ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 660 ฉันจะไม่มีทางให้เปรียบเธอหรอก

บทที่ 660 ฉันจะไม่มีทางให้เปรียบเธอหรอก
ประโยคนี้บอกเป็นนัยถึงความหมายที่ลึกซึ้ง บอกนาโนอย่างชัดเจนมาก ก่อนจะด่าว่าใครต้องคำนึงถึงคนที่เกี่ยวข้องก่อน
สายทิพย์เป็นคนที่แม่ยายเชิญมา ยังไม่ถึงขั้นเธอที่เป็นลูกสะใภ้จะสามารถใช้นิ้วชี้สั่งได้
มองไปที่ดนัยอีกครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่นั่งอยู่ที่นั่น ไม่ช่วยเหลือเธอและไม่ช่วยเหลือนีรดา
แต่ความโกรธในหัวใจของนาโนกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้น หันหลังแล้วขึ้นไปชั้นบนโดยตรง
เมื่อเธอลงมาอีกครั้ง เธอถือกระเป๋าเดินทางไว้ในมือ
ดนัยลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของเธอด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่ “อย่างอแงเลย”
“ใครงอแงกับคุณ?
ตอนนั้นฉันพูดชัดเจนมากแล้ว เธอเข้ามา ฉันออกไป
ฉันออกไป และเธอเข้ามา ตอนนี้ฉันแค่ทำตามในสิ่งที่ฉันพูดออกมาเท่านั้นเอง”
ริมฝีปากสีแดงของนาโนยิ้มโค้ง “ปล่อย!”
“ที่รัก—”
ดนัยยืดเสียงยาวอย่างจนปัญญา
นาโนทิ้งประโยคหนึ่งให้เขา “ไม่มีการเจรจา”
ขณะที่นีรดากำลังเรียกหาเขา เธอรีบจากไปอย่างรวดเร็ว หาโรงแรมหนึ่งแห่ง แล้วเข้าไปพักอยู่ในนั้น
เมื่อดนัยออกมาอีกครั้ง ห้องรับแขกจะยังมีเงาของเธอที่ไหนกัน?
“ให้ตายเธอ!”
ดนัยพูดเสียงต่ำ ยกแก้วน้ำขึ้นมาแล้ว แต่จู่ๆเขาก็ไม่อยากดื่มอีก
หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็คว้าเสื้อกันลมบนโซฟาขึ้นมาแล้วสวมมัน เดินออกจากห้องรับแขก
นีรดาเรียกเขาไปทานอาหารเย็นจากข้างหลังเขา แต่เขาบอกว่าไม่ต้อง
บัตรประชาชนที่นาโนใช้เปิดห้องไม่ใช่ของเธอ เธอใช้เงินไปยืมของคนอื่นมา เป้าหมายก็คือไม่ให้ดนัยตามหาเธอเจอ
ความจริงแล้ว
สิ่งที่เธอสนใจคือท่าที และความยินยอมของเขา สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือพวกเขารับสายทิพย์
เข้ามาโดยไม่แม้แต่จะบอกเธอเลย!
เห็นได้ชัดว่า พวกเขากำลังละเลยต่อเธอ มองข้ามเธอ นาโนไม่สามารถยอมอดทนต่อไปได้!
ดนัยไม่ตามหาไม่เจอ รู้สึกหงุดหงิดมาก จึงไปที่บาร์
ออกัสอยู่ที่นั่น หัสดินก็อยู่ และยังมีเชอร์รีน
หลังจากได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เชอร์รี ก็ขมวดคิ้ว ไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ
รับแฟนเก่าโดยไม่บอกเลยสักคำ เป็นใครใครจะไม่โกรธบ้าง?
สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกนี้คือการจ้องจับชื่อเสียงของอดีตแฟนสาว อดีตภรรยา และเพื่อนสนิท แต่กลับทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง!
ดนัยยังรู้สึกว่าตัวเขาเองนั้นไร้เดียงสา
เรื่องที่รับสายทิพย์เข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา เขาไม่รู้เรื่องเลย
เขาก็พึ่งรู้ตอนกลับถึงบ้านเช่นนัน จึงนั่งลงตรงหน้า จะไล่คนอื่นออกไปก็คงไม่ดีไม่ใช่เหรอ?
เชอร์รีนยังไม่ได้พูดอะไร
“นี่เธอสมองชักหรือว่าเป็นโรคจิตผีบ้าไปแล้ว ย้ายออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาตอนนี้ทำไม?”
แต่กลับเดินออกจากห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วโทรหานาโน
“ละเลยฉันมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันยังจะสามารถสงบสติอารมณ์ได้เหรอ?” ความโกรธของนาโนไม่บรรเทาลงในขณะนี้
“แม่นีรดาไม่ชอบเธอ อยากทำให้เธอโกรธแล้วออกไป เป็นไปตามที่ใจเขาหวังเลย
คฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภาไม่มีเธอแล้ว ทั้งสามคนก็อยู่ด้วยกันอย่างอารมณ์ดีมีความสุข ไม่มีคนอารมณ์เสีย
ยิ่งไม่มีใครทะเลาะกัน”
นาโนหัวเราะเสียดสี “ดนัย มันกล้าเหรอ!”
“อย่าแสดงอารมณ์ร้อนรุ่มของเธอต่อหน้าฉัน ต่อให้เธอกล้าแล้วจะทำไม
มื้อที่สามนั้นยากที่จะป้องกัน กลับไปนอนเถอะ
ใครจะเอาชนะเธอได้?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ นาโนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากด้วยฟันขาวและพูดว่า “บัดซบ กลับไปด้วยตัวเองก็ไร้ยางอายมากๆ!”
“งั้นเธอไม่ตัดสินใจจะกลับไปแล้ว?”
“ทำไมจะไม่กลับไป? พวกเขาไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอ! งั้นฉันก็อยู่ให้รกตาพวกเขาไปเลย”
นาโนพูดฮึม และลากกระเป๋าเดินทางแล้วเดินกลับไป
พึ่งมาถึงบันได ก็เจอกับนีรดา เธอถามว่า “ดึกขนาดนี้ถือกระเป๋าเดินทางไว้ทำไม”
“อ๋อ เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใส่แล้วค่ะ
หนูจะเอาไปทิ้ง”
ใบหน้าที่สง่างามของเธอยังคงเหมือนเดิม พอพูดโกหกขึ้นมา ใบหน้าของเธอไม่แดงหรือไม่ก็หัวใจเต้นผิดจังหวะ
ดนัยกลับไปที่ห้องนอน เมื่อเขาเห็นผู้หญิงอยู่บนเตียงรีบวิ่งไปด้วยความดีใจ
เหมือนกับที่คิดไว้
นาโนเตะเขาออกไปโดยไม่คาดคิด “อย่ามาให้หน้าไม่ไว้หน้า บัญชีวันนี้ยังไม่ได้คิดกับคุณเลย
คุณลองได้คืบจะเอาศอกดูซิ!”
ดนัยยิ้มหรี่ตา กอดเธอแน่นและอธิบายว่า “เรื่องที่เธอย้ายเข้ามาผมก็พึ่งรู้ตอนกลางคืน เข้ามาเร็วกว่าคุณก้าวเดียวเอง”
นาโนตอบกลับ
“แม่ของคุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเองทั้งหมด แต่ขีดจำกัดที่ฉันสามารถทนได้คือเพียงไม่กี่วัน ภายในสองสามวันนี้
คุณรีบหาวิธีเอาเธอออกไปให้ฉัน!”
“แน่นอนแน่นอน!” ดนัยยิ้มโค้งที่ริมฝีปากบางของเขา และมือที่ร้อนแรงของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ
นาโน ดุเขาอย่างประณีต “ไร้ยางอาย!”
ดนัยพูดฮึม
…
ค่ำคืนนั้นมืดมิด นาโนก็ค่อยๆหลับไป
ดนัยกลับรู้สึกกระหายน้ำ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำลงไปข้างล่าง ไปเติมน้ำที่ห้องรับแขก
และแล้ว เงาที่ยืนอยู่หน้าห้องรับแขกทำให้เขากลั้นหายใจและพูดอย่างเย็นชาว่า “ใคร?”
“ฉันเอง” เสียงผู้หญิงที่นุ่มนวล คือสายทิพย์
ดนัยขมวดคิ้วเล็กน้อย เติมน้ำมาหนึ่งแก้ว
สถานการณ์ของทั้งสองคนในตอนนี้ หากพวกเขาไม่ทักทายกันก็จะรู้สึกน่าเกลียดมาก
“ทำไมคุณยังไม่นอนอีก?”
“ฉันกำลังคิดถึงพ่อของฉัน” สายทิพย์ หันกลับมา และพูดด้วยเสียงต่ำ
“คนตายแล้วไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ”เขาพูดเบา ๆ
“ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับการตายของเขา แต่เกี่ยวกับสิ่งที่เขาติดสินบนในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่!”
สายทิพย์
ใช้นัยน์ตามองเขาอย่างลึกซึ้ง “คุณเชื่อหรือไม่ว่าพ่อของฉันเป็นคนแบบนั้น?
คุณติดต่อกับเขามานานขนาดนั้น ในใจของคุณรู้เป็นอย่างดี ใช่ไหม”
ดนัยครุ่นคิด
“บางสิ่งก็ไม่สามารถนำสิ่งที่ตนเองเดาเอามาพูดได้ ผมไม่รู้ความจริง ไม่ดีที่จะออกความเห็น แต่ผมรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น”
“ขอบคุณ
แม้ว่าคำพูดของคุณจะเป็นเพียงการปลอบโยน” นิ้วที่เรียวของสายทิพย์วาดวงกลมอยู่บนแก้วเบาๆ
“หลายปีมานี้ คุณมีความสุขไหม?”
“มีความสุขมาก”
ดนัยตอบโดยไม่ลังเลเลย เด็ดขาดมาก
ใบหน้าของมีความรู้สึกเศร้าเล็กน้อย สายทิพย์กล่าวว่า
“มีความสุขก็ดีแล้ว
ก่อนที่จะพบเจอกับเธอ เคยคิดถึงฉันหรือเปล่า?”
“เคย ยังใช้ความสัมพันธ์และกำลังคนมากมายในการตามหาคุณ
แต่นั่นมันก่อนที่ผมจะได้เจอเธอ
ตอนนี้ ผมรักเธอมาก”
ดนัยไม่ได้หลบหนี เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา
สายทิพย์ กล่าวว่า “ฉันได้ยินคุณป้าบอกว่า เธอนิสัยไม่ค่อยดี”
“ไม่ใช่ว่าไม่ดี
ขอแค่เป็นเรื่องที่เธอตกลง เธอก็จะทำให้ดีที่สุดอย่างเต็มที่ เธอเป็นคนที่ค่อนข้างซับซ้อน แต่มีเสน่ห์มาก มันดึกแล้ว ไปนอนเถอะ…”
แต่ว่าแต่ละคนมีนิสัยเป็นของตนเอง เธอเป็นคนตรงๆ ไปตรงมา ตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูด ไม่จำเป็นต้องไปเดาใจเธอ
เขาจากไป
สายทิพย์ ยังไม่จากไป ยังคงมองดูค่ำคืนอันลึกล้ำ…
ณ ตอนเช้า
นาโนลงไปชั้นล่าง สายทิพย์และนีรดาอยู่ในห้องรับแขกแล้ว มีกลิ่นหอมมากมายโชยมา
“ทานอาหารเช้ากันเถอะ ทิพย์ทำอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ฝีมือของเธอไม่เลว” นีรดามองไปที่นาโน
“ขอบคุณค่ะ”
นาโนกล่าวขอบคุณอย่างเฉยเมย เดินไปนั่งลง อาหารเช้าที่โต๊ะนั้นอุดมสมบูรณ์มาก เธอกำลังกินอยู่
สายทิพย์กำลังเสิร์ฟโจ๊กอยู่ หนึ่งชามต่อคน
ชามสุดท้ายถูกส่งให้ดนัย เขาก็พูดขอบคุณด้วยเสียงเบา
นาโนมองไปที่สายทิพย์ เธอก้มมองลงล่าง
สีหน้าปกติ ไม่มีความผันผวนแม้แต่น้อย
และไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย
ดนัยคีบแพนเค้กต้นหอมให้เธอ นาโนกัดไปคำหนึ่ง
ขมวดคิ้ว
“รสชาติต้นหอมนั้นแรงเกินไป คุณกินเถอะ”
“ใช่เหรอ?”
“เขาไม่ได้รังเกียจ นำของที่เธอเคยกินใส่เข้าไปในปาก”