ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 680 เธอเป็นไวรัสเหรอ

บทที่ 680 เธอเป็นไวรัสเหรอ
“ลืมแล้วเหรอ ”
นาโนลากเสียงขึ้น
และนั่งลงบนขาใหญ่ของเขา แล้วคว้าคอเสื้อที่หน้าอกเขา ” ถ้างั้นพูดกับฉันอีกรอบ ทิวทัศน์มัลดีฟส์สวยไหม
”
“ภรรยาของผมรู้เยอะเลยทีเดียว”
ดนัยยิ้มแล้วกอดเอวของเธอ
“ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ถ้าคุณยังโหดร้ายแบบนี้ต่อไป
ก็คงจะฆ่าสามีคุณเป็นแน่ ！”
“ก็แค่ฆ่ามันทิ้งซะ
แล้วค่อยเปลี่ยนใหม่” นาโนกระชับขึ้นเล็กน้อย
ยังไม่รีบไปสมัครมาใหม่อีก ！
“ครับ ครับ ครับ ผมสมัคร”
ดนัยไม่ได้จะปิดบังอะไรเลย เธอเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นโดยไม่ตกหล่นเลยแม้แต่น้อย
แต่นาโนแทบไม่อยากจะเชื่อ
ดนัยยกมือขึ้นสาบาน “ถ้าหากว่ามีคำโกหก
โชคดีที่ผมมองการณ์ไกล จึงซ่อนหลักฐานชิ้นหนึ่งไว้ ！”
ผมจะต้องถูกฟ้าผ่าอย่างแน่นอน
เขาหยิบโทรศัพท์มือถืออกมา เปิดออก แสดงให้เห็นบทสนทนาระหว่างเขากับสายทิพย์ในวันนั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ให้รักษาระยะห่างที่เหมาะสมกับเขา นาโนปิดปากของเธอไว้ “นายคือหลิ่วเซี่ยฮุ่ยจริงเหรอ ”
ฟ้าดินเห็นได้
ฉันดีกว่าหลิ่วเซี่ยฮุยแน่นอน ！ดนัยแสดงความจงรักภักดีของตัวเอง
“ผมไร้เดียงสาจริงๆ ！”
“ฉันเชื่อ นาโนยิ้ม แล้ววางขาเรียวยาวของเธอไว้บนขาของเขา “รีบนวดเร็ว”
“เชื่อผมแบบนี้เลยเหรอ
” คำพูดของดนัยนั้นอ่อนโยน และท่าทางของเขาก็อบอุ่นเป็นอย่างมาก “ไม่กลัวว่าผมจะหลอกคุณเหรอ
”
“รู้จักกับคุณมานานขนาดนี้
แน่นอนว่าฉันเข้าใจคุณอยู่แล้ว ถ้าหากว่ามีวันหนึ่งคุณหลอกฉันจริง
ๆ ฉันรู้แน่นอน”
นาโนเลิกคิ้ว
“แววตาไม่ทรยศต่อความรู้สึกของคน
อย่างไรก็ตาม ต่อไปคุณพยายามอย่าเข้าใจสายทิพย์มากเกินไป เธอมีความคิดเกี่ยวกับคุณ
ดังนั้นคุณอย่าตกลงไปในกับดักนะ ！”
ดนัยยกมือขึ้น ” สัญญาครับ ผมก็อยากจะห่างจากเธอ”
“ดีมาก ไม่เพียงแต่ต้องห่างจากเธอ
ถ้าวันหนึ่งคุณมีความคิดแบบนั้น ดูสิว่าฉันจะตบคุณสักกี่ครั้ง ！นาโนกัดฟัน”
แต่รวมไปถึงผู้หญิงทุกคนคุณก็ต้องอยู่ห่าง
“โหดร้ายถึงเพียงนี้เชียว”
“ตบแค่ไม่กี่ครั้งก็ถือว่าดูถูกคุณแล้ว อย่าโอ้อวดเลย รีบบีบขาเร็ว ”
นาโนไม่เข้าไปพัวพันกับคำถามนี้อีกต่อไป
อันที่จริงแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องเหล่านี้
หากผู้ชายเป็นคนช่างคิดจริงๆ ผู้หญิงจะมีสัมผัสที่หกและสัญชาตญาณ และผู้หญิงมักจะอ่อนไหว
ยืนนานเกินไป ขาเล็กๆของนาโนบวมขึ้นเล็กน้อย
