหนู
หากนีรดาจับตามอง เธอก็จะทำมันอย่างขะมักเขม้น
แต่เมื่อเธอละสายตาไป หญิงสาวก็จะเอ้อระเหย ปล่อยตามสบาย เอาความรู้สึกว่า
ตอนนี้นีรดาล้มป่วย ในห้องครัวก็ไม่มีใครมาคอยจับตามองเธออีก ว่าเธออู้งานอยู่ไหม หรือกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่หรือเปล่า แต่เธอกลับขยันกว่าเมื่อก่อน และตั้งอกตั้งใจกว่าที่ผ่านมา
จัดเตรียมส่วนผสมทุกอย่างจนเรียบร้อยก็เย็นมาแล้ว เกือบหกโมงเย็นได้ เวลานัดของเธอกับออกัสเป็นตอนสองทุ่ม ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมง
เธอตรวจสอบวัตถุดิบทั้งหมดในร้านอย่างละเอียดอีกรอบ จากนั้นก็กำชับผู้จัดการให้ตรวจสอบอีกครั้ง แล้วขับรถไปที่โรงพยาบาล
เพราะการรักษาเป็นไปอย่างทันท่วงที เพราะฉะนั้นคนไข้ก็จึงไม่ได้มีอาการรุนแรง การรักษาก็เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เงินเยียวยาก็ชดเชยให้ทุกคนในทันที
นาโนได้ไปนั่งพูดคุยกับผู้ป่วยทุกๆรายอยู่หลายนาที ถามเกี่ยวกับอาการต่างๆแล้วพูดคุยเรื่องทั่วไป
หลังจากที่ทำทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย เวลาก็ดึกมากแล้ว เกือบทุ่มหนึ่งได้ เธอไม่ได้อยู่ต่อ ขับรถแล้วไปยังจุดที่ได้นัดหมายเอาไว้
ตอนที่มาถึงยังห้องรับรองส่วนตัวในผับ ออกัสได้มาถึงแล้ว เชอร์รีนไม่ได้มาด้วย เธอต้องอยู่บ้านเพื่อดูแลลูกๆ และมีหัสดินอีกคน
“มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ ”
ออกัสกล่าว
นาโนถอดเสื้อคลุมออกอย่างตามแต่ใจ จากนั้นก็แขวนมันไว้ข้างๆ นั่งลง เธอไม่ได้สั่งเหล้ามาดื่ม สั่งเพียงน้ำเปล่ามา
คิ้วของออกัสขมวดขึ้นด้วยความประหลาดใจ“ เปลี่ยนตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่？”
“ใช่ ตอนนี้ฉันเป็นคนดีแล้ว ดื่มแค่น้ำเปล่า ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ เพราะฉะนั้นต่อไปไม่ต้องเอาเหล้ามาหลอกล่อฉันอีก！”
ได้ยินดังนั้น หัสดินอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมา ตั้งแต่เมื่อไร ที่แม่มดสาวคนนี้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้？
ทั้งสามคนนั่งกันได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก จากนั้นดนัยก็เดินเข้ามา ในตอนที่สายตาสบเข้ากับนาโน หัวคิ้วก็ขมวดกันเล็กน้อย
แน่นอนว่า การแสดงออกเพียงน้อยนิดนี้ไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของนาโนไปได้ เธอเห็นมันอย่างชัดเจน
นั่งลงข้างๆหัสดิน ดนัยหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา ยกดื่มมันแก้วแล้วแก้วเล่า
นาโนเอ่ยปาก และพูดห้าม“ เหล้าไม่ดีต่อสุขภาพ คุณดื่มให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ ก่อนหน้านั้นพูดเองว่าจะเลิกเหล้าเลิกบุหรี่ไม่ใช่เหรอ？”
ดนัยไม่สนใจเธอ ยังคงยกแก้วเหล้าดื่มอย่างต่อเนื่อง ราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด
หากเป็นเมื่อก่อน ความอารมณ์ร้ายของนาโนคงได้สำแดงฤทธิ์ออกมาแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลงปรี่เข้าหา แล้วแย่งแก้วเหล้านั้นมา
หรือหากประจวบเหมาะกับเธออารมณ์ไม่ดี ก็ยิ่งจะเล่นงานดนัยหนักเข้าไปอีก
และออกัสกับหัสดินก็คิดแบบนั้น คิดว่านาโนไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ ด้วยเพราะเป็นคนอารมณ์โมโหร้าย
แต่ใครจะคิด ว่าสิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนคิดนั้นมันผิด นาโนนั่งเงียบ ไม่ได้พูดอะไร
