ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 690 ฉันก็ไม่อยากกลับไปอาศัย

บทที่ 690 ฉันก็ไม่อยากกลับไปอาศัย
หน้าอกของเธอหายใจแรง นีรดาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะทำแบบนี้ เธอเอื้อมมือไปปิดหน้าและไม่พูดอะไร
หลังจากที่ตำรวจทักทายกับดนัยพวกเขาก็เดินไปหา สายทิพย์โดยถือกุญแจมือ
สายทิพย์กลัวมากและก้าวถอยหลัง
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และเธอก็ตะโกนต่อไปว่า “คุณป้า
ช่วยฉันด้วย คุณป้า ช่วยฉันด้วย!”
นีรดายังคงอยู่ในรูปลักษณ์นั้นราวกับว่าเธอไม่ได้ยินคำพูดของหล่อน
ตำรวจได้ก้าวไปข้างหน้าและใส่กุญแจมือ สายทิพย์โดยตรง
สายทิพย์ตกใจมาก เธอไม่สามารถหยุดมองย้อนกลับไปที่ นีรดาโดยหวังว่าเธอจะพูดอะไรสักอย่าง
ตราบใดที่เธอพูด ดนัยจะปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน
เธอดูน่าสงสาร และ โตโต้อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ เธอคุกเข่าลงบนพื้นและคว้าขาของสายทิพย์
เมื่อเขาเห็นว่าแม่ของตนเองกำลังจะถูกพาตัวไป โตโต้ก็เปลี่ยนไปจับมือนีรดา
“คุณย่า คุณช่วยแม่ คุณย่า!”
เสียงร้องของเด็กมักจะทำให้ผู้คนมีอารมณ์ร่วม นีรดาทนไม่ได้ที่จะเห็นโตโต้เป็นแบบนี้
“ดนัยในเมื่อเธอรู้ว่าเธอผิด ก็ปล่อยเธอไปสักครั้งเถอะ!”
ก่อนที่ ดนัยจะพูด นาโนได้กล่าวแล้วว่า
“เป็นไปไม่ได้ ความผิดพลาดที่เธอทำนั้นไม่ได้ง่ายขนาดนั้น มันเป็นชีวิตคน ไม่ใช่อย่างอื่น
หากทำอะไรผิดก็ต้องจ่ายราคาที่เท่ากัน นี่คือกฎที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมานับร้อยปี”
โตโต้จ้องมองที่ นาโนด้วยความเกลียดชัง จากนั้นมองไปที่ นีรดาด้วยท่าทางที่น่าสงสาร
เมื่อเห็นสิ่งนี้ นีรดาก็มองไปที่
ดนัย:
“โตโต้ค่อนข้างน่าสงสารดังนั้น … ”
แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดคำหลัง แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้ว
ดนัยไม่ได้พูด เพียงแค่มองไปที่ นาโน
ถ้าเธอตกลง เขาไม่พูดอะไรเลย
นีรดาเข้าใจความหมายของคำพูดของเขาและมองข้ามไป
อย่างไรก็ตาม นาโน ไม่มีการเปลี่ยนใจเลย และมีทัศนคติที่ยืนหยัดมาก
ในท้ายที่สุด สายทิพย์ถูกตำรวจจับตัวไป
ทั้งร้องไห้และกรีดร้อง มีร่างเล็กๆ อยู่เบื้องหลัง โตโต้ที่ไล่ตามอยู่ตลอดเวลา…
แม้ว่าเขาจะไม่ใช่หลานชายของเขาเอง แต่เขาก็เป็นหลานชายในนามเช่นกัน
เมื่อเห็นหลานชายของเธอร้องไห้ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
แต่เธอคิดไม่ออกว่า สายทิพย์ผู้ซึ่งอ่อนโยน จะเลือกเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับได้อย่างไร
โตโต้ยังเด็กอยู่ ดังนั้นจึงไม่สามารถตามรอยผู้ใหญ่ทัน
ไม่นาน ตำรวจก็ทิ้งเขาไว้ไกลๆ และรถตำรวจคำรามก็แล่นผ่านไป
นีรดาถอนหายใจเบา ๆ
และขอให้
ดนัยพา โตโต้กลับมา
เขาไม่พูดอะไร หันหลังเดินออกไปตาม โตโต้จับเขาไว้อย่างแรง
ทันทีที่
“คนเลว! เธอเป็นคนทำให้แม่ไป!เธอเป็นคนเลว!
โตโต้เห็น นาโนเขาก็เหมือนกับสิงโตตัวน้อยที่บ้าคลั่ง เขาวิ่งไปเตะและทุบตีเธอ:
ความแข็งแกร่งของเด็กนั้นไม่หนักจริงๆ
นาโน ขมวดคิ้ว: “เอาล่ะ
ใจเย็นๆ!”
“คนเลว! เธอมันเลว! ฉันต้องการแม่! ฉันต้องการแม่!”
โตโต้เป็นเหมือนควายป่าที่พุ่งชนมาหาเธอ
สุดท้ายคือดนัยที่ก้าวไปข้างหน้า
กอดเขา แล้วพูดว่า “มันไม่ใช่ความผิดของน้า มันเป็นความผิดของแม่เธอ นั่นแหละเหตุผลที่ถูกพาตัวไป รู้ไหม?”
โตโต้ยังคงน้ำตาไหล
หลังจากนั้นไม่นาน
เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่นีรดา: “ย่า
ย่าจะทิ้งผมไหม?”
“ทำไมถึงถามแบบนั้น” นีรดาปาดน้ำตาของเขา
“ผมไม่มีแม่หรือพ่อตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก ผมอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตลอดเวลา จากนั้นแม่ นรับเลี้ยงผมและเธอก็ใจดีกับผมมาก
ตอนนี้แม่ของผมถูกพาตัวไปและผมไม่มีใครเอาอีก คุณย่าส่งผมกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไหม ? คุณย่า ผมจะเชื่อฟังมากๆ อย่าส่งผมกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ได้ไหม? ”
เขาเปิดดวงตาที่สดใสของเขาด้วยความคาดหวังอย่างลึกซึ้ง
นีรดารู้สึกอึดอัดและเศร้าใจ: “ตกลง ฉันจะไม่ส่งเธอกลับ ฉันจะไม่ส่งเธอกลับ”
สำหรับ โตโต้ นาโน ไม่มีอะไรดีมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้
เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าวออกมาจากปากของเด็ก 7
ขวบ หัวใจก็เจ็บปวดมาก
เธอมองดูเด็กไปหลายครั้ง
เขาตกใจกลัวมากจนขดตัวเล็กๆ ราวกับว่าเขากลัวว่าเขาจะถูกส่งตัวไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้ง
ดังนั้น เธอจึงไม่คัดค้านการตัดสินใจของ นีรดาที่จะเลี้ยงโตโต้ต่อ เธอแค่ยอมจำนน
นีรดากล่าวว่า: “ตั้งแต่เย็นนี้พวกเธอย้ายกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา”
สำหรับข้อตกลงดังกล่าว นาโนรู้สึกไม่พอใจมาก
ไปอยู่ด้านนอกไม่นาน ก็ต้องย้ายกลับมา “อยู่ข้างนอกกันเถอะ”
“คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ใหญ่ขนาดนี้
ให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว?” ใบหน้าของ นีรดาเปลี่ยนไปทันที
ตอนนี้ทิพย์ไม่อยู่แล้ว
“ที่บ้านมีคนใช้มากมายใช่เหรอ?ดนัยกับฉันจะกลับมาเป็นครั้งคราว”
การใช้ชีวิตในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา จะมีแต่ทำให้เกิดความขัดแย้งมากขึ้นเรื่อยๆ และการใช้ชีวิตนอกบ้านจะทำให้ง่ายขึ้น
“คนรับใช้จะมีประโยชน์อะไร
พวกเธอคงไม่รู้! ต้องย้ายกลับ!” หล่อนออกคำสั่งหนักแน่น
ฉันอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว เกิดอะไรขึ้น
น้ำเสียงของ
สามวันในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา และสี่วันในอพาร์ตเมนต์”
นาโนไม่แข็งกระด้างอีกต่อไป แต่ด้วยคำประนีประนอม: “เจ็ดวันต่อสัปดาห์,
นีรดายังคงไม่เห็นด้วย ต้องอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา และย้ายกลับจากเย็นนี้
นาโนไม่ยอม
ดนัยพูดในเวลานี้และเห็นด้วย: “แม่ ข้อเสนอของนาโนไม่เลว”
“พวกเธอคิดว่าฉันน่าเบื่อแล้ว และต้องการที่จะอยู่ห่างจากฉัน
ไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุของฉันหรือ”
ฉันแก่แล้วและอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว
ดนัยปวดหัว
เมื่อมองไปที่ นีรดาและ นาโนสองสามครั้ง ลำบากใจจริงๆที่อยู่ตรงกลาง
“ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น เราอยู่ในอพาร์ตเมนต์
ไม่ไกลจากที่นี่ แล้วเราจะกลับมาเร็วๆ นี้”
นาโนยังคงปฏิเสธที่จะประนีประนอม
การแต่งงานต้องคงรักษาไว้ และความสัมพันธ์ต้องได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น
การใช้ชีวิตในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภามีความรู้สึกไม่เป็นอิสระหรือไม่สามารถปล่อยมือได้
“ความเห็นของฉันคือการอยู่ที่นี่ ไม่ต้องพูดอะไรมาก ใจฉันจะไม่เปลี่ยน!”
นาโน
ก็แข็งแกร่งเช่นกัน “แม่
ถ้าเช่นนั้นฉันก็จะยืนยันเช่นกัน!”
ไปที่ร้านอาหารเธอไม่มีข้อโต้แย้งและไปอย่างที่เธอต้องการ
เธอต้องการให้
สายทิพย์ย้ายเข้ามา เธอคัดค้าน
แต่ในที่สุด สายทิพย์ก็ได้รับการยอมรับจากเธอ
โดยพื้นฐานแล้วทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเธอ
เพราะเธอเป็นผู้ใหญ่ เธอจึงพูดอะไรไม่ได้แต่ก็มากเกินไปไม่ได้!
เธอบอกว่าถ้าเธอย้ายออกก็ย้ายออก เธอให้จะย้ายเข้าก็ต้องย้ายเข้า และทัศนคติของเธอยังคงแข็งกระด้างและไม่ผ่อนคลาย
เธอ นาโน
ไม่ใช่ลิฟต์
อยากจะขึ้นก็ขึ้น ลงก็ลง
เมื่อคำพูดลดลง นาโนไม่อยู่ต่อ
หันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา
นีรดาโกรธมาก เธอเอื้อมมือไปปิดหน้าอก
ชี้ไปที่หลังของ
นาโนและพูดกับ ดนัย”ดูทัศนคติของเธอที่มีต่อฉันสิ!”
ดนัยรู้สึกปวดหัวมากขึ้น
เป็นไปไม่ได้ที่แม่ผัวกับลูกสะใภ้จะไม่มีความขัดแย้งกัน แต่เขารู้ดีว่าความขัดแย้งจะเกิดขึ้นเมื่อพบกัน