ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 667 รอประเดี๋ยวเดียวค่อยไปสิ

บทที่ 667 รอประเดี๋ยวเดียวค่อยไปสิ
กุญแจของนาโนควงหมุนอยู่บนนิ้วมือไม่หยุด เท้าที่เหยียบอยู่บนรองเท้าส้นสูงมุงเดินออกไปจากร้านอาหาร
นาโนเพิ่งจะถึงด้านนอกคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ดนัยก็ขับรถมาพอดิบพอดี สองคนพบกันโดยบังเอิญ
“ควบคุมเวลาได้ดีมาก” นาโนพูด
ดนัยยิ้มบางเบาแล้วทิ้งประโยคที่เหมือนกัน
คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภานับว่าคึกคักมาก ด้านนอกจอดรถหรูหราไว้เต็ม ล้วนเป็นชนิดที่มีชื่อเสียงโดดเด่นพวกนั้น
ตระกูลเตชะโสภาที่มีที่จอดรถใหญ่โตถูกยึดครองไปเต็มพื้นที่ มองท่าทางนี้ เกรงแค่ว่าเมืองsคนที่มีชื่อเสียงบรามีล้วนถูกเชิญมาทั้งสิ้น
เพื่อหลานบุญธรรมของเธอ นีรดาก็ค่อนข้างสู้กลับเต็มที่เลย！
นาโนกำลังยิ้มเย็น
หนึ่งในจำนวนนั้น เธอเห็นรถของหัสดิน ดูท่าคนที่คุ้นเคยกันก็มาไม่น้อยเลย
เป็นดังที่ได้คาดเอาไว้ หลังจากเดินเข้าไป
คนที่มาล้วนใส่เสื้อผ้าสวยหรูดูแพง และสง่าผ่าเผย
ห้องรับแรกของคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาเป็นภาพของการชนแก้วดื่มเหล้าแสดงความยินดีกัน
หัสดินดื่มเหล้าอยู่ เห็นทั้งสองเข้ามา เลยยกแก้วเหล้าทักทาย
นาโนเดินเข้าไป “คุณก็มาด้วยเหรอ？”
“ก็เป็นแม่สามีคุณเชิญมานะสิ
เดิมทียังเชิญคุณชายออกัส แต่คุณครูเชอร์รีนไม่ยอมให้มา ยังพูดอีกว่าสถานที่ที่บรรยากาศสังคมอึมครึมเต็มไปด้วยพิษร้ายแบบนี้เหมาะกับผมที่จะมา คุณมาตัดสินเลย
คำพูดนี้ของเธอคือกำลังด่าผมใช่ไหม？”
หัสดินรู้สึกว่าคำพูดของคุณครูเชอร์รีนทะแม่ง ๆ
ไม่เสียที่เป็นเพื่อนรักของเธอ
กับในใจของเธอช่างเหมือนกัน เธอแย้มยิ้มแล้วพูด “คำพูดนี้หากไม่ด่าคุณ
หรือคุณคิดว่ากำลังชมคุณอยู่ล่ะ？”
หัสดินขมวดคิ้ว
“สุภาพบุรุษไม่ต่อสู้กับผู้หญิง ผมไปหาที่สงบ ๆ
ดื่มเหล้าสักแก้ว”
“ใช่แล้ว ยู่ยี่ฝากผมบอกคุณ
ของขวัญของเด็กน้อยคุณไม่ต้องส่งไปให้ทุกเดือนหรอก
คฤหาสน์ตระกูลหฤทัยไพรุณมีเยอะมากแล้วจนเด็กไม่ทันแล้ว ทุกวันเล่นไม่ซ้ำกันเลยล่ะ”
ค่อนข้างประหลาดใจ แผ่นหลังของหัสดินตึงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็แข็งขึ้นอีก
ริมฝีปากบางค่อย
ๆ ขมุบขมิบ สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่หันหลังให้เธอ
ยกส่ายแก้วที่อยู่ในมือ
นาโนเดินผ่านผู้คนขึ้นไปข้างบน ในห้องของเธอมีชุดราตรีสวยงามมากมาย
เธอเลือกชุดเดรสพู่ระย้าสีน้ำเงินเข้มชุดหนึ่ง
อยู่ในพื้นที่อ่อนไหว ทุกทุกที่เต็มไปด้วยประเพณี
แล้วค่อยแต่งหน้า เลือกรองเท้าที่เหมาะสมเข้ากันชุดราตรี เครื่องประดับทุกชิ้นบนร่างกายเธอล้วนเลือกอย่างพิถีพิถัน จำเป็นต้องละเอียดและงดงาม
ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เธอก็รื้อกระเป๋าเดินทางออกมา ของที่นำไปทั้งเสื้อผ้า รองเท้า และโน้ตบุ๊คทั้งหมดถูกเก็บเข้าไป
อีกทั้งของดนัยเองก็รวมไปด้วย
ในเวลานี้ห้องรับแขกกำลังแสดงถึงสิ่งสวยมากที่สุด
ภายใต้การจับจ้องของผู้คน สายทิพย์ที่สวมใส่เสื้อผ้าชุดที่สวยหรูพาโตโต้ที่สวมใส่ชุดสูทเด็กสีขาวเดินลงมา
“เด็กชายคนนี้โดดเด่นงดงามจริง ๆ
เธอมองใบหน้ารูปไข่นั่นสิ ขาวสะอาดสะอ้านแถมยังสีแดงระเรื่อ！”
“เป็นเด็กผู้ชายที่น่ารักมาก ดึงดูดคนให้ชื่นชอบ มิน่าล่ะคุณหญิงรุจาเลยชื่นชอบมาก”
“……”
ด้านล่างพูดชมเชยเกี่ยวกับโตโต้กันคึกคักไม่ขาด นีรดาได้ยินก็ปลื้มใจมาก อารมณ์ก็ค่อนข้างดีมาก
ถึงอย่างไรใคร ๆ ต่างก็ชอบฟังคำพูดเยินยอ！
แต่ว่า ในเวลานี้ในใจผู้คนก็มีความจริงบางอย่างคร่าว ๆ
ตระกูลเตชะโสภาก็มีลูกชาย ปัจจุบันก็แต่งภรรยาแล้ว ทำไมคุณหญิงรุจายังต้องรับหลานบุญธรรมอีก？
หรือว่าคุณนายน้อยของตระกูลเตชะโสภามีลูกไม่ได้？
คิดไปแล้วก็เป็นแบบนี้ ความคิดเช่นนี้ในใจของแขกเหรื่อทั้งหมดก็ยิ่งชัดเจน
ในขณะนั้น มีเสียงรองเท้าส้นสูงที่เหยียบบนพื้นดังมา แล้วก็ลากกระเป๋าเดินทาง นาโนที่สวยงามฉูดฉาดผิดปกติปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน
ความสวยงามสูงศักดิ์ของเธอดุจเทพธิดากรีซ การแต่งตัวในคืนนี้คล้ายกับออดรีย์
เฮปเบิร์น สุภาพเยือกเย็น
สวยและล้ำค่า บุคลิกดีเลิศ
มองกลับมาที่สายทิพย์ เธอใส่ชุดเดรสกระโปรงฟูฟ่อง กลับดูเชยและอ่อนหัดอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม สายตาของผู้คนกลับมองไปที่กระเป๋าเดินทางในมือของเธอ แน่นอนว่ายังมีนีราดา “เธอลากกระเป๋าทำไม？”
“แน่นอนว่าจะย้ายออกไปที่อื่น” ต่อหน้าคนทั้งหมด นาโนตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ แถมยังไร้กังวล
ดนัยก็เดินผ่านผู้คนเข้ามาในตอนนั้น รับกระเป๋าเดินทางอีกใบในมือของเธอ “ใช่ครับ เมื่อวานคุณแม่เห็นด้วยแล้วนิใช่ไหมครับ？”
นีรดากัดฟันแน่น อารมณ์ไม่ดี ต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งหมด นาโนจงใจฟาดฝ่ามือใส่เธอ！
ตั้งใจเลือกที่จะถือกระเป๋าเดินทางในเวลาแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะบอกทุกคนว่าเธอและดนัยคัดค้านที่หล่อนรับหลานบุญธรรม
แต่ว่าต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ อารมณ์โกรธในใจของนีรดาเหล่านั้นก็ไม่อาจแสดงออกได้
ดังนั้นเลยพูดเสียงแข็งออกไป “รอจนเสร็จงานเลี้ยงแล้วค่อยไป”
“ไม่เป็นไรค่ะ ระยะทางจากที่นี่ค่อนข้างไกล
พวกเรายังมีเรื่องบางอย่างต้องทำ ต้องขอตัวไปก่อนนะคะ”
แม้แต่บันไดนาโนไม่ให้เธอลง
นีรดายังคงอดกลั้น
เดินไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นอารมณ์ดีแล้วไปจับแขนของดนัยและนาโน “คนเยอะ ๆ สนุกคึกคัก
มาเถอะ รอประเดี๋ยวเดียวค่อยไปสิ”
ดนัยมองไปทางแม่ของตัวเอง สุดท้ายใจไม่แข็งพอที่จะให้เธอลำบากใจ แล้วมองไปทางนาโน
นาโนขมวดคิ้ว มองเห็นสายตาแบบนั้นของเขา ประนีประนอม โอเค
ริมฝีปากมากโค้งงอเล็กน้อยของดนัย มือใหญ่ข้ามนีรดาไปที่เอวเล็กของนาโน
ถึงอย่างไรก็ตามจะมองด้านหน้าตรง ๆ หรือมองจากด้านข้าง คล้ายกับโอบภรรยากับแม่ไว้ในอก
ผู้ต่างชื่นชม ความสัมพันธ์ครอบครัวของทั้งสามคนดีมากจริง ๆ
ชัดเจนว่าจะแนะนำโตโต้ให้ผู้คนรู้จักดังนั้นเลยจัดงานเลี้ยงขึ้นมา สถานการณ์ทั้งหมดถูกนาโนแย่งเอาความสนใจไปหมด
สายทิพย์ยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ปลายนิ้วเรียวยาวจิกลงบนเนื้อกลางฝ่ามือ
แต่เธอกลับลืมไปว่าตัวเองยังกุมมือของโตโต้ไว้ ดังนั้นจิกลงไปแบบนี้ รู้สึกเจ็บปวดกลับเป็นโตโต้
ถึงแม้โตโต้จะยังเล็ก แต่สามารถสังเกตสีหน้าและคำพูดของผู้อื่นได้ จ้องมองมารดา
ค่อย ๆ สั่นมือของเธอเบา ๆ
“คุณแม่เป็นอะไรเหรอครับ？”
ความรู้สึกนึกคิดของสายทิพย์ยังหลั่งไหลล่องลอยมา คิดถึงอะไร
เธอก้มตัวแนบที่ข้างหูโตโต้ พูดกระซิบเบา
ๆ ไม่กี่ประโยค
พยักหน้า โตโต้แสดงออกว่าตัวเองเข้าใจแล้ว……
ทุกคนต่างอยู่รอบ ๆ ทั้งสามคน คล้ายกับลืมโตโต้และสายทิพย์ไปแล้ว
ถึงอย่างไรนาโนก็เป็นภรรยาหลวง ความสำคัญย่อมมากกว่าเป็นธรรมดา！
สำหรับขั้นตอนของงานเลี้ยงส่วนตัว แต่ไหนแต่ไรมานาโนก็มีเพียงคนเดียว
ทันใดนั้นคนตรงนั้นทั้งหมดก็อยากจะทักทายเธอ
แต่ดนัยกลับไม่มีความคิดนั้น เลยไปหาหัสดิน
นั่งกับเขาอยู่มุมหนึ่งด้วยกัน ดื่มเหล้าไป
พูดคุยไป
ถึงแม้ภายในใจจะกลัดกลุ้มเรื่องที่นีรดารับเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นหลานบุญธรรม แต่ตอนนี้แย่งชิงความสนใจได้สำเร็จ ก็ทำให้ความกลัดกลุ้มในใจของเธออย่างน้อยก็ลดลงบ้าง
เธอที่กำลังทักทายพูดคุยอยู่กับผู้จัดการใหญ่ ค่อนข้างคอแห้ง เลยเดินไปเติมน้ำร้อน
ในงานเลี้ยงมีเหล้าเยอะมาก
แต่นาโนกลับตั้งใจเลิกเหล้า เลิกกาแฟ และยังเลิกเล่นเน็ต
เลิกนอนดึก
สรุปคือความคุ้นชินที่ไม่ดีทั้งหมด เธอล้วนต้องแก้ไขปรับเปลี่ยน
เธอยังอยากที่จะตั้งท้องเด็กสักคน ดังนั้นเลยลองดูสักครั้ง
ในเวลาเดียวกับที่เธอเดินไป เงาเล็ก
ๆ
ของโตโต้ก็เคลื่อนไหวไปมาท่ามกลางผู้คน เดินตามมาด้วย
น้ำที่เครื่องกดน้ำเดือดพอดี เธอยื่นมือเอาแก้วกระดาษไปกดรับน้ำ ร้อนสุด ๆ
เท้ายังสามรองเท้าส้นสูงอีก ดังนั้นเธอเลยเดินย่องช้า ๆเป็นพิเศษ
โตโต้ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ สายตาหมุนติ้วไปมา
หลังจากนั้นมือเล็กก็หยิบลูกแก้วออกมาจากกระเป๋า โยนออกไปเบา ๆ แล้วลูกแก้วก็กลิ้งไปที่ล่างเท้าของเธอ