ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 677 คุณไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉัน

บทที่ 677 คุณไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉัน
หลังจากที่รถจอดอยู่ในที่จอดรถ นาโนก็จับแขนของดนัยอย่างใกล้ชิด
ทั้งสองไปที่แผนกสตรีซึ่งมีชุดใหม่
นาโนเลือกทีละตัว
ดนัยมีความอดทนมากเช่นกัน เขานั่งบนโซฟา ถือแก้วน้ำและจิบเบาๆ
อันที่จริงนาโนไม่ได้ซื้อของมาเป็นเวลานานแล้ว
ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าตั้งแต่ฉันเริ่มยุ่งที่ร้านอาหาร
นาโนมีรูปร่างที่ดี และเธอก็ดูดีและสวยงามไม่ว่าเธอจะใส่ชุดอะไร
ดนัยพยักหน้า หัวเราะเบาๆ และเซ็นชื่อของเขาในรายการที่พนักงานมอบให้
หลังจากนั้นเธอก็ไปที่ชั้นผลิตภัณฑ์ดูแลผิว ซื้อน้ำหอม และผลิตภัณฑ์ดูแลผิว
สายทิพย์ช็อปปิ้งอยู่เช่นกัน เมื่อเธอเห็นดนัยและ
นาโนโดยบังเอิญ
ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ และคิ้วของเธอก็ขมวด
เมื่อคิดถึงวันหยุดพักผ่อนในมัลดีฟส์ การตบตี และคำสบถ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจ
นาโนได้รับอะไรมากมาย เธอซื้อน้ำหอมและผลิตภัณฑ์ดูแลผิว เธอจำได้ว่านาฬิกาของดนัยไม่ได้เปลี่ยนมาเป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นเธอจึงไปซื้อนาฬิกา
ช่วงบ่ายยังอีกยาวไกล และเมื่อเร็วๆนี้ นาโนก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเลยต้องการไปที่สนามเด็กเล่นเพื่อระบายอากาศ
ดนัยไม่มีความคิดเห็นเลย
เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ดี “วันนี้ผมเป็นของคุณแล้ว คุณสามารถทำอะไรก็ได้
ไม่มีปัญหา”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ นาโนก็หัวเราะเบาๆ และจูบใบหน้าของดนัยอย่างแผ่วเบา
ดวงตาของเธอเป็นประกาย ทำให้ชายหนุ่มตัวเกร็ง ตัวสั่นและตื่นเต้นมากขึ้น
……
สายทิพย์กลับไปที่ร้านอาหาร เธอไปที่ห้องครัวด้านหลัง ก่อนจะเห็นนีรดานั่งอยู่บนรถเข็นและคนส่วนผสมอยู่
“คุณป้า คุณทอดส่วนผสมทำไม”
“นาโนบอกว่าเธอรู้สึกไม่สบาย และไม่มีเรี่ยวแรง ดังนั้นเธอจึงไม่มาในวันนี้”
นีรดารู้สึกเหนื่อย แขนของเธอใช้พลังมาก
“ไม่สบาย ไม่มีแรงหรอ แต่ฉันเพิ่งเห็นเธอไปซื้อของในห้างกับดนัยนะคะ”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ การกระทำของนีรดาก็หยุดลง
และพักผ่อนเป็นเวลาหนึ่งวัน เธอดูผิดหรือเปล่า”
“ห้างสรรพสินค้าหรอ เธอบอกฉันว่าเธอต้องการนอนบนเตียง
“ไม่นะคะ
ฉันมองเห็นชัดเจน และเธอก็ซื้อเสื้อผ้าและเครื่องสำอางมาเยอะด้วย
บังเอิญว่าฉันไปซื้อของ ก็เลยเห็น”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้นีรดาก็โกรธ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วกดโทรหานาโน “เธออยู่ที่ไหนตอนนี้”
ในเวลานี้นาโนและดนัยมาถึงทางเข้าสวนสนุกแล้ว เธอรับโทรศัพท์ และพูดว่า “พักผ่อนที่บ้านค่ะ”
นีรดากัดฟัน ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอวางสายแล้วขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ
ดนัยซื้อโค้กอยู่ “ใคร”
“แม่” นาโนชี้ไปที่จักรยานน้ำที่อยู่ไม่ไกลและพูดว่า “ไปกันเถอะ!”
นีรดาวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว หน้าอกของเธอยกขึ้นลงเล็กน้อย สายทิพย์ไม่ได้โกหก นาโนกำลังโกหกเธอ!