” พรุ่งนี้ผมจะไปพูดคุยกับคุณแม่ ขาบวมหมดแล้ว”
ดนัยเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก
“ไม่เป็นไรค่ะ บางทีฉันอาจจะเพราะเครียดเกินไป
รอให้ปรับตัวชินแล้วก็ดีเองค่ะ” นาโนพูดแบบนี้ เป็นเพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง
ยังไม่ชินกับมัน
เนื่องจากรู้ว่าเขาเจ็บปวดแทนเธอ และเป็นห่วงเธอ มีความคิดแบบนี้ก็พอแล้ว
ถ้าให้เขาไปหานีรดา จะไม่มีผลสรุปแน่นอน และความขัดแย้งก็จะยิ่งมากขึ้นไปอีก
“ไม่ต้องจริงๆหรือ ”
“ใช่ค่ะ！”
นาโนกอดแขนของเขาด้วยความเกียจคร้านอีกครั้ง
“ผมกำลังคิดว่า สายทิพย์จงใจพูดแบบนั้นกับผม
คุณว่าถ้าเธอเห็นพวกเราสามัคคีแบบนี้ เธอจะโกรธจนกะอักเลือดไหม ”
แน่นอนว่าต้องการให้ผมโกรธและหึง
ดนัยกล่าวว่าเขาไม่มีความสนใจในหัวข้อของสายทิพย์เลย และให้ความสนใจกับหัวข้ออื่นมากกว่า “คุณไม่ได้ทำกับผมมาสิบวันแล้ว”
“ไม่ทำ！”
นาโนพูดสองคำนี้ให้เขาอย่างไม่เกรงใจ
“กลางวัน ตอนอยู่ร้านอาหารแม่ของคุณกดขี่ฉันอย่างหนัก ตอนกลางคืนคุณยังอยากจะบีบคั้นฉันอีก ไม่มีทาง！”
“การทรมานของเธอจะทำให้คุณโกรธ แต่การกดขี่ข่มเหงของฉันจะทำให้คุณสบายใจ” ดนัยเหล่มองและยิ้ม วางมือบนหลังเธอ
นาโนดุว่า
“ตอนนี้ก็เช้าตรู่แล้ว ฉันเหนื่อยมาก
พรุ่งนี้ยังต้องไปร้านอาหาร เด็กดี ไปดูหนังเองเถอะ”
ดนัย：”……..”
แต่หญิงสาวไม่สนใจเขาแล้ว ลุกขึ้นยืน สาววัยแรกแย้มเดินเข้าไปในห้องน้ำ
เมื่อเห็นแบบนี้ แววตาของดนัยก็สว่างขึ้น และรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
แต่ก็ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว ประตูห้องน้ำก็ถูกนาโนปิดล็อกอย่างไร้ความปราณี
ซ่านซ่านแตะจมูกของตัวเอง ดนัยกลับมา หยิบสมุดบันทึกแล้วเปิดออก
เธอเข้าไปในผ้าห่ม ดื่มนมแล้วพูดว่า ” ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์จริงๆ”
“อืม มันก็ไม่ได้ดีเท่าคุณ ดนัยมองไปทางอื่น มันร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟ”
นาโนตบเขา แล้วเอามือมาปิดสมุดบันทุก
แล้วหาว：” ระวังหน่อย
อย่าจุดไฟให้ตัวเองสิคะ”
เมื่อเห็นแบบนี้
ดนัยโน้มตัวไปแล้วพูดว่า ” ผมมีพลังเยอะมากเลย อยากลองดูไหม
”
“ไม่เอา！”
เธอไม่มีความสนใจมากนัก และดึงมือที่ยุ่งเหยิงของเขาออกไป：”
รีบนอนเถอะ ดึกมากแล้ว！”
“คุณทนได้เหรอที่ผมเป็นแบบนี้”
“ทนไม่ได้ก็ต้องทน ฉันไม่มีแรงแล้ว หรือไม่คุณก็ไปห้องน้ำแก้ปัญหาเอง ฉันจะนอนแล้ว”
และแน่นอนว่า ใช้เวลาเพียงครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงนาโนหายใจอย่างมั่นคงออกมา