สถานการณ์แบบนี้ เป็นอะไรที่หาดูได้ยากยิ่ง
ดนัยไม่ได้พูดอะไร นั่งดื่มอยู่อย่างนั้น นาโนเองก็นั่งเงียบเช่นกัน บรรยากาศภายในห้องก็ดูแปลกไปทันที
ออกัสขมวดคิ้ว พูดกับดนัยว่า“นายนั่งดื่มแบบนี้ เดี๋ยวก็เมาหรอก ”
“เมาแล้วไม่ดียังไง？”
สีหน้าและแววตาของดนัยเต็มไปอาการมึนเมา
เหตุการณ์ตรงหน้าก็จึงดูน่าอึดอัดมากขึ้น เดิมทีวันนี้ตั้งใจจะสร้างโอกาสให้คนทั้งสอง แต่คนทั้งสองกลับมามีสภาพแบบนี้……
ออกัสเหลือบมองไปยังหัสดิน หัสดินยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ และไม่รู้จะเอายังไงต่อ
เมื่อเห็นดังนั้น ออกัสก็ส่งสายตาให้เขา จากนั้นก็ลุกขึ้น แล้วพูดว่า“ดึกมากแล้วเราสองคนขอตัวก่อน พวกนายนั่งกันต่อแล้วกัน”
“ใช่ๆ พวกเธอนั่งกันต่อเถอะ เดี๋ยวจ่ายให้เอง ไปก่อนนะ ”
หัสดินก็รีบพูดออกมาด้วยเช่นกัน
ทั้งสองคนออกไปแล้ว ภายในห้องก็เหลือแค่เธอกับเขา ดนัยยังคงดื่มไม่หยุดนาโนเองก็ไม่ได้ห้ามอะไร
ด้วยสภาพแบบนี้ ทั้งสองเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและตึงเครียด ราวกับต้องกลั้นลมหายใจ เงียบมากจนเสียงเข็มหล่นลงพื้นก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
ในที่สุด ดนัยก็ดื่มจนเมา
เสียง“เคว้ง”ดังขึ้น แก้วเหล้าในมือร่วงหล่นลงพื้น และแตกกระจาย
นาโนกังวลกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ ลุกขึ้น เดินเข้าไปหา นั่งยองๆลงตรงหน้าเขา “บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า？”
แต่ดนัยกลับดันเธอออก หรี่ตาที่หยาดเยิ้มเพราะความเมา จ้องมองเธอ“ อารมณ์ดี เลยมาที่ผับเหรอ ？”
ได้ยินดังนั้น คนที่อารมณ์ร้าย ตรงไปตรงมาและปราดเปรียวมาตลอดอย่างนาโน ก็นิ่งอึ้งอยู่กับที่
เธอไม่คิดว่า จะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของเขา
แม้ในใจจะรู้อยู่เต็มอก ว่าเขากำลังเมา ที่พูดออกมาล้วนเป็นเพราะเมา ไม่จำเป็นต้องเก็บเอามาใส่ใจ แต่ก็อดคิดมากไม่ได้
“คุณก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่！”
หาได้ยากมาก ที่นาโนจะควบคุมตัวเองได้แบบนี้และพูดออกไป
“ไม่ใช่เหรอ？”
กลิ่นเหล้าของดนัยคละคลุ้งไปหมด“ตอนนี้ยอมไปที่ร้านอาหารได้แล้วเหรอ เป็นยังไง ？”
“ดนัย！”
นาโนจะไม่รู้สึกโกรธได้ยังไง
เขาเรอออกมา แล้วแคะไปที่หู
“ผมรู้ตัวเองดี และไม่ได้หูหนวก ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วย ？”
นาโนหลุบตาลงเล็กน้อย รู้ตัวเองดีว่าไม่ควรถือสาคนที่มีสภาพเมาแอ๋อย่างเขาแบบนี้
ลุกขึ้นยืน เธอเตะขวดเปล่าทิ้ง จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง“เด็กเสิร์ฟ！”
เสียงของเธอดังมาก และก้องกังวาน ทำเอาคนรอบๆบริเวณต่างพากันหันมอง พนักงานในร้านถึงกับต้องวิ่งเหยาะๆเข้ามาหา
เข้ามาในห้อง นาโนให้พนักงานพยุงร่างของดนัยออกไป รถจอดอยู่ตรงหน้าร้าน
ดนัยถูกพามานั่งในรถ จากนั้นเธอก็ขับรถแล้วจากไป
เดิมที คืนนี้ออกัสจะเปิดโอกาสให้เธอ ไม่คิดว่าจะกลายมาเป็นแบบนี้……
กลับมาถึงที่โรงพยาบาล ดนัยนอนหลับบนเตียงแล้ว แต่นาโนกลับไม่ง่วง เธอจึงยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง
มีประโยคหนึ่งที่พูดเอาไว้ดีมาก คนพูดไม่ใส่ใจ แต่คนฟังจำไม่ลืม โดนเฉพาะคำพูดในตอนเมา
เดิมทีเธอไม่อยากจะสนใจคำพูดที่เขาพูดในคืนนี้ คำพูดในตอนเมาจะถือสาเอาความได้ยังไง ?
แต่คำพูดนี้ก็พูดให้ตัวเองรู้สึกตามอย่างที่คิดไม่ได้ ！