ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 670 ไม่มีหลักฐานก็อย่าพูด

บทที่ 670 ไม่มีหลักฐานก็อย่าพูด
รอจนถึงคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ร่างกายสูงใหญ่ของดนัยนั่งเอนพิงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า
นาโนดึงกระดาษทิชชูสองแผ่นส่งให้เขา ให้เขาเช็ดออกหน่อย
แต่ใครจะรู้ ดนัยจะเอากระดาษทิชชูทิ้งไว้ด้านข้าง
มีอารมณ์นักเลงอยู่บ้าง
“ตำแหน่งนี้ค่อนข้างซ่อนเร้น ลุกขึ้นยืนแล้ว ใครจะมองเห็นถึงตรงนี้？”
นาโนรู้สึกว่าคนคนนี้เริ่มน่าขายหน้ามากขึ้นจริง ๆ ！
ไม่ต่อปากต่อคำกับเขาล่ะ เธอเปิดประตูแล้วรีบลงจากรถ
พวกแขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว ห้องรับแขกก็ไม่เห็นเงาของนีรดาและสายทิพย์
เธอคิดว่าไม่พบหน้าทั้งสองคนคือดีที่สุด
หยิบได้ของที่ตัวเองต้องการ รีบออกจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่มองเห็นสิ่งที่ไม่สบอารมณ์จะได้ไม่หงุดหงิด ลดการหาสิ่งไม่สบายใจให้ตัวเอง
แค่คิดเท้าของเธอก็ไม่หยุดที่จะก้าวไวไวหน่อย เธอตั้งอกตั้งใจเพียงระมัดระวังถือโอกาสเอาตัวหลุดรอดออกจากภาวะที่ลำบาก เลยไม่ได้ระมัดระวังโตโต้ที่วิ่งอุตลุดออกมาจากหัวมุมชั้นสอง
คนหนึ่งที่วิ่งอย่างรวดเร็ว รวมถึงเท้าที่ลื่น เลยรับไว้ไม่อยู่！
เนื่องจากการพุ่งไปตรง
ๆ คนหนึ่งเลยไม่ได้ระมัดระวังตรงหน้า ผลก็คือชนกันเต็ม
ๆ อีกครั้ง
ถึงอย่างไรโตโต้ยังเล็กมาก โดนชนแบบนี้
ทั้งร่างก็ตกลงมาห้าขั้นบันได ข้อศอกกระแทกถูกบันได
เจ็บจนไม่สามารถขยับได้
การตอบสนองของผู้ใหญ่ค่อนข้างไว นาโนรีบก้าวเดินอย่างมั่นคงทันที มือจับอยู่บนราวด้านข้าง ร่างกายจับไว้แน่น
วินาทีต่อมา เสียงร้องของโตโต้ก็กระจายไปทุก ๆ มุมของคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา
นีรดาและสายทิพย์ที่อยู่ในห้องก็วิ่งออกมา โตโต้ร้องไห้ทั่วหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา “เจ็บ……คุณแม่เจ็บ……”
ระยะห่างจากโตโต้ที่สุดเป็นนาโน เธอยื่นมือไปอยากจะช่วยประคองโตโต้
แต่ใครจะรู้ โตโต้หลีกหนีมือของเธอ ทั้งกลัวทั้งรังเกียจ “คนเลว！คุณน้าเป็นคนเลว！”
อารมณร้อนในหน้าอกนั้นของนาโนจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
สายทิพย์รีบผ่านเธอไป ขึ้นไปลงมือกอดโตโต้ไว้ในอ้อมอก
โตโต้ร้องไห้อย่างขมขื่น ร้องอย่างเจ็บปวด น้ำตาไหลพรั่งพรู
นีรดาให้คนรับใช้ไปเรียกหมอ ต่อมาสีหน้าเด็ดขาดก็มองไปทางนาโน “เธอมานี่！”
นาโนขยับหัวคิ้ว เดินตามไป
ที่ห้องรับแขก น้ำเสียงเฉียบขาดของนีรดาพูด “เธอทำอะไรโตโต้อีกแล้ว？”
“คุณแม่
อะไรที่เรียกว่าหนูทำอะไรเขา？หนูแค่เพียงขึ้นบันไดเท่านั้น ใครจะคิดว่าเขาจะหล่นลงมาแบบนั้น！”
นาโนรู้สึกไม่พอใจ ไม่อาจยับยั้ง
“เธอคิดว่าข้ออ้างแบบนี้ฉันจะเชื่อ？ตอนเย็นที่ห้องรับแขก
เธอบอกสิเด็กเล็กขนาดนี้เธอยังทำแบบนี้ได้ยังไง？”