ดนัยพยายามเขย่าร่างกายของเธอเบา ๆ แต่ก็ไม่มีการตอบสนอง
เขาหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ เขาดึงผ้าห่มให้เธอแล้วพูดว่า “น้องสอง เสียใจกับคุณแล้ว”
นาโนเหนื่อยมากจริงๆ ทั้งวันยืนติดต่อกันนานขนาดนั้น เธอจะไม่เหนื่อยได้อย่างไรกันล่ะ
……
เช้าวันรุ่งขึ้น นาโนกำลังจะไปร้านอาหาร และดนัยก็ต้องการไปส่งเธอ
ร้านอาหารและบริษัททั้งสองอยู่ตรงข้ามกัน ถ้าหากอ้อมไปมาแบบนี้ จะต้องไปบริษัทสายอย่างแน่นอน
นาโนบอกว่าช่างเถอะ เธอเองก็ขับรถเป็น ไม่ต้องอ้อมไปมาแบบนี้
“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าถ้าสายทิพย์รู้ว่าพวกเราสามัคคีแบบนี้อาจจะกระอักเลือดได้เลย คุณว่าถ้าเธอเห็นผมส่งคุณไปทำงานอย่างใกล้ชิดแบบนี้ เธอจะมีท่าทางอย่างไร ”
นาโนถอนหายใจ ”
คุณนี่โหดร้ายเสียจริง
อย่างไรเสียก็คืออดีตแฟนสาวของคุณ มันก็แย่พอแล้ว”
ดนัยยิ้ม “ที่ผมทำก็ไม่ใช่เพราะว่าอยากให้คุณสบายใจขึ้นหน่อยหรือไง”
ผลสรุป ในที่สุดดนัยก็ไปส่งเธอที่ร้านอาหาร และบังเอิญชนกับสายทิพย์ที่ลงมาจากแท็กซี่พอดี
ดนัยลูบผมของเธอเบา ๆ
เพื่อให้สายทิพย์ได้ยิน “ตอนเย็นผมจะมารับคุณกลับอพาร์ตเมนต์ คุณบอกว่าอยากทานอาหารฝรั่งไม่ใช่เหรอ ผมจะพาคุณไป”
ด้วยท่าทางที่อ่อนโยน เสียงของเขาอ่อนโยน ไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป
นาโนยักไหล่ของตัวเอง แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่มีความคิดเห็น
อย่างไรก็ตามดนัยไม่ชอบความจริงใจของเธอ เขาโน้มตัวไป ประกบริมฝีปากแดงของเธอโดยตรง
ต่อหน้าผู้คนที่เดินไปเดินมาบนถนน จูบกันอย่างร้อนแรง
และค่อยๆ พัฒนาไปเป็นการแลกลิ้น
แค่จูบที่บริสุทธิ์เท่านั้นยังไม่เพียงพอ
ตอนจบ
เป็นนาโนที่ผลักเขาออก “รีบไปบริษัทเถอะค่ะ สายจะสองชั่วโมงแล้ว
！”
ดนัยพยักหน้า ราวกับว่าคิดอะไรอยู่
หลังจากนั้นเขาก็จงใจถอดนาฬิกาข้อมือออก และโยนลงบนถังขยะข้างๆอย่างไม่ลังเล
เขาเหลือบมองไปที่สายทิพย์ที่จ้องมองมาโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
นาฬิกายังดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ โยนทิ้งทำไม ทันใดนั้นนาโนมองการกระทำของเขา
สกปรก เลอะเทอะไปด้วยสิ่งที่ไม่ต้องการ
ไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้อีกแล้ว ตอนเย็นไปร้านค้าเป็นเพื่อนผมเลือกเรือนใหม่นะครับ
เขาจูบบนหน้าผากของเธอ จากนั้นก็ขึ้นรถ
สกปรก เลอะเทอะไปด้วยสิ่งที่ไม่ต้องการ หน้าอกของสายทิพย์ขึ้นลงด้วยความโกรธ เธอเป็นไวรัสเหรอ