“คุณป้า ถ้าขาคุณไม่สะดวกก็ไปพักเถอะ
ยังไงก็ตาม
ส่วนผสมพร้อมแล้ว เดี๋ยวฉันกวนให้”
นีรดารู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไร และปล่อยให้เธอทำ
ในตอนบ่าย เธอโทรหาดนัย
และบอกว่าไม่ได้เจอกันนาน คิดถึง
ดังนั้นเธอจึงอยากให้เขากลับไปบ้าน
ดนัยตอบกลับและบอกว่าเขารู้แล้ว
สวนสนุกไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ มีเก้าอี้ลอยฟ้าทั่วไป
ว่ายน้ำได้สักพัก ที่เหลือก็เล่นไม่ได้
เวลาไม่พอ
หลังจากเตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว นีรดาและสายทิพย์ก็นั่งลง ก่อนดนัยกับนาโนจะเดินเข้ามา
“อาหารเย็นวันนี้เยอะมาก ทแต่ำอาหารที่ผมชอบกิน” ดนัยนั่งลงและเปิดเก้าอี้ให้นาโน
หลังจากเล่นทั้งวัน นาโนก็ไม่มีเวลากินข้าวนอกบ้าน ตอนนี้เธอหิวมาก และตะเกียบในมือของเธอก็ขยับไม่หยุด
นีรดาเติมโจ๊กเบาๆ และกินมัน แต่ดวงตาของเธอจ้องไปที่นาโนเป็นครั้งคราว
บางทีอาจเป็นเพราะเธอหิวมาก นาโนรู้สึกว่าพ่อครัวทำอาหารอร่อยมาก โดยเฉพาะถั่วแห้งและเต้าหู้
“ไม่ค่อยสบาย แต่กินได้เยอะมาก” ทันใดนั้นนีรดาก็พูดขึ้น
นาโนถือตะเกียบในมือแล้วเช็ดที่มุมปาก
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ในสิ่งที่เธอพูด ดนัยจึงเปิดปากพูดเพื่อทำให้สิ่งต่างๆราบรื่นขึ้น “กินได้ก็ดี อยากอาหารก็ดี
กินเถอะ”
นีรดาไม่ได้พูดอะไร เธอกำลังกินโจ๊กช้าๆด้วยช้อนในมือ
เธอกินน้อยมาก
และหลังจากหมดชามหนึ่ง เธอหยุดกิน
“วันนี้พักอยู่ในอพาร์ตเมนต์หรือไปห้างสรรพสินค้าตอนที่ไม่สบาย” เธอถาม
เธอไม่แปลกใจเลยที่เธอพูดแบบนั้น นาโนรู้สึกถึงบรรยากาศแล้ว เธอพูดว่า “ห้างสรรพสินค้า”
“นี่เธอโกหกฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”
นีรดาตีขาของเธอเบา ๆ
“เธอรู้ไหมว่าวัตถุดิบในร้านอาหารรั่วไหลไม่ได้ และฉันก็ปล่อยให้คนอื่นเข้าไปในร้านไม่ได้ แต่เธอก็ยังโกหกฉันและให้ฉันนั่งรถเข็นทั้งวันด้วย ไม่คิดว่ามันมากไปหรอ”
“ที่จริง
นี่เป็นความผิดของหนู หนูขอโทษ”
นาโน พูดขอโทษอย่างจริงใจ
“นี่เป็นท่าทางของเธอหรอ” นีรดาไม่พอใจ
ดนัยยกมือขึ้น “เรื่องนี้เป็นความคิดของผม ผมหวังว่าแม่จะแสดงความเมตตาบ้าง!”
“เขาเป็นผู้ชาย
สิ่งที่เธอควรทำคือแก้ไขเขา อย่าทำตามเขาเพื่อทำผิดพลาด พฤติกรรมของเธอวันนี้ไร้การศึกษาและหยาบคายมาก!”
เธอเป็นผู้หญิง เขาทำอะไรผิดหรือเสนออะไรผิดๆกับเธอ
นีรดาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับดนัย แต่เธอยังคงมุ่งเป้าไปที่นาโน
นาโนไม่ชอบฟังคำพูดเหล่านี้ “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับมารยาท เป็นเรื่องธรรมดามาก ไม่จำเป็นต้องยุ่งขนาดนั้นแม่”
“เป็นเรื่องปกติหรอ ฉันนั่งรถเข็น แกไม่กลัวฉันจะตกจากรถเข็นเหรอ”
“ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ฉันลืมตาขึ้นในตอนเช้าแล้วมาที่ร้านอาหาร ทำงานตลอดทั้งวันจนถึงสี่ทุ่ม
ไม่มีวันหยุดใดๆ ฉันอยู่ในร้านอาหารมาแล้ว 18
วัน แล้วก็ไม่มีวันหยุด ฉันเหนื่อยมาก อยากพักผ่อน”
“และฉันต้องรักษาความสัมพันธ์ระหว่างสามีและภรรยาไว้ ดนัยกับฉันไม่ได้ไปซื้อของด้วยกันมานานแล้ว และเราเพิ่งเอาเวลาไปซื้อของมา”
นาโนพูดเช่นนั้น