เพราะเธอหลังมือโตโต้เลยถูกน้ำร้อนลวกจนแดงพอง นี่ยังไม่หาย เพราะเธอทำให้กระดูกแขนร้าวอีก
นาโนขมวดคิ้ว “ทั้งหมดนี้เกี่ยวอะไรกับหนู？”
“ยังเถียงข้าง
ๆ คู ๆ！” นีราดาโกรธ
“ครั้งแรกเป็นอุบัติเหตุ หรือว่าครั้งที่สองก็ยังเป็นอุบัติเหตุ？”
“งั้นคุณคิดว่าไม่ใช่อุบัติเหตุแล้วคืออะไรอีก？หรือว่าหนูเบื่อเลยกลับมาหาเรื่องแกล้งเด็กคนหนึ่งโดยเฉพาะ ออกมาวางแผนทำร้ายเขา？จิตใจของหนูคงไม่ปกติอีกสิ！”
“ใครจะรู้ว่าเธอคิดยังไง แต่อุบัติเหตุของเธอก็อาจจะเยอะไปหน่อย” ในระหว่างที่พูด นีรดาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาดนัย
“แกอยู่ที่ไหน？อยู่ด้านนอกคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา？งั้นก็ดีแกเข้ามาหน่อย ตอนนี้แม่มีเรื่องหนึ่งอยากจะพูดเจรจารายละเอียดกับแก！”
นาโนยังยืนอยู่ที่เดิม ฟังนีรดาพูดสายกับดนัยเงียบเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกไป
ในห้องรับแขก เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของเด็ก
โตโต้กอดแขนที่กระดูกข้อต่อหลุดไว้ ร้องจนแทบใจจะขาด ไม่สามารถหายใจได้
น้ำเสียงอ่อนโยนของสายทิพย์ ปลอบโยนอย่างเจ็บปวดใจไม่หยุดหย่อน คุณหมอก็เดินเข้ามา
เดินตามหมอมาด้านหลังก็คือดนัย
ตรงข้อพับของเขายังพาดชุดสูทไว่ หน้าตาอ่อนโยนค่อยค่อยขมวดคิ้ว
เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว？
เห็นเขาเดินเข้ามา นีรดาก็มีคนให้ร้องเรียนได้แล้ว “ดูสิ โตโต้ร้องไห้จนเป็นแบบนี้แล้ว！”
“โตโต้เป็นอะไร？”
สายตาดนัยกวาดไปมองน้ำตาบนหน้าของเด็กน้อยแล้วถาม
“แกดูแขนของโตโต้ กระดูกข้อต่อหลุดแล้ว
อีกนิดก็คงกระดูกหัก
”น้ำเสียงของนีรดาฉุนเฉียว อีกทั้งท่าทีก็ไม่อ่อนโยนนุ่มนวล
“กระดูกแขนหลุดให้หมอมาจัดการก็ได้แล้ว คุณแม่ทำไมต้องโมโหขนาดนี้？”
ได้ยินคำพูดสายตาเข้มงวดของนีรดาก็ไปที่ตัวนาโน “แกถามเธอเอง”
ดนัยมองไปทางนาโนอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาเรียวยาวค่อยค่อยหรี่ลง เงยคางขึ้นปนไปด้วยความสงสัย แล้วรอเธอเปิดปาก
“ความจริงแล้วเรื่องราวง่ายมาก ฉันรีบไปเอาของด้านบน
แล้วก็ชนเข้าด้วยกัน ต่อมา……”
ดังนั้นฝีเท้าเลยเร่งรีบรวดเร็ว และก็ไม่ได้สนใจตรงหน้า ใครจะรู้ว่าตรงมุมโค้งของบันได จะมีเขาพุ่งออกมากะทันหัน
พูดถึงตรงนี้ นาโนก็ไม่ได้พูดต่อไปอีก ต่อมาเรื่องที่เกิดขึ้นก็จัดวางไว้ต่อหน้าผู้คน แน่นอนว่าไม่มีความจำเป็นต้องพูดต่อไปอีก
“อุบัติเหตุ？” หางตาของดนัยเลิกขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายเลยพูดสรุปด้วยภาษากระชับรัดกุม
“ใช่” นาโนพยักหน้า
“เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ”
“ตอนกลางวันสาดน้ำร้อนถูกตัวโตโต้ก็พูดว่าเป็นอุบัติเหตุ ตอนกลางคืนทำให้เด็กน้อยกระดูกแขนหลุด ยังเป็นอุบัติเหตุ
ตกลงเป็นอุบัติจริง ๆ หรือว่า อุบัติเหตุปลอมๆกันแน่？”
นีรดากลับไม่เชื่อ เลยซักถามด้วยน้ำเสียงตำหนิเช่นนี้
ดนัยเดินเข้าไป ริมฝีปากบางยังมีรอยยิ้มหยัก
“ช่วงนี้นาโนเป็นปีที่โชคร้าย ดวงไม่ค่อยดี เรียกได้ว่าจิตใจอ่อนแอ
ปีแล้ว หรือว่าจะยังตั้งใจไปทำร้ายโตโต้ได้อีก？จะพูดอีกก็คือไม่มีเหตุผลแบบนั้นเลยไม่ใช่เหรอครับ？”
เรื่องพวกนี้ไม่ได้เจตนาสร้างขึ้นมาจริง ๆ เธอใกล้จะอายุ 30
“ไม่มี
ฉันรู้ว่าไม่จำเป็น เธอจนถึงวันนี้ไม่สามารถมีลูกได้สักคน วันนี้ฉันรับโตโต้เป็นหลาน
ในใจของเธอมีความรู้สึกเครียดแน่นอน กลัวว่าโตโต้จะแย่งชิงสมบัติของตระกูล”
นาโนยืนอยู่ไม่ขยับ แต่ริมฝีปากแดงสวยงามกลับห้ามไม่ได้ที่จะเม้มขึ้น หน้าผากกระตุก
เธออยากพูดกับนีรดาสักประโยค
ท่านคิดมากเกินไปแล้ว กับทรัพย์สมบัติเหล่านั้น ไม่ได้สนใจเลยจริง ๆ
เมื่อได้ยิน ดนัยก็ยกนิ้วมือขึ้นมานวดบีบระหว่างคิ้วเบาเบา
“คุณแม่คิดมากไปแล้ว แต่ไหนแต่ไรเธอก็ไม่ได้คิดถึงด้านนี้เลย เรื่องเหล่านั้นของโตโต้เป็นเพียงอุบัติเหตุจริง
ๆ”
สายตามองรอบ ๆ นีรดาให้ดนัยเดินไปข้างบนกับเธอ
ไม่ต้องคิดในใจนาโนก็พอรู้ นีรดาจะต้องพูดคำให้ร้ายเธอให้ดนัยฟังแน่นอน
แขนของโตโต้ถูกคุณหมอต่อกลับไปแล้ว ในที่สุดก็หยุดเสียงร้องไห้แล้ว
สายตาสายทิพย์มองไปที่ตัวของนาโน
“ฉันรู้ว่าบางทีเธออาจจะไม่พอใจโตโต้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเล็กมาก หวังว่าเธอจะไม่ทำเรื่องทำให้โตโต้บาดเจ็บอีก”
ริมฝีปากโค้งแดงของนาโนยิ้มอย่างงดงามและหยาดเยิ้ม ปลายนิ้วเรียวเล็กขาวผ่องของเธอโค้งงอชี้กลับมาที่ตัวเอง สายตาจ้องเขม็งไปที่สายทิพย์
“หนังสือคำพูดที่ดี
ทุกเรื่องย่อมต้องให้ความสำคัญกับหลักฐานสองคำนี้ หากไม่มีหลักฐานต่อให้พูดก็ล้วนเป็นคำพูดที่เลื่อนลอย พูดไร้สาระ คำพูดเหลวไหล！รอจนเธอมีหลักฐานแน่นอนว่าฉันทำร้ายเขาเมื่อไหร่
ค่อยใช้น้ำเสียงแบบวันนี้มาพูดสอนฉันอีกครั้ง！”
“ถ้าไม่อย่างนั้น หุบปากของเธอไปดีที่สุด！ฉันนาโนจุดนั้นล้วนดีก็มีอารมณ์ไม่ค่อยดีบ้าง อีกทั้งฉันคนนี้ไม่ใช่คนดี”
“ในเมื่อระหว่างพวกเราล้วนรู้สึกไม่ดีกันทั้งสองฝ่าย งั้นจะให้พูดคุยกันก็พอแค่นี้
คำพูดเหล่านี้ทำให้สายทิพย์อึดอัด
ในใจของหล่อนไม่สบายใจมาก แต่ในเวลานี้จะให้พูดอะไรได้？
“ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็อยากจะพูดว่าเขายังเล็ก หากทำเรื่องเหล่านั้นเธอไม่กลัวฟ้าผ่ากรรมตามสนองแล้วละก็ ก็ลงมือทำได้เต็มที่เลย！”
นาโนยังคงยิ้มอยู่ อีกทั้งรอยยิ้มมุมปากยิ่งยิ้มยิ่งงดงาม
ก็เพียงแค่ให้เธอพูดตามสบาย แล้วควานหาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโดยไม่บอกกล่าว และใส่หูฟังไว้บนหู คางก็ขยับเบา ๆตามจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่
“เธอ——”
เห็นอย่างนั้น สายทิพย์เรียกได้ว่าโมโหจนร้อนรุ่ม
นาโนเดินรอบโซฟา แล้วไปนั่งอีกด้านหนึ่ง โดยนั่งไขว่ห้าง รอดนัยลงมา