ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 665 ฉันไม่ยอมประนีประนอม

บทที่ 665 ฉันไม่ยอมประนีประนอม
ได้โทรศัพท์หาเชอร์รีน ทั้งสองได้ไปเดินวนเล่นที่ห้างหลายรอบ
ดูท่าฤดูร้อนกำลังจะมาถึงแล้ว
เธอเลือกชุดเดรสกระโปรงยาวแบบใหม่หลายชุด แล้วค่อยไปร้านคาเฟ่
หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ เชอร์รีนก็กลับตระกูลสิริไพบูรณ์ ซารางไม่สบายให้น้ำเกลืออยู่ เธอไม่ดูแลอยู่ใกล้สุดท้ายก็ไม่วางใจ
จะมีเพียงนาโนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่คนเดียวเท่านั้น คิดถึงเรื่องเมื่อเช้า
สายตาของเธอก็วูบไหว หลังจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าพกพาที่มีสายห้อยระย้า
เป็นดนัยที่โทรมา
ชั่วครู่หนึ่ง ก็รับสายฝั่งนั้น
นี่เป็นการสนทนาครั้งแรกหลังจากคืนนั้นที่ทั้งสองทำสงครามเย็นกัน นาโนเริ่มพูดออกมาก่อน
“เกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้า คุณคิดว่ายังไง？”
ดนัยกำลังเซ็นเอกสาร
ได้ยินคำพูดแบบนี้ เขาขยับมือดันเอกสารตรงหน้าออกไป
“เรื่องนี้ไม่ใช่ผมคิดยังไง แต่เป็นคุณแม่ที่ตัดสินใจไปแล้ว”
น้ำเสียงของนาโนเย็นชาลง “ดังนั้นล่ะ？ตอนนี้คุณเลยตั้งใจจะประนีประนอม？”
“คุณมีวิธีอะไร？” ดนัยเปิดปากถามเช่นนี้
“ไม่มี
แต่ฉันอยากให้คุณคิดหาวิธี” นาโนยกกาแฟขึ้นดื่ม
“ถ้าผมมีวิธีละก็ คงไม่โทรมาหาคุณหรอก”
“เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย” ดนัยเอนพิงพนักพิงเก้าอี้ด้านหลัง
“ไม่ใช่เรื่องปกติเล็กง่าย
ๆ พวกนั้น”
“งั้นก็ใช้ต่อรองเถอะ ถ้าหากคุณแม่จะรับลูกชายของสายทิพย์ งั้นคุณกับฉันจากนี้ต่อไปก็ย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกกันเองเป็นไหมล่ะ？”
ดนัยขมวดคิ้ว คิดไปคิดมา
แล้วพูด “งั้นคุณลอง แต่ผมมีความมั่นใจ
60% คุณแม่ไม่มีทางประนีประนอมแน่นอน”
บิดาจากไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ก็เป็นมารดาที่เลี้ยงเขาจนเติบโตมาคนเดียว
ในช่วงเวลานั้นบริษัทพบเจอชีวิตขาลงที่สุด ก็เป็นมารดาก็เอาเงินออมทั้งหมดของตัวเองออกมาถึงช่วยเหลือให้ข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปได้ ดังนั้นกับมารดานั้น ดนัยเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง！
ตอนเด็กเมื่อป่วย ไม่มีบิดา ช่วงเวลานั้นประสบพบเจอความตกต่ำ เป็นนีรดาที่แบกเขาไปโรงพยาบาลในฤดูหนาวกลางดึกตอนเที่ยงคืน
ขยับมือผลักประตูห้องครัวออก
ๆ หลับตา แล้วเหยียบรองเท้าส้นสูงเดินเข้าไป
ได้ยินเสียงนีรดาและสายทิพย์ก็พากันหันกลับมา
……
กลับเป็นหนูที่ให้ความสำคัญกับมันมากเกินไป”
“ที่แท้ตำรับเฉพาะของต้นตระกูลก็ไม่เท่าแบบนี้ หนูยังคิดว่าคล้ายสมบัติล้ำค่าอะไร วันนี้ดูท่าแล้วแม้แต่แมวหมาก็สามารถเรียนได้
เป็นสงครามเย็นอีกคืนหนึ่ง ระหว่างทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างไม่สนใจกัน
ไม่มีเค้าลางที่จะละลายแม้แต่น้อย
จนกระทั่งร่วมกินมื้อเช้าโต๊ะเดียวกัน ท่ามกลางความสัมพันธ์ราวกับอยู่น้ำแข็งหนาวเหน็บในฤดูหนาว
ในเวลานั้น นีรดาเปิดปากพูด “ถึงเวลากินอาหารเช้าแล้ว ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับพวกเธอ”
ร้านอาหารก็ยังต้องเปิดกิจการปกติ ขาและเท้าฉันไม่ค่อยสะดวก สามารถวางใจและรบกวนได้ก็มีแต่ทิพย์
ทำไมล่ะ？”
นาโนไม่ได้สนใจ กินน้ำซุปต่อ
ดนัยเงยหน้าขึ้นมองหล่อน แสดงอาการไม่เข้าใจ
นาโนยังคงดื่มน้ำต่อ
“ฉันชอบโตโต้มาก ดังนั้นฉันเลยตั้งใจจะรับเขาเป็นหลานบุญธรรมของฉัน” นีรดากำลังประกาศเรื่องที่ตัวเองอยากจะพูดออกมา
“หนูยังมีอีกเรื่องที่จะพูด
เรื่องคุณแม่รับลูกชายของเธอเป็นหลาน หนูและดนัยล้วนต่อต้านเป็นอย่างยิ่ง！ถ้าคุณแม่ยังคงยืนหยัดแล้วละก็ งั้นพวกเราก็ยืนหยัดย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา
นาโนตกใจ บีบช้อนในมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว
ไปอยู่ข้างนอก”
“ตอนนี้ใช้ต่อรองฉันอยู่เหรอ？”
ดนัยก็หยุดไปชั่วขณะ หลังจากนั้นก็มองไปทางเด็กชายทันที
สายตาของนีรดาก็เย็นชาแล้ว
สายทิพย์ตกใจมาก ไม่ได้ตอบกลับคำพูดของเด็กน้อย
“ฉันก็อายุเกินครึ่งร้อยแล้ว ตัวเองไม่มีหลานชายหลานสาว กลับไม่สามารถรับเลี้ยงได้ นี่เป็นเหตุผลแบบไหนกัน？”
“หนูไม่เห็นด้วย！”
“ฉันไม่รับต่อรองฉบับนี้จากพวกเธอ เมื่อก่อนเหตุผลที่อยากให้พวกเธออยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาก็เพราะเหงา
ไม่มีคนพูดคุยด้วย ในเมื่อตอนนี้พวกเธออยากย้ายออกไปก็ไปเถอะ ฉันก็ไม่อยากให้พวกเธอลำบากใจ
ยังไงซะก็มีทิพย์และโตโต้อยู่เป็นเพื่อนฉัน”
นาโนยืนขึ้น
ปากแดงขยับพูด ค่อย ๆ พูดทีละคำทีละประโยค
“หนูไม่เห็นด้วย ไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้！”
ในใจของนาโนแปรปรวน สายตาเริ่มหรี่มองไปยังสายทิพย์ด้วยแสงเย็นเยือก
“ทำไมเธอถึงไม่เห็นด้วยล่ะ？”
โมโหจนยากจะสงบ หลังจากนั้นนีรดาก็โทรหาดนัย
“ฉันอายุ
50 กว่าปีแล้ว
จนกระทั่งตอนนี้ยังไม่มีแม้แต่หลายชายหลานสาว อยากจะรับเลี้ยงสักคนนี่ยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ？”
“สถานะของหนูในตอนนี้ก็คือเหตุผลและจุดยืนค่ะ”
“คาดไม่ถึงว่าจะได้รับต่อรองจากพวกเธออีก！พวกเธอคลอดให้ฉันไม่ได้ ฉันหาคนที่ฉันชอบของฉันเองไม่ได้เหรอ？”
ในช่วงคำพูด นาโนก็ยกมือสองข้างขึ้นมากอดอก “หนูไม่สามารถรับได้แน่นอน คุณแม่รับลูกชายแฟนเก่าของเขาเป็นหลาน！”
ดนัยคาดการณ์ผลลัพธ์แบบนี้ไว้แต่แรก
ปวดหัว นิ้วมือยาวอุ่นร้อนของเขากำลังนวดที่ขมับ แล้วพูด
“คุณแม่ก็รู้เรื่องความสัมพันธ์เมื่อก่อนของผมกับทิพย์ ถ้าคุณแม่จะรับเลี้ยงคนอื่นความไม่เห็นด้วยของผมสักนิดก็ไม่มีแน่นอน แต่ทิพย์เป็นแฟนเก่าของผม หากคุณแม่รับเลี้ยงโตโต้ ยืนในมุมของนาโนก็เกินไปจริง
เรื่องนี้ไม่เอ่ยขึ้นก่อน เรื่องสำคัญก็คือ ในใจของหล่อนไม่อาจยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น！
ๆ นะครับ”
“เกินไปเหรอ？ฉันทำแบบนี้เกินไปงั้นเหรอ？งั้นเธอมีลูกไม่ได้ไม่เกินไปยิ่งกว่าเหรอ？สรุปก็คือฉันตัดสินใจจะทำแบบนั้นไปแล้วอย่างสิ้นเชิง พวกเธออยากย้ายออกไปก็ย้ายออกไปเถอะ
ฉันควบคุมพวกเธอไม่ได้หรอก
พวกเธอเองก็ควบคุมฉันไม่ได้ แบบนี้แหละ！”
ถึงแม้ไม่รู้ว่าทั้งสองคนโทรคุยอะไรกันบ้าง แต่ได้ยินคำพูดของมารดาก็พอจะทราบเนื้อหาโดยประมาณ
นาโนดื่มน้ำอีกครั้ง แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ ได้ยินความคิดเห็นแบบนี้ ต่อรองก็ล้มเหลว
นีรดาเป็นแม่ของดนัย ลูกชายหนึ่งคนจะยังใช้ต่อรองได้อีกยังไง？
อีกทั้ง ดนัยยังกตัญญูอีก
หยุดพูดกันไปชั่วครู่ เพียงพูดกับเธอ แล้วยังจะมีแต้มต่ออะไรไปช้ำต่อรองนีรดาได้อีก？
เธอคือแม่สามี ส่วนเธอคือลูกสะใภ้
แต้มต่อเดียวที่จะสามารถต่อรองเธอได้ก็มีเพียงลูกชายเท่านั้น แต่เธอแม้แต่จะท้องก็ยังทำไม่ได้ แล้วจะต่อรองได้อย่างไร？
“งั้นคุณล่ะ จะให้วิธีสักนิดก็ไม่ได้？”
“ไม่ใช่ไม่ให้ แต่ว่าไม่มี
แต่ว่าแนะนำว่าคุณอย่าคาดหวังมากเกินไป คุณแม่เลี้ยงดูผมจนโต นิสัยใจคอผมย่อมเข้าใจอย่างชัดเจน”
เรื่องราวเหล่านี้ผมยืนอยู่ข้างคุณก็จะคิดวิธีให้คุณไปพูดโน้มน้าวคุณแม่
นาโนตอบรับเสียงเบา แล้วตัดสาย
เธอโชคดีแต่ก็บ้างที่เบื่อหน่าย แล้วก็ตั้งใจไปดูร้านอาหารสักหน่อย
ที่จอดรถทางเข้าร้านอาหารมีรถตระกูลเตชะโสภาจอดอยู่ คุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอขมวดคิ้ว แล้วเดินตรงไปห้องครัว
แต่ทว่าระหว่างขาจะข้ามเข้าไปในห้องครัว เธอก็กลับหยุดเดินอย่างเฉียบพลัน ผ่านบานประตูกระจกมองไปยังด้านใน
เธอเห็นด้านในห้องครัวได้อย่างชัดเจน นีรดากำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่กับสายทิพย์ ส่วนสายทิพย์ก็กำลังคลุกเคล้าวัตถุดิบเข้าด้วยกัน
ยิ้มเย็นชา ในสายตาและบนสีหน้าล้วนลุกลามไปด้วยความรู้สึกเหน็บหนาวตามอำเภอใจมากมายนับไม่ถ้วน นาโนค่อย
มองเห็นนาโน สีหน้าของสายทิพย์ก็ค่อนข้างวางตัวไม่ถูก
นีรดาก็ค่อนข้างตกใจ
เดินเข้าไป นาโนนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง
ๆ อย่างเกียจคร้าน
แกว่งแก้วน้ำด้านบน
เธอดื่มเบา ๆ แล้วก็พูดไปด้วย
พูดคำนี้ออกไป สีหน้าวางตัวไม่ถูกกลับเป็นนีรดา
สีหน้าของเธออึดอัดใจ หลังจากนั้นไม่นานก็พูดตำหนิ “เธอไม่มา
“ไม่ทำไม”
ตอนเด็กเมื่อป่วย ไม่มีบิดา ช่วงเวลานั้นประสบพบเจอความตกต่ำ เป็นนีรดาที่แบกเขาไปโรงพยาบาลในฤดูหนาวกลางดึกตอนเที่ยงคืน
ขยับมือผลักประตูห้องครัวออก
ได้ยินเสียงนีรดาและสายทิพย์ก็พากันหันกลับมา
กลับเป็นหนูที่ให้ความสำคัญกับมันมากเกินไป”
“ที่แท้ตำรับเฉพาะของต้นตระกูลก็ไม่เท่าแบบนี้ หนูยังคิดว่าคล้ายสมบัติล้ำค่าอะไร วันนี้ดูท่าแล้วแม้แต่แมวหมาก็สามารถเรียนได้
ร้านอาหารก็ยังต้องเปิดกิจการปกติ ขาและเท้าฉันไม่ค่อยสะดวก สามารถวางใจและรบกวนได้ก็มีแต่ทิพย์
ทำไมล่ะ？”
นาโนยังคงดื่มน้ำต่อ
“หนูยังมีอีกเรื่องที่จะพูด
เรื่องคุณแม่รับลูกชายของเธอเป็นหลาน หนูและดนัยล้วนต่อต้านเป็นอย่างยิ่ง！ถ้าคุณแม่ยังคงยืนหยัดแล้วละก็ งั้นพวกเราก็ยืนหยัดย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา
ไปอยู่ข้างนอก”
“ตอนนี้ใช้ต่อรองฉันอยู่เหรอ？”
สายตาของนีรดาก็เย็นชาแล้ว
“ฉันก็อายุเกินครึ่งร้อยแล้ว ตัวเองไม่มีหลานชายหลานสาว กลับไม่สามารถรับเลี้ยงได้ นี่เป็นเหตุผลแบบไหนกัน？”
“ฉันไม่รับต่อรองฉบับนี้จากพวกเธอ เมื่อก่อนเหตุผลที่อยากให้พวกเธออยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาก็เพราะเหงา
ยังไงซะก็มีทิพย์และโตโต้อยู่เป็นเพื่อนฉัน”
ในใจของนาโนแปรปรวน สายตาเริ่มหรี่มองไปยังสายทิพย์ด้วยแสงเย็นเยือก
โมโหจนยากจะสงบ หลังจากนั้นนีรดาก็โทรหาดนัย
จนกระทั่งตอนนี้ยังไม่มีแม้แต่หลายชายหลานสาว อยากจะรับเลี้ยงสักคนนี่ยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ？”
“คาดไม่ถึงว่าจะได้รับต่อรองจากพวกเธออีก！พวกเธอคลอดให้ฉันไม่ได้ ฉันหาคนที่ฉันชอบของฉันเองไม่ได้เหรอ？”
ดนัยคาดการณ์ผลลัพธ์แบบนี้ไว้แต่แรก
“คุณแม่ก็รู้เรื่องความสัมพันธ์เมื่อก่อนของผมกับทิพย์ ถ้าคุณแม่จะรับเลี้ยงคนอื่นความไม่เห็นด้วยของผมสักนิดก็ไม่มีแน่นอน แต่ทิพย์เป็นแฟนเก่าของผม หากคุณแม่รับเลี้ยงโตโต้ ยืนในมุมของนาโนก็เกินไปจริง
ๆ นะครับ”
……
ตอนค่ำ นาโนกับดนัยก็พูดเรื่องนี้กันอีก
ดนัยกำลังดื่มชา หลังจากได้ยินก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ไม่มีวิธีขัดขวาง ไม่งั้นก็ย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภากันเถอะ”
นาโนคิดอยู่นานมาก ก็คิดวิธีอะไรไม่ออก
คิดแล้วคิดอีก เธอก็พยักหน้าตอบรับ
เธอใช้การหย่าก็ต่อรองนีรดาไม่ได้ กลัวแค่นีรดาแทบอยากจะให้เธอกับดนัยรีบหย่ากันไว ๆ แต่แรกนะสิ！
“ไม่ฟินเลยจริง ๆ
！ตอนแรกฉันก็ไม่อยากให้เธอเข้ามาอยู่ ตอนนี้กลับดีกว่า！”
อารมณ์ของนาโนหงุดหงิดเป็นพิเศษ เลยทำเสียงดังกับเครื่องสำอางบนโต๊ะเครื่องแป้ง
“ในเมื่อเรื่องราวตอนนี้ก็ดำเนินมาจนถึงขั้นนี้แล้ว
ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เธออารมณ์ร้อนขนาดนั้นไปก็ทำอะไรได้？ต่อไปย้ายออกไป มองไม่เห็นสิ่งไม่สบอารมณ์ก็จะไม่หงุดหงิดแล้ว”
ดนัยพูดอย่างแผ่วเบานิ่มนวล สายตาก็ยังอ่อนโยน
เป็นด้านแผ่วเบานิ่มนวลนี้ ที่ทำให้นาโนกลัดกลุ้มไม่หาย
เธอเดินเข้าไป แล้วแย่งแก้วชาจากมือของดนัย “ฟังความหมายของคำพูดนี้ของคุณทำไมมีความสุขแบบนี้กับการประนีประนอม？