ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 653 ทำไมถึงพร่ำบ่นมากมายขนาดนี้

นาโนไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าไปในครัวตั้งแต่เธอยังเด็ก แล้วเธอจะแยกออกว่าเป็นเครื่องปรุงอะไรได้อย่างไร
ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะลงมือยังไงเลย
นีรดามีความปวดหัวเล็กน้อย ขยับเคลื่อนรถเข็นด้วยมือ และอธิบายให้เธอฟังทีละอย่าง สอนทีละอย่าง!
ใต้เท้าก็สวมรองเท้าส้นสูงแบบนั้น ไปไปมามาไม่ค่อยสะดวกจริงๆ
บวกกับภายในห้องยังเต็มไปด้วยหินอ่อนที่เรียบเนียน เธอไม่ได้สังเกตก็ลื่นแล้ว เข่าของเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นสีหน้าบนใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
พยุงและลุกขึ้นอีกครั้ง นาโนสาปแช่งในปากของเธอเบสๆ ความเจ็บปวดจากเข่าของเธอนั้นร้อนแรงมาก เธอคงจะล้มลงไม่เบาแน่เลย
เห็นได้ชัดว่านีรดาไม่อยากการพูดอะไรอีก เธอจับรถเข็นด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแน่น มีความวู่วามที่อยากจะพึ่งขึ้นไป
ใส่เครื่องปรุงเข้าไปแล้วยังไม่เสร็จ ต้องกวนต่อไป
แม้ว่านาโนจะสูง แต่แขนและขาที่บางนั้น หลังจากขยับไปสองสามครั้ง แขนของเธอก็อ่อนแรง ไม่มีกำลังที่จะยกมันขึ้นอีกแล้ว
“ห้ามหยุด ถ้าไฟอยู่ในสถานะนี้ไฟจะลุกไหม้ต่อเรื่อยๆ หากเธอหยุดกวนจะทำให้เกิดแรงที่ไม่สม่ำเสมอ ถึงขั้นสามารถไหม้ได้”
นีรดาหันมาจริงจังและพูดอย่างเข้มงวด
นิสัยของนาโนนั้นเป็นนิสัยที่ไม่สามารถทนได้อยู่แล้ว แต่ในขณะนี้มันยากที่จะเงียบและไม่โวยวาย
รอให้ส่วนผสมพวกนั้นผสมกับเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นเวลาเกือบสิบสองนาฬิกา
ขาทั้งสองของนาโนอ่อนแรง แขนของเธอก็ยิ่งปวดขึ้นไปใหญ่
เธออยากจากไป แต่นีรดาไม่อนุญาต
จนถึงตอนนี้ก็เป็นเพียงขั้นตอนแรกของการทำส่วนผสมเท่านั้น จากนี้ยังมีขั้นตอนที่สองอีก
นาโนแอบด่าอยู่ในใจอย่างลับๆ เดินออกจากห้องครัวและก้าวเข้าไปในร้านอาหาร หาที่นั่งริมหน้าต่างและนั่งลง หยิบปลาสเตอร์ปิดแผล ขึ้นมาติดบนเข่าของเธอ
ในขณะนี้ โทรศัพท์ดังขึ้น คือดนัยที่โทรมา น้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน”ที่รัก ลำบากแล้วนะ”
“เฮอะ”
นาโนขยับริมฝีปากที่สง่างามด้วยความโกรธ
หันหน้ามองไปในกระจก ใบหน้าหม่นหมองของเขาดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยขี้เถ้า ยังจะมีความงามในตอนเช้าที่ไหนอีก?
“หลังจากกลับจากทำงานตอนเย็นแล้ว ผมนวดให้คุณ
ผมตั้งใจไปเรียนรู้เทคนิคจากหมอนวดเลย” ดนัยหัวเราะและเลิกคิ้วเล็กน้อย
เพื่อปลอบที่รักของผมจากทำงานหนัก
“มันสายเกิดไปแล้ว!” เปลวไฟในหัวใจของนาโนสลายไปไม่น้อย
“สามีคนนี้เป็นเพียงสิ่งที่สายไปสำหรับภรรยาเท่านั้น” ดนัยพูดหวานเอาอกเอาใจ ราวกับว่าปากถูกทาด้วยน้ำผึ้ง “วันนี้คุณลำบากแล้ว”
“คุณรู้ก็ดีแล้ว ตอนนี้ฉันง่วงมาก งีบสักพัก วางสายแล้วนะ”
นีรดายังคงยุ่งอยู่ในร้านอาหาร และถูกพนักงานเข็นเข้าไปในครัว เมื่อเห็นว่าส่วนผสมทั้งหมดในหม้อเหล็กถูกบดแล้ว สีหน้าของเธอก็ค่อยๆดีขึ้น
แม้ว่าคุณภาพของการบดจะแย่มาก แต่ก็ถือว่าไม่ได้ยอมแพ้ตอนครึ่งทาง อย่างน้อยงานก็เสร็จสิ้น
อันที่จริง ตอนเย็นเป็นช่วงคนเยอะที่สุดของร้านอาหาร
ผู้คนไปไปมามา ดูไม่มีท่าทีจะสิ้นสุด
แออัดจนไม่มีแม้กระทั่งนั่ง นีรดานั่งในห้องโถงด้านหน้า
รินชา
จิบช้าๆ และดวงตาของเธอก็มองไปบนถนน
เมื่อรูปร่างเพรียวบางผ่านเข้ามาในสายตา นีรดากลับเปลี่ยนท่าทีและสีหน้า จ้องไปทางคนๆนั้นทันที
จากนั้น เธอก็รีบเรียกพนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า “เร็วเข้า รับเข็นฉันออกไป!”
แม้ว่าพนักงานจะงง แต่ก็รีบเข็นเธอออกไป
นีรดาเดินผ่านทะลุผู้คน มองหาแต่เพียงคนๆนั้น
เพราะว่ามีคนมากเกินไปบนถนน และในชั่วพริบตา คนๆนั้นก็หายไป
นีรดาขมวดคิ้วอย่างหนัก ท่าทีกำลังครุ่นคิด
เวลา 9 โมงเย็น เมื่อนาโนกำลังจะหลับไป คนใช้ก็เคาะประตู ให้เธอลงไปรับประทานอาหารเย็นที่ชั้นล่าง
โดยปกติ เพื่อที่จะลดน้ำหนัก และรักษาหุ่นที่เพรียวบางของเธอ เธอจะไม่กินหลังเที่ยงเสมอ
ตราบใดที่เลยเวลาบ่ายสามโมงมาแล้ว จะกินอาหารมื้อหลักอีก จะใช้ผักและผลไม้มาเติมเต็ม
อาจจะเพราะวันนี้มีกิจกรรมเยอะ อาจจะเพราะเป็นกิจกรรมที่ใช้แรง นอนอยู่บนเตียง ตัวเองยังสามารถได้ยินเสียงท้องร้องดังออกมาได้
เธอสวมรองเท้าแตะตามใจชอบ แล้วลงไปชั้นล่าง
ดนัยก็เลิกงานพอดี เขาจึงยื่นกระเป๋าเอกสารให้คนใช้ที่อยู่ข้างๆ นั่งลงข้างๆ นาโน และนวดไหล่ของเธอด้วยนิ้วที่เรียวยาวและทรงพลัง “สบายไหม?”
“สบายจริง ๆ หนักกว่านิดหน่อย ใช่แล้ว”
ผ่อนคลาย นาโนหลับตาอย่างเฉื่อยชา และพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขาราวกับว่าเธอไม่มีกระดูกทั้งตัว
โอบกอดเธออย่างเต็มเอี่ยม อย่าพูดเลยว่าดนัยอารมณ์ดีขนาดไหน จากนั้นเธอก็หรี่ตาลงอีกครั้ง พูดเตือนว่า “อย่าเย้ายวนผมไปมั่วนะ”
นาโนขยับร่างกายของเธออีกครั้งเพื่อหาตำแหน่งที่สบายที่สุด และกล่าวว่า “ฉันอยากเย้ายวนคุณนะ มีใจแต่ไม่มีแรงแล้ว”
“เหนื่อยมาก?”
“ แน่นอนว่าเหนื่อยมากอยู่ ไม่ใช่เรื่องตลกเลย ฉันไปที่นั่นกับแม่ในตอนเช้า พึ่งกลับมาก่อนคุณแค่ก้าวเดียวเอง แม้แต่ตะเกียบฉันก็จับไม่อยู่แล้ว”
ในที่สุดนาโนก็พบใครบางคนที่เธอสามารถคุยระบายด้วยได้ นำความยากลำบากต่างๆที่เธอได้รับพูดออกมา ขาเซ็กซี่ทั้งสองข้าววางอยู่บนตักของขา
ดนัยฟังแล้วรู้สึกสงสารมาก เขาทุบไหล่ให้เธอ นวดแขนให้เธอด้วย ท่าทางนุ่มนวลมาก
นี่คือสิ่งที่นีรดาเห็นเมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องรับแขก ทันใดนั้นเธอก็ไม่พอใจแล้ว
“แค่ไปร้านอาหารวันเดียว กลับมาแล้วทำไมพร่ำบ่นมากมายขนาดนี้